Od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie pobiera się opłaty, o której mowa w art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych, jeżeli dochodzenie danej wierzytelności mieści się w zakresie działalności tego Zakładu określonej w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, a koszty postępowania egzekucyjnego obciążają dłużnika; opłaty tej nie pobiera

Skarga na zatwierdzenie projektu organizacji ruchu, mającego charakter aktów ogólnych i abstrakcyjnych wydanych przez GDDKiA, jest niedopuszczalna w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Działania polegające na przewozie osób bez wymaganych uprawnień medycznych i psychologicznych należało zakwalifikować jako naruszenie ustawy o transporcie drogowym uzasadniające nałożenie kary pieniężnej. Skarga kasacyjna oparta na zarzutach błędnej kwalifikacji faktycznej i prawnej nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zatwierdzenie projektu organizacji ruchu, mającego na celu ochronę pieszych poprzez ustawienie słupków ograniczających ruch pojazdów, stanowi działanie zgodne z prawem i potrzebami społeczności lokalnej, nawet jeśli wiąże się z pewnymi niedogodnościami dla właścicieli nieruchomości prowadzących działalność gospodarczą.

Niezawinione działanie członka zarządu spółki, pozostające w granicach dopuszczalnego ryzyka gospodarczego, nie rodzi odpowiedzialności odszkodowawczej z art. 293 § 1 k.s.h., jeżeli szkoda nie została realnie poniesiona przez spółkę.

Nie można kwalifikować łamania zakazu prowadzenia pojazdów jako okoliczności obniżającej wysokość zadośćuczynienia za krzywdę, jeżeli naruszenie to nie pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z wypadkiem. Zadośćuczynienie winno być ustalane w oparciu o obiektywne przesłanki krzywdy.

Wysokość sumy gwarancyjnej dla umów obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych określona w przepisach obowiązujących w chwili orzekania nie może stanowić jedynego kryterium waloryzacji na podstawie art. 3571 k.c.

Wspólnik dwuosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością posiadający zdecydowaną większość udziałów (99%) nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostanie udowodnione, że utworzenie spółki dwuosobowej miało charakter pozorny lub zmierzało do obejścia prawa, przy czym ciężar

W świetle art. 165 ust. 7 p.w.KAS, decydent w KAS nie jest zobowiązany do składania wszystkim funkcjonariuszom propozycji zatrudnienia, a decyzja ta powinna uwzględniać kwalifikacje i dotychczasową służbę, nie konieczność redukcji etatów.

Działalność przewozu osób za pośrednictwem aplikacji mobilnych, takich jak Bolt, podlega regulacjom prawnym dotyczącym krajowego transportu drogowego, które wymagają posiadania odpowiednich licencji i spełnienia przewidzianych ustawowo wymogów. Brak ich spełnienia może skutkować nałożeniem odpowiednich kar administracyjnych.

Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez odpowiednich badań lekarskich i psychologicznych oraz za brak wymaganej licencji nie stanowi naruszenia zasady jednokrotności ukarania w świetle art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym.

Karę pieniężną za nieuzupełnienie danych przewoźnika i środka transportu w SENT przed przewozem można nałożyć nawet gdy przewoźnik jest także odbiorcą. Uzupełnienie danych w trakcie kontroli nie sanowało naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, oddalił ją, podtrzymując obowiązek aktualizacji zgłoszenia SENT przez przewoźnika oraz zasadność nałożonej kary pieniężnej.

Sąd orzeka, iż przesłanie decyzji administracyjnej w formie skanu poprzez e-PUAP, nieopatrzonego podpisem elektronicznym, nie spełnia wymogów formalnych. Tym samym taka decyzja nie wchodzi do obrotu prawnego.

Odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w świetle ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów wymaga należytego uwzględnienia zasady proporcjonalności oraz dokładnej analizy przesłanek ważnego interesu przewoźnika i interesu publicznego.

Wezwanie do przedstawienia środka transportu nie jest decyzją administracyjną i nie wymaga sformalizowanego doręczenia. Następuje poprzez system SENT i staje się skuteczne z chwilą nadania numeru referencyjnego. Kary związane są bezpośrednio z każdym zgłoszeniem SENT.

W przypadku naruszeń ustawy SENT, organy administracyjne winny omawiać przesłanki interesu publicznego, z uwzględnieniem proporcjonalności kary, jej prewencyjnego celu oraz całokształtu okoliczności sprawy, aby uniknąć nieproporcjonalnego nakładania sankcji.

Rozstrzygnięcie NSA: Przepis art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w postępowaniach dotyczących nałożenia kar pieniężnych na podstawie ustawy SENT. Skarga kasacyjna P. Sp. z o.o. została oddalona.

Sąd Najwyższy orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej J.P. z uwagi na bezzasadność roszczeń dotyczących odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody w mieniu zatrzymanym w ramach dochodzenia karnego, uznając zarzuty przedawnienia oraz legalność czynności władczych realizowanych przez organy publiczne.

Obowiązek zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia nie powstaje, gdy osoba trzecia otrzymała środki pieniężne zgodnie z umową, a następnie na polecenie uprawnionego przekazała je w całości innym podmiotom, nie uzyskując z tego tytułu żadnej korzyści majątkowej.

Ogłoszenie upadłości generalnego wykonawcy, wywołujące skutek w postaci postawienia jego zobowiązań w stan wymagalności na podstawie art. 91 ust. 1 Prawa upadłościowego, nie powoduje automatycznej wymagalności zobowiązań inwestora (zamawiającego) jako odpowiedzialnego solidarnie za zapłatę wynagrodzenia podwykonawcom na podstawie art. 6471 § 5 k.c.

Nieuzasadnione stosowanie automatyzmu w nakładaniu kar pieniężnych za drobne błędy formalne w zgłoszeniach SENT, które nie stanowią zagrożenia interesu Skarbu Państwa, jest sprzeczne z interesem publicznym oraz zasadą proporcjonalności.

NSA utrzymuje orzeczenie WSA uchylające decyzje administracyjne z powodu błędnej wykładni pojęcia 'interes publiczny'. Decyzje nałożenia kary pieniężnej wymagają indywidualnej oceny okoliczności sprawy zgodnie z zasadą proporcjonalności.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w razie problemów technicznych uniemożliwiających doręczenie decyzji elektronicznej, możliwe jest jej doręczenie w formie wydruku zawierającego informację o podpisie elektronicznym, bez potrzeby podpisu własnoręcznego.