Organ administracyjny, po uchyleniu jego decyzji przez sąd, obowiązany jest, pod rygorem nieważności orzeczenia, stosować się do oceny prawnej i wskazań sądu co do dalszego postępowania, a upływ terminu obowiązywania taryfy czy złożenie nowego wniosku nie uzasadnia umorzenia postępowania w przedmiocie skrócenia taryfy.

Postępowanie administracyjne dotyczące zmiany danych w zgłoszeniu celnym, po znacznej zwłoce czasowej, musi opierać się na dokumentach i dowodach przeszłych zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, nawet jeśli upływ czasu ogranicza dostępność dokumentacji.

Uznaje się, że brak oznakowania pojazdu wskazanego w licencji jako taksówki pozbawia go statusu taksówki, co uzasadnia nałożenie kar administracyjnych za naruszenie zasad wykonywania transportu drogowego.

Wykonanie przewozu okazjonalnego pojazdem niezgłoszonym do ważnej licencji i niespełniającym wymogów dla taksówek skutkuje karą pieniężną. Licencja taksówkowa nie usprawiedliwia niezgodności z u.t.d. WSA prawidłowo dokonał oceny zgodności działań z przepisami.

Zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze przez uprawnioną, wynikające z wykorzystania informacji uzyskanych w trakcie współpracy biznesowej, stanowi podstawę do unieważnienia przysługującego ochrony prawnej, nawet jeśli nie funkcjonowały wcześniejsze oznaczenia identyczne lub podobne. Sąd uwzględnił zarzuty skargi kasacyjnej, uchylając wyrok WSA.

Cudzoziemiec, ubiegając się o zezwolenie na nabycie nieruchomości, musi wykazać legalne pochodzenie środków finansowych. Brak wystarczających dowodów na takie pochodzenie uzasadnia odmowę wydania zezwolenia, co stanowi ochronę bezpieczeństwa finansowego i obrotu gospodarczego.

Decyzja organów celnych naruszała art. 191 o.p. poprzez wadliwą ocenę dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uchylił decyzje administracyjne z uwagi na upływ czasu uniemożliwiający weryfikację deklarowanego pochodzenia towaru i umorzył postępowanie.

Decyzja organu zmieniająca dane w zgłoszeniu celnym była niezgodna z prawem, gdyż naruszała zasady swobodnej oceny dowodów oraz niejasno wskazywała podstawy prawne weryfikacji deklaracji o pochodzeniu towarów. Wniesiona skarga kasacyjna była bezzasadna.

Skarga kasacyjna może zostać skutecznie cofnięta przez stronę na podstawie art. 60 p.p.s.a., co skutkuje umorzeniem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz zwrotem wpisu sądowego.

NSA : Przepis art. 191 o.p. wymaga, by organy celne skrupulatnie i wszechstronnie ocenili wszystkie dowody, a dokument urzędowy nie jest niepodważalny, jeśli strona wnosi przeciwny dowód. Weryfikacja dowodów po upływie czasu musi uwzględniać obowiązki przechowywania dokumentów administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje prawidłowość decyzji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, która uchyla decyzję organów celnych w kwestii zmiany zgłoszenia celnego, stwierdzając niewłaściwą ocenę dowodów przez organy i uchybienia w zakresie żądania dokumentów potwierdzających zadeklarowane pochodzenie towaru.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w postępowaniu oceniającym dobrą reputację przewoźnika drogowego obowiązek dowodowy dotyczący działań naprawczych spoczywa na przedsiębiorcy; organ administracyjny nie jest zobowiązany do wielokrotnego wezwania do przedstawienia takich dowodów, a brak ich przedłożenia może skutkować utratą dobrej reputacji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe umorzenie postępowania celnego przez WSA, ze względu na brak dowodów na wadliwość deklaracji o pochodzeniu towaru i upływ czasu uniemożliwiający skuteczną weryfikację.

NSA orzekł, że utrata dobrej reputacji przewoźnika drogowego wynikająca z prawomocnego skazania nie wymaga dalszej szczegółowej oceny, gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Późniejsze zatarcie skazania nie wpływa na legalność wcześniej wydanej decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż stwierdzenie utraty dobrej reputacji przedsiębiorcy transportowego przez organ administracji publicznej, oparte na poważnych naruszeniach przepisów prawa transportowego, było prawidłowe i zgodne z zasadami proporcjonalności oraz adekwatną reakcją na zaistniałe uchybienia.

Złożenie wniosku o rejestrację pojazdu po terminie skutkuje obowiązkowym nałożeniem kary administracyjnej niezależnie od przyczyn przekroczenia terminu. Sądy administracyjne nie mogą uwzględniać przyczyn proceduralnych ani stosować k.p.a. do takich przypadków. NSA uchyla wyrok WSA, oddala skargę, uznając, że brak jest miejsca na ocenę okoliczności faktycznych przy przekroczeniu ustawowego terminu.

Uchybienie obowiązkowi terminowego zgłoszenia nabycia pojazdu nie może być uznane za naruszenie prawa o znikomej wadze według art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., nawet przy problemach interpretacyjnych związanych z innymi przepisami. Narzucenie sankcji w takich okolicznościach jest zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nieterminowe zgłoszenie nabycia pojazdu stanowi istotne naruszenie obowiązków prawnych, co uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej z art. 140mb pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, nie podlegającej odstąpieniu na gruncie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

NSA uznał, że organ celny niewłaściwie ocenił dowody, naruszając art. 191 o.p., gdyż nie przedstawił rzetelnych podstaw do zakwestionowania zadeklarowanego pochodzenia towaru. Uznano, że weryfikacja zgłoszenia celnego po upływie znacznego czasu wymaga szczególnej ostrożności i oparcia na wiarygodnych dowodach.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na nieprzekonujące zarzuty dotyczące poziomu wynalazczego i ujawnienia wynalazku, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że patent spełnia kryteria ochrony prawnej w granicach wniosku niezmienionych po upływie prekluzji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wskazując, że bezpodstawne podważanie deklaracji pochodzenia towaru, bez należycie uzasadnionej podstawy prawnej i uwzględnienia skutków upływu czasu, narusza zasady postępowania dowodowego w postępowaniu celnym.

Zaniechanie terminowego zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu, mimo prowadzenia profesjonalnej działalności, nie spełnia przesłanek znikomej wagi naruszenia uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za znaczące uchybienie obowiązku notyfikacyjnego zbycia pojazdu zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 PRD.

Postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego o odmowie zapoznania się z aktami sprawy było zgodne z prawem, gdyż pełnomocnictwo pracownika nie obejmowało wglądu po zakończeniu czynności kontrolnych i wszczęciu postępowania administracyjnego.