Rozpoznanie skargi kasacyjnej T. B. przez NSA wskazuje na prawidłowość decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładającej kary pieniężne, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, iż naruszenia objęte są zakresem regulacji art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że WSA w Lublinie prawidłowo ocenił, iż skarżąca nienależnie pobrała środki finansowe z funduszy unijnych, a zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych nie wpływają na wynik sprawy, oddalając skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że brak naruszenia przepisów postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skutkuje utrzymaniem w mocy decyzji dotyczącej zwrotu nienależnie pobranych płatności ONW.

Dla przewozu okazjonalnego konieczne jest spełnienie wymogów konstrukcyjnych i formalnych określonych w ustawie o transporcie drogowym. Posiadanie licencji na przewóz taksówką nie uprawnia do wykonywania przewozu okazjonalnego bez właściwego oznakowania pojazdu.

Skarżący wykonujący przewóz okazjonalny bez wymaganej konstrukcji pojazdu i licencji, nie spełnił wymogów przewozu taksówkowego. Przyjęta interpretacja przepisów drogowych uzasadniała nałożenie kary za brak odpowiednich zezwoleń.

NSA uznaje, że przewóz pojazdem bez licencji na transport okazjonalny, w sytuacji gdy licencja na taksówkę jest nieważna, nie spełnia kryteriów legalności i uzasadnia karę pieniężną.

Przepis art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym wyłącza podwójne karanie administracyjne jedynie w przypadku identyczności znamion czynu objętego różnymi załącznikami ustawy, co w analizowanej sprawie nie miało miejsca.

Na skutek skargi kasacyjnej T. B. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganej licencji na przewóz okazjonalny oraz niespełnienie wymogów przewozu nie znoszą obowiązku nałożenia kary pieniężnej.

Postanowienie organu administracyjnego zawieszające postępowanie w sposób ograniczony pod względem podmiotowym narusza zasady procedury administracyjnej, stanowiąc rażące naruszenie prawa (art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a.). Takie zawieszenie skutkuje nieważnością postanowienia.

Rzeczywiste używanie znaku towarowego może być wykazane różnorodnymi dowodami potwierdzającymi jego użycie zarobkowe, w tym fakturami i umowami licencyjnymi. Dodanie elementu niezmieniającego odróżniającego charakter znaku nie wpływa na jego rzeczywiste używanie.

Zawieszenie obowiązków z art. 12a ustawy COVID-19 dotyczy jedynie przepisów proceduralnych okresowych i nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku zatrudniania kierowców posiadających zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz odpowiednich kwalifikacji.

W przypadku braku włożenia karty kierowcy do tachografu, w sytuacji bezczynności kierowcy, mamy do czynienia z naruszeniem zasad użytkowania tachografu opisanym w lp. 6.3., a nie z ingerencją opisanym w lp. 6.2.1., co skutkuje obniżeniem wymiaru kary pieniężnej.

Oznaczenie "KWE" nie może być automatycznie uznane za niedystynktywne bez oceny jego zdolności odróżniającej w odniesieniu do konkretnych towarów i usług oraz analizy jego postrzegania przez właściwy krąg odbiorców.

Decyzja o zawieszeniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika w oparciu o nieprawomocną decyzję o utracie dobrej reputacji jest przedwczesna i narusza przepisy prawa administracyjnego. Organ powinien rozpatrzyć wniosek o zawieszenie postępowania w tym kontekście.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza zasadność decyzji o nałożeniu kary za nieuiszczenie opłaty elektronicznej, uznając, że waga naruszenia wyklucza znikomość deliktu i możliwość odstąpienia od ukarania. Kara ma charakter obiektywny, a zaniechanie obowiązków nie spełnia przesłanek dla odstąpienia.

Kara pieniężna za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej ma charakter obiektywny i niezmienny. Brak zapłaty nie daje podstaw do odstąpienia od nałożenia kary, chyba że zachodzą przesłanki siły wyższej.

Sąd uznał brak ryzyka konfuzji między znakami towarowymi „ALICE” oraz „ALICE PIZZA”, uznając że mimo pewnych podobieństw, różnice wizualne, fonetyczne i koncepcyjne skutecznie eliminują możliwość pomyłki co do pochodzenia usług gastronomicznych oznaczanych tymi znakami.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zawieszenie pewnych obowiązków na podstawie ustawy COVID-19 nie neguje obowiązków zatrudniania kierowców z wymaganymi kwalifikacjami i orzeczeniami zdrowotnymi, co uzasadnia karę pieniężną nałożoną na zarządzającego transportem.

Upływ terminu ważności specjalnego zezwolenia połowowego nie oznacza utraty przedmiotu postępowania administracyjnego w sprawie przekazania kwoty połowowej innemu statkowi, co wyklucza umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego w trybie art. 105 § 1 k.p.a.

Dane identyfikacyjne z centralnej ewidencji pojazdów, w tym numery REGON, nie mogą być udostępniane do ponownego wykorzystywania w sposób umożliwiający identyfikację podmiotów, zgodnie z art. 80ce ust. 1 Prawa o ruchu drogowym oraz przepisami o otwartych danych.

W przypadku wniosku o przekazanie indywidualnej kwoty połowowej, upływ terminu ważności specjalnego zezwolenia połowowego nie uzasadnia umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, gdyż przedmiot postępowania nie ustaje wraz z upływem zezwolenia.

Dopuszczalne jest skierowanie na badania lekarskie na podstawie wysokiego prawdopodobieństwa istnienia przeciwwskazań zdrowotnych, opartego na opinii biegłych psychiatariów, a zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, jeśli nie naruszały procedury lub prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną, potwierdził zasadność decyzji administracyjnych określających nienależność rekompensaty z tytułu energii elektrycznej, uznając brak rozliczenia z odbiorcami za przesłankę do jej zwrotu.

Udzielając odmowy na wydanie danych z ewidencji pojazdów, Minister Cyfryzacji naruszył przepisy prawa. Dane REGON mogą być ujawniane podmiotom innym niż osoby fizyczne, jeśli ustalono ich interes prawny.