Przerwanie egzaminu państwowego na prawo jazdy było niezasadne z uwagi na brak bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia uczestników ruchu przy jednoczesnym stwierdzeniu nieprawidłowości oznakowania drogowego; decyzja o unieważnieniu egzaminu była zgodna z prawem.

Przerwanie egzaminu państwowego na prawo jazdy przez egzaminatora z powodu niezastosowania się do znaku B-1 było nieuzasadnione, gdyż nie zaistniało bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego, co potwierdziły prawidłowe ustalenia organów administracyjnych i sądów.

Decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydana na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne, ma charakter związany i nie podlega merytorycznej weryfikacji przez organ administracji.

NSA podtrzymał wyrok WSA uchylający decyzje organów I i II instancji nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, uznając naruszenie przepisów postępowania w ocenie dowodów jako istotne, wpływające na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna R. P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi została oddalona, gdyż nie wykazano przesłanek dla stwierdzenia nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Starosta jest zobowiązany wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku istnienia ostatecznego orzeczenia psychologicznego stwierdzającego przeciwwskazania psychologiczne do kierowania pojazdami. Decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego.

Skarga kasacyjna, stwierdzając naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez organy, została oddalona, podtrzymując uchylenie ich decyzji wobec naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna A. S. przeciwko wyrokowi WSA w Poznaniu została oddalona. Przerwanie egzaminu dla kierujących pojazdami uznano za niezasadne wobec niewystąpienia bezpośredniego zagrożenia dla życia lub zdrowia uczestników ruchu drogowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kwestia wadliwych przeglądów technicznych i tachografu, dokonanych poza UE, uzasadnia nałożenie kary zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, niezależnie od twierdzeń o znikomości naruszeń. Skarga kasacyjna zostaje oddalona, a wyrok WSA pozostaje zgodny z prawem.

Na gruncie niniejszej sprawy emitentowi papierów wartościowych przysługuje interes prawny do kwestionowania decyzji nakładającej ograniczenia na jego uprawnienia do obrotu akcjami. Interes ten istnieje również, gdy decyzja została uprzednio uchylona.

1. Wynikający z treści decyzji wydanej na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (u.o.i.f.) skonkretyzowany względem Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. (GPW) obowiązek zawieszenia obrotu na rynku regulowanym określonymi instrumentami finansowymi (np. akcjami) może refleksowo oddziaływać na zakres uregulowanych normami prawa materialnego

Towar o cechach mieszaniny substancji zapachowych w rodzaju stosowanych w przemyśle spożywczym, pomimo różnej formy konfekcjonowania, winien być klasyfikowany do kodu CN 3302 10 90, a nie do kodu CN 2103 90 90, jako że spełnia normy dotyczące jego składu i przemysłowego rodzaju stosowania.

Decydujące znaczenie przy klasyfikacji taryfowej towarów ma ich obiektywna charakterystyka. Zaklasyfikowanie aromatu migdałowego do kodu CN powinno opierać się na analizie jego cech jako mieszaniny substancji zapachowych, a nie tylko na docelowym przeznaczeniu produktu.

Art. 173 ust. 3 Unijnego Kodeksu Celnego nie zezwala na dodanie numeru kontyngentu do uprzednio złożonego zgłoszenia celnego w celu użycia preferencyjnej stawki celnej; kontyngenty muszą być przydzielane na podstawie prawidłowych zgłoszeń celnych.

Na gruncie prawa unijnego, cło antydumpingowe na przywóz towarów przez wskazane kraje trzecie może być stosowane wstecznie, niezależnie od ich rzeczywistego pochodzenia, w celu zapobiegania obchodzeniu przepisów.

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, potwierdzający nałożenie ceł antydumpingowych na sklejkę brzozową, której pochodzenie zakwestionowano jako niepochodzące z Rosji, nie narusza przepisów prawa procesowego ani materialnego. Skarga kasacyjna oddalona jako bezzasadna.

Zastosowanie ostatecznego cła antydumpingowego na sklejkę z drewna brzozowego, zgłoszoną lub niezgłoszoną jako pochodzącą z Turcji i Kazachstanu, jest zgodne z prawem unijnym w zakresie określonym przez rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2024/1287.

Wprowadzenie środków polityki handlowej w postaci rozszerzonego cła antydumpingowego jest zgodne z rozporządzeniem unijnym, a rozszerzenie to nie wymaga dowodzenia pochodzenia z Rosji, lecz związane jest z ich wysyłką z Kazachstanu. Zmiana wartości celnej skutkuje prawidłowym przeliczeniem podatku VAT.

Nałożenie cła antydumpingowego na towary wysyłane z Kazachstanu, zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2024/1287, było prawidłowe, a retrospektywne stosowanie tego środka było zgodne z prawem unijnym. Rozszerzające zastosowanie cła nie wymagało dowodzenia rosyjskiego pochodzenia towaru.

Skarga kasacyjna A. S. dotycząca cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług jest bezzasadna z uwagi na prawidłowe zastosowanie przepisów unijnych, a procedury celne i podatkowe nie zostały naruszone. Zarzuty dotyczące faktycznego pochodzenia towaru i retroaktywności cła uznano za nieuzasadnione.

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2024/1287 skutecznie rozszerza ostateczne cło antydumpingowe na towary wysyłane z Kazachstanu i Turcji niezależnie od kraju ich pochodzenia, co uprawnia do jego poboru według przepisów retroaktywnych.

Produktu w postaci aromatu kawowego, będącego mieszaniną substancji zapachowych stosowanych w przemyśle spożywczym, nie należy kwalifikować do kodu CN 2103 90 90 (przyprawy), lecz właściwą klasyfikacją jest CN 3302 10 90, obejmujący mieszaniny zapachowe przeznaczone do produkcji przemysłowej.

Rozporządzenie wykonawcze umożliwia retrospektywne stosowanie ceł antydumpingowych na towary wysyłane z krajów trzecich, niezależnie od ich rzeczywistego pochodzenia, jeśli właściwe przepisy unijne przewidują taką regulację.

Odmowa zgody na podjęcie przez notariusza dodatkowego zajęcia musi się opierać na wykazanym uchybieniu powadze zawodu. Brak uzasadnienia dla reklamowego charakteru zajęcia wyłącza możliwość uznania go za sprzeczne z zawodową etyką notariusza.