Przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy ponosi odpowiedzialność za naruszenie norm czasu pracy kierowców niezależnie od winy, chyba że wykaże spełnienie przesłanek egzoneracyjnych przewidzianych w ustawie o transporcie drogowym.

Rozszerzenie postępowania administracyjnego o naruszenia niewskazane w protokole kontroli drogowej jest niedopuszczalne, a kary pieniężne mogą być nakładane wyłącznie za naruszenia stwierdzone podczas kontroli. NSA uchyla decyzje organów dwóch instancji i wyrok WSA, wskazując na naruszenie proceduralne.

Funkcjonariusz, któremu nie złożono w terminie propozycji służby zgodnie z art. 165 ust. 7 p.w. KAS, nie ma roszczenia o przywrócenie, gdy stwierdzono jego niezdolność do służby. Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie stosunku służbowego była zgodna z prawem, a uprawomocnione wyroki nie obligują do przedłożenia propozycji służby.

Dla prawa do podwyższenia emerytury z tytułu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, konieczne jest wykazanie istnienia rzeczywistych sytuacji zagrożenia ponad normę wynikającą z przypisanych do stanowiska obowiązków służbowych, co nie może być uzasadnione samym charakterem wykonywanych czynności.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku uprawdopodobnienia wpływu choroby psychicznej na uchybienie terminu administracyjnego, organ powinien przywrócić termin zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a.

Pismo Prezesa Rady Izby Notarialnej dotyczące odmowy wpisu na listę zastępców notarialnych nie stanowi decyzji administracyjnej, a działania te są czynnościami materialno-technicznymi, niepodlegającymi zaskarżeniu w administracyjnym trybie instancyjnym.

Skarga kasacyjna wniesiona przez M. S. została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na brak podstaw do skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych przez organy celne i Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Ocena klasyfikacji taryfowej felg stalowych podlega dwustopniowym ustaleniom cech obiektywnych, z uwzględnieniem przeznaczenia poza drogami publicznymi, zgodnie z rozporządzeniem 2020/353. Decyzja ostateczna wymaga pełnych i wieloaspektowych ustaleń faktycznych.

Kwalifikacja taryfowa felg stalowych musi być dokonywana w oparciu o ich rzeczywiste konstrukcyjne przeznaczenie, uwzględniając wyjątki przewidziane w rozporządzeniu 2020/353, które nie ograniczają się wyłącznie do konkretnej kategorii pojazdów.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, oddala ją z powodu braku skutecznego podważenia ustaleń faktycznych w procesie klasyfikacji taryfowej, co uniemożliwia zasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddala skargę kasacyjną, uznając klasyfikację taryfową towarów wskazaną przez organy celne za prawidłową, w związku z czym dług celny i VAT zostały nałożone zgodnie z właściwymi przepisami.

W postępowaniu dotyczącym zmiany zgłoszenia celnego oraz weryfikacji deklaracji pochodzenia towaru, brak jest czasowych ograniczeń dla zmiany zgłoszenia wynikających z Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz unijnego kodeksu celnego; niemniej organy celne obowiązane są do rzetelnej oceny dowodów, a ich brak może skutkować uchyleniem decyzji i umorzeniem postępowania.

Dokumenty urzędowe podlegają zasadzie swobodnej oceny dowodów, a przepisy Unijnego Kodeksu Celnego nie ograniczają czasowo możliwości zmiany zgłoszenia celnego. Wobec braku wskazania wadliwości deklaracji pochodzenia towaru, zaskarżona decyzja zostaje uchylona.

Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając obowiązek prawidłowej wykładni i oceny pojęcia „oczywistego błędu” oraz konieczność szczegółowej weryfikacji deklaracji beneficjentów przez organy administracyjne, oddalił skargę kasacyjną ARiMR.

Wniosek kasacyjny nie podważył prawomocności zaskarżonego wyroku. Decyzja o karze pieniężnej za naruszenie przepisów transportowych jest zgodna z prawem, a formalne zarzuty proceduralne nie zostały wykazane.

Przeprowadzenie postępowania celnego po upływie prawnego terminu przechowywania dokumentów, bez możliwości wykazania wadliwości deklaracji towarowej, narusza zasady postępowania dowodowego, uzasadniając uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania.

Uzasadnienie decyzji administracyjnej musi w pełnym zakresie odnosić się do dowodów i twierdzeń strony skarżącej, zwłaszcza w kontekście zarzutów dotyczących prawidłowości ustaleń faktycznych, co jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli sądowoadministracyjnej.

Wyłączenia z zakresu stosowania rozporządzenia 561/2006 nie redefiniują pojęcia "przewozu drogowego" na gruncie u.t.d. Fakt braków technicznych pojazdu nie uzasadnia wyłączenia go spod odpowiedzialności przewoźnika.

Wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganej licencji podlega sankcjom przewidzianym w ustawie o transporcie drogowym, a brak właściwego nadzoru i organizacji w przedsiębiorstwie nie zwalnia z odpowiedzialności za naruszenia przepisów ustawy.

Nałożenie opłaty dodatkowej za błędne przypisanie numeru rejestracyjnego przy opłacie za przejazd autostradą jest niezasadne, jeżeli faktyczna opłata została uiszczona. Wyrok NSA uchyla wcześniejsze rozstrzygnięcia i wskazuje na istotność pełnego wyjaśnienia okoliczności przy ustalaniu zasadności opłaty dodatkowej.

W sprawach dotyczących przyznania płatności w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej, organy administracyjne są zobowiązane do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i szczegółowego odniesienia się do zarzutów stron, co jest niezbędne dla skutecznej kontroli sądowoadministracyjnej – NSA, sygn. akt [...].

Decyzja organu odwoławczego w sprawie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej została uchylona, gdyż uzasadnienie nie odpowiadało wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a., a organ nie odniósł się do zarzutów skarżącego w sposób umożliwiający pełną kontrolę sądową.

Cofnięcie skargi kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest uznawane za skuteczne i dopuszczalne, co skutkuje umorzeniem postępowania oraz zwrotem uiszczonego wpisu sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje skargę kasacyjną za niezasadną i oddala ją, podtrzymując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej na A. Sp. z o.o. za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przesłanki prawne wskazują na prawidłowość oceny dowodów dokonanej przez sąd pierwszej instancji.