Postanowienie organu o zaliczeniu wpłaty podatkowej ma charakter deklaratoryjny i odpowiada za rozliczenie zaległości z dniem dokonania wpłaty; podatnik nie może w jego ramach kwestionować istnienia zaległości podatkowej. Podnoszone zarzuty nie wykazały naruszenia prawa procesowego ani materialnego przez organ.

Postępowanie w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej, o którym mowa w art. 62 Ordynacji podatkowej, ma charakter deklaratoryjny oraz rachunkowo-techniczny. Nie służy ono badaniu istnienia zaległości podatkowej ani zastępowaniu organu przez biegłego w stosowaniu prawa podatkowego. Opinia biegłego nie jest zasadna, jeżeli prawidłowość zaliczenia wynika z zastosowania ustawowych reguł

W postępowaniu dotyczącym zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej, prowadzonym na podstawie art. 62 Ordynacji podatkowej, nie jest dopuszczalne kwestionowanie istnienia samej zaległości podatkowej. Prawidłowość zastosowania ustawowych reguł zaliczenia wpłaty i naliczenia odsetek stanowi zagadnienie prawne oraz rachunkowe niewymagające wiadomości specjalnych, wobec czego nie uzasadnia powołania

Postępowanie w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej, prowadzone na podstawie art. 62 Ordynacji podatkowej, ma charakter deklaratoryjny oraz rachunkowo-techniczny. Nie służy ono weryfikacji istnienia zaległości podatkowej, lecz wyłącznie kontroli zgodności jej rozliczenia z ustawowymi regułami. Powołanie biegłego nie jest zasadne, gdy ustalenie sposobu zaliczenia wymaga wyłącznie

Zaliczenie wpłaty na poczet zaległości podatkowej według prawa podatkowego jest czynnością deklaratoryjną, a nie konstytutywną. W postępowaniach o zaliczenie wpłaty kwestionowanie istnienia zaległości nie jest możliwe; można jedynie kwestionować sposób zaliczenia.

Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej ma charakter deklaratoryjny i wskazuje na dokonanie czynności rozliczeniowej. Podatnik może kwestionować sposób, ale nie istnienie zaległości podatkowych w tym trybie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odrzucenie wniosku o dowód z opinii biegłego było zasadne, gdyż sposób zaliczania wpłat na poczet zaległości podatkowych nie wymaga uzyskania opinii biegłego, a ocenie podlega sposób stosowania przepisów prawa podatkowego. Skarga kasacyjna została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, bez dostatecznych przesłanek znanych w dacie decyzji, stanowiło rażące naruszenie zasady proporcjonalności i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie.

Zwolnienie z obowiązku oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy, określone w art. 118 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym, przysługuje wyłącznie wyrobom wprowadzonym do wolnego obszaru celnego albo składu celnego. Nie obejmuje ono wyrobów wyprowadzonych ze składu podatkowego i magazynowanych poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy na terytorium kraju, nawet jeżeli są przeznaczone do późniejszego

W razie uchybienia terminowi na wniesienie odwołania, sąd oraz organ podatkowy winny zbadać całokształt okoliczności w celu ustalenia, czy uchybienie nastąpiło bez winy podatnika, oraz mogą przywrócić termin, jeżeli brak winy został uprawdopodobniony.

Członkowi zarządu nie można przypisać winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli w chwili objęcia przez niego funkcji wniosek taki został już skutecznie złożony i nie został jeszcze rozpoznany przez sąd, gdyż w takiej sytuacji nie ciąży na nim obowiązek ponownego jego składania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że upływ kadencji członka zarządu oraz formalne złożenie rezygnacji z funkcji, poparte brakiem faktycznego wykonywania obowiązków zarządczych, skutkuje wygaśnięciem odpowiedzialności podatkowej za zobowiązania spółki, mimo braku wykreślenia z rejestru KRS.

Umowa dzierżawy infrastruktury wodno-kanalizacyjnej ustalająca wynagrodzenie na niskim poziomie sugeruje brak ekonomicznego uzasadnienia i może świadczyć o nadużyciu prawa. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za słuszną odmowę wydania interpretacji podatkowej przez KIS w kontekście podejrzeń o próbę uzyskania nienależnej korzyści podatkowej.

W przypadku wniosku o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od podatnika eksploatującego statek w transporcie międzynarodowym, organy podatkowe muszą wnikliwie ocenić zgromadzony materiał dowodowy, aby prawidłowo ustalić miejsce faktycznego zarządu statkiem, co jest kluczowe dla zastosowania przepisów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Organ wydając interpretację indywidualną nie wykreował odrębnego stanu faktycznego, lecz dokonał oceny na podstawie obowiązujących przepisów o VAT, uwzględniając całokształt działalności wnioskodawcy, co uzasadnia częściowe odliczenie podatku.

Obowiązek podatkowy z tytułu usług najmu nie powstaje z chwilą upływu terminu płatności zaliczki. Zaliczkowe wpłaty na poczet takich usług nie rodzą obowiązku podatkowego bez faktycznego otrzymania środków.