Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął, że Gmina ma prawo do zastosowania własnej, bardziej reprezentatywnej metody obliczania proporcji odliczenia podatku naliczonego w działalności udostępniania obiektów, odrzucając skargę organu podatkowego.

Instalacje i obiekty technologiczne usytuowane w budynkach przedsiębiorstwa, które spełniają funkcje technologiczne niezależne od budynku, mogą być oceniane jako odrębne budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Przesłanka egzoneracyjna z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. zostaje spełniona wyłącznie wtedy, gdy członek zarządu wskaże mienie istniejące, możliwe do skutecznej egzekucji i przedstawiające realną wartość ekonomiczną umożliwiającą zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

Błędne wskazanie daty w zawiadomieniu z art. 70c Ordynacji podatkowej, dotyczące zawieszenia biegu przedawnienia, nie niweczy skutków prawnych postępowania karnego skarbowego, gdy istnieje związek z zobowiązaniem podatkowym, a podatnik uzyskał przed upływem terminu wiedzę o jego wszczęciu.

Osoba prowadząca gospodarstwo rolne, będąca podatnikiem VAT, sprzedając część tego gospodarstwa, działa jako podatnik VAT, co podlega opodatkowaniu VAT, niezależnie od innych czynności dotyczących gruntu.

Skarga kasacyjna, oparta na niewłaściwym zastosowaniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy o COVID-19, zostaje oddalona z uwagi na brak podstaw do jej uwzględnienia oraz niespełnienie wymogów proceduralnych przez skarżącą.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że nadużycia podatkowe, polegające na fikcyjnym wykazywaniu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, które faktycznie sprzedano na terenie Polski, skutkują obowiązkiem zapłaty zaległego podatku VAT w wysokości przewidzianej dla dostaw krajowych.

Instalacje i obiekty liniowe, mimo posadowienia wewnątrz budynków, stanowią odrębne budowle, przez co podlegają opodatkowaniu jako odrębny przedmiot podatku od nieruchomości. Ich umiejscowienie w budynkach nie wpływa na zmianę kwalifikacji podatkowej.

Organ podatkowy jest zobowiązany do wykonania zaleceń sądu administracyjnego dotyczących pełnego postępowania wyjaśniającego, w tym przeprowadzenia postępowania dowodowego, nawet przy bierności stron oraz błędne doręczenie skutkować może nieuwzględnieniem materiału dowodowego, co prowadzi do uchylenia decyzji.

W przypadku odpowiedzialności podatkowej członka zarządu wykazanie skuteczności doręczenia oraz bezskuteczności egzekucji jest kluczowe do jej przypisania. Doręczenie postanowienia na adres rejestracyjny uznaje się za prawidłowe przy braku innych danych przez organ podatkowy.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej dotyczącej zobowiązania podatkowego może być zasadne w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1 i 2 O.p., a zarzuty przedawnienia i instrumentalnego postępowania karnoskarbowego nie są objęte zakresem postępowania w tej kwestii.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i decyzję ze względu na niewykazanie nadużyć podatkowych i niepoprawną klasyfikację transakcji jako elementu oszustwa karuzelowego. Organ podatkowy powinien przeprowadzić szczegółową analizę modelu biznesowego Skarżącej.

Oddalenie skargi kasacyjnej Gminy na postanowienie Dyrektora KIS uzasadnione przypuszczeniem nadużycia prawa (art. 5 ust. 5 ustawy o VAT) ze względu na symboliczną wartość ustalonego wynagrodzenia w stosunku do poniesionych nakładów, co wskazuje na brak ekonomicznego uzasadnienia i stanowi cel utrzymania prawa do odliczenia VAT.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej w sprawach podatkowych jest zasadne, gdy zachodzą przesłanki z art. 239b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, takie jak brak majątku odpowiadającego zaległościom i krótki okres do przedawnienia zobowiązań.

Skarga kasacyjna, oparta na rzekomej błędnej wykładni art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przez WSA w Gliwicach, jest bezzasadna, gdyż Skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów na błędne rozstrzygnięcie; stawka podatku od nieruchomości została ustalona prawidłowo.

Zmiana przepisów art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. od 1 stycznia 2022 r. miała charakter normatywny, ograniczając zwolnienie podatkowe wyłącznie do dochodów z nowej inwestycji. Wobec tego interpretacja organu odmawiająca całościowego zwolnienia dochodu była niewłaściwa. WSA zasadnie uchylił interpretację organu.

Bezskuteczność egzekucji, jako przesłanka odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe, może być ustalona nie tylko przez formalne zakończenie postępowania egzekucyjnego, lecz także na podstawie innych dowodów. Ocena ta leży poza kontrolą sądu w postępowaniu z art. 116 ordynacji podatkowej.

Członek zarządu spółki odpowiada za jej zobowiązania, gdy nie zgłoszono wniosku o upadłość mimo niewypłacalności, której podstawą może być niespłacalna należność nawet jednego wierzyciela, jeśli zobowiązania przewyższają majątek przez 24 miesiące.

NSA oddalił skargę kasacyjną wobec braku usprawiedliwionych podstaw wykazujących błędną wykładnię przepisów prawa materialnego przez sądy niższych instancji, związanych z ustaleniem stawki podatku od nieruchomości.

Skarga kasacyjna B. W. została oddalona przez NSA, ponieważ uznano za prawidłowe stanowisko, że organy podatkowe dowiodły braku rzeczywistych zdarzeń gospodarczych przy "pustych" fakturach, co uniemożliwiało doliczenie VAT przez skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość stosowania prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oraz negując zasadność zarzutów skargi kasacyjnej, w tym dotyczących przedawnienia i oceny dowodów.