Plantacje drzew przeznaczone do ścinki nie spełniają definicji "upraw trwałych" w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1307/2013, gdyż nie przynoszą powtarzających się zbiorów, a zalesione grunty rolne nie kwalifikują się jako "użytki rolne".

Odpowiedzialność przewoźnika, o której mowa w art. 462 ust. 1 u.o.c. ma charakter obiektywny, co oznacza, że organ administracji publicznej nie ma obowiązku badania stopnia zawinienia lub szkodliwości czynu przewoźnika. Przepis art. 462 ust. 1 u.o.c. nie stanowi podstawy prawnej dla dokonywania oceny subiektywnego zachowania podmiotu sankcjonowanego, a jedynie do powiązania odpowiedzialności przewoźnika

Osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie ponosi odpowiedzialność za przestrzeganie wymogów prawnych dotyczących badań lekarskich i psychologicznych kierowców oraz wyposażenia ich w wypis z licencji, niezależnie od formy prawnej zatrudnienia kierowców.

Zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, na osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie spoczywa odpowiedzialność za zapewnienie, by wszyscy kierowcy, niezależnie od formy zatrudnienia, posiadali aktualne badania lekarskie i psychologiczne oraz wymagane dokumenty umożliwiające wykonywanie przewozów.

Nałożenie kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym powinno być oparte na przepisach obowiązujących w chwili popełnienia naruszenia oraz dowody muszą być kompletne i rzetelne. Wykazanie okoliczności, które mogą zwolnić z odpowiedzialności za naruszenia, leży po stronie przewoźnika.

Przewóz osób samochodem osobowym przez przedsiębiorcę posiadającego licencję na krajowy transport drogowy uznaje się za przewóz okazjonalny, jeżeli nie spełnia wymogów konstrukcyjnych określonych w ustawie, co uzasadnia nałożenie kary administracyjnej, a przepisy nie stanowią przepisów technicznych wymagających notyfikacji KE.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja Dyrektora ARiMR o przyznaniu płatności zmniejszonej z powodu niezgodnego z etykietą stosowania środków ochrony roślin była zgodna z prawem, a skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw.

Stosowanie środka ochrony roślin powinno być zgodne z etykietą, w innym wypadku może skutkować zmniejszeniem płatności w ramach wsparcia bezpośredniego. Organ administracji działał prawidłowo, zmniejszając płatności, co zostało potwierdzone przez sąd.

Plantacje drzew przeznaczonych na wycięcie i drewno nie kwalifikują się jako uprawy trwałe uprawniające do płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, ponieważ nie dają powtarzających się zbiorów zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1307/2013.

Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej stanowiła prawidłowe zastosowanie prawa materialnego, a skarga kasacyjna, z uwagi na braki formalne i merytoryczne, została oddalona.

NSA uznał, że klasyfikacja towarowa urządzenia do pomiaru prędkości odbywa się zgodnie z regułą nr 1 ORINS i potwierdził prawidłowość klasyfikacji przez organy celne, mimo zarzutów proceduralnych i merytorycznych skarżącej spółki, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Klasyfikacja zestawu multimedialnego do kodu CN 8523 49 10, jako uniwersalny dysk wideo (DVD), jest prawidłowa, jeśli film na płycie stanowi zasadniczy charakter zestawu w rozumieniu reguły 3 (b) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że klasyfikacja taryfowa przyrządu LTI 20/20 TruCam II została prawidłowo przeprowadzona zgodnie z regułą nr 1 ORINS, a zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia procedur i reguł klasyfikacji okazały się nieuzasadnione.

Skoro przyjęcie zgłoszenia celnego jest czynnością materialno - techniczną organu celnego, nie może ono być jednocześnie decyzją w rozumieniu art. 5 pkt 39 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE. L 269 z 10.10.2013 r. z późn. zm.). Czynność materialno - techniczna oraz decyzja, czyli akt administracyjny

Dla uznania prawidłowości klasyfikacji taryfowej towarów, istotnym pozostaje precyzyjne ustalenie ich funkcjonalnych cech i zastosowanie odpowiednich regulacji celnych przez organ administracyjny, nawet bez sięgania po zewnętrzne opinie biegłego.

Przepis art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym znajduje zastosowanie tylko w sytuacjach, gdy jedno zachowanie deliktowe wyczerpuje jednocześnie znamiona naruszeń określonych w załącznikach nr 3 i nr 4 do tej ustawy.

Krajowe organy celne nie posiadają kompetencji do oceny prawidłowości działań UE w kontekście przyznania kontyngentu taryfowego; decyzji UE nie można podważać przed sądami krajowymi.

Złożenie przez upoważnionego odbiorcę uwag rozładunkowych wskazujących na zgodność towaru prowadzi do wyłączenia możliwości późniejszej korekty deklaracji do czasowego składowania w zakresie wagi towaru, w przypadku usunięcia go spod dozoru celnego.

Korekta danych w dokumentach DSK nie jest możliwa po zakończeniu procedury tranzytowej i zwolnieniu towarów, jeśli brak ku temu przesłanek prawnych. Zamknięcie procedury i uchybienia przedsiębiorcy wykluczają poprawki po fakcie.

Uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, nabyte bezterminowo na podstawie uchylonych przepisów prawa, pozostają niezmiennie w mocy, a ich ograniczenie terminowe w wyniku nowego orzeczenia lekarskiego i złożenia wniosku o nowe kategorie prawa jazdy jest niezgodne z hierarchią aktów normatywnych.

Deklaracja celna DSK nie podlega korekcie po zakończeniu procedury tranzytu, gdy przekazano komunikat zgodności IE 044, a towar został zwolniony z dozoru celnego. Uzyskanie zgody na korektę wymaga spełnienia przesłanek wynikających z art. 146 UKC, które nie zostały spełnione.

Sąd administracyjny nie jest właściwy do weryfikacji działań Komisji Europejskiej związanych z przydziałem kontyngentów taryfowych; polskie organy celne i sądy są związane decyzjami Komisji.

NSA orzekł, że decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami musi zawierać w osnowie odwołanie się do zakresu czasowego orzeczonego zakazu, zgodnie z art. 182 § 2 k.k.w., co stanowi istotny element legalności takiej decyzji.

Opłata za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności powinna uwzględniać bonifikaty przysługujące użytkownikowi wieczystemu, co oznacza, że decyzja administracyjna odmawiająca ich uwzględnienia jest sprzeczna z art. 7 ust. 2 ustawy przekształceniowej i powinna być uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa.