Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza, iż zwolnienie podatkowe z art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. wymaga dochowania przez podatnika szczególnej staranności w zgłoszeniu nabycia spadku. Procedura z art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 nie wpływa na tę ocenę.

Interpretacja podatkowa dotycząca powrotnego nabycia nieruchomości w skutek odwołania darowizny, aby była zgodna z prawem, musi być precyzyjnie uzasadniona, a uzasadnienie powinno zawierać jasne odniesienie do konkretnych przepisów i stanu faktycznego, które stanowią podstawę prawną rozstrzygnięcia. Brak rzetelnego uzasadnienia stanowi podstawę do jej uchylenia.

Sprzedaż nieruchomości przez osobę fizyczną stanowi zarząd majątkiem prywatnym, a nie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, jeśli przygotowania do sprzedaży nie wykazują znamion profesjonalizmu oraz ciągłości właściwych dla podmiotów gospodarczych.

Dofinansowanie z NCBiR, niewiązane bezpośrednio z ceną usług świadczonych odpłatnie na rzecz osób trzecich, nie stanowi składnika podstawy opodatkowania podatkiem VAT, jako że nie realizuje się świadczenie usług odpowiadające definicji art. 8 ust. 1 u.p.t.u.

Organ podatkowy dokonując oceny wniosku o wydanie zaświadczenia o braku obowiązku zapłaty akcyzy jest zobowiązany do przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego, w tym oceny prawidłowej klasyfikacji taryfowej pojazdu.

Skarga kasacyjna R.W. uznana za niezasadną; Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał stanowisko WSA w Krakowie, nie stwierdzając rażącego naruszenia prawa w decyzji organu podatkowego, co wykluczyło możliwość stwierdzenia jej nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej jest wystąpienie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej, przy czym należy przez nie rozumieć oczywistą sprzeczność z treścią przepisów. Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając, że podniesione zarzuty nie spełniają tego kryterium.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłową decyzję organu podatkowego, odmawiającą ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy z uwagi na brak eksploatacji statku w transporcie międzynarodowym oraz nieudowodnienie przez skarżącego niewspółmierności zaliczek.

NSA uchylając decyzje WSA i organów podatkowych, uznał, że P. sp. z o.o. wykazała wystarczające dowody na realny wywóz towarów lecz organy nie udowodniły, iż doszło do oszustwa podatkowego. Zakwestionowano stosowanie krajowej stawki VAT zamiast preferencyjnej stawki 0%.

Postępowanie mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej ogranicza się wyłącznie do badania przesłanek rażącego naruszenia prawa. Opodatkowanie przesunięć pieniężnych między małżonkami nie stanowi takiego naruszenia.

Organ podatkowy, przy odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od podatku, może opierać się wyłącznie na danych z ewidencji, a brak terminowego zgłoszenia nabycia spadku uniemożliwia wydanie zaświadczenia bez przeprowadzania postępowania podatkowego.

W przypadku skargi kasacyjnej NSA jest związany jej granicami i zasadniczo nie ma kompetencji do kontroli legalności poza zakresem zaskarżenia. Zarzuty muszą być wyraźnie ujęte, a ich uzasadnienie przejrzyste i klarowne.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA, zwracając sprawę do ponownego rozpoznania, z uwagi na obciążenia proceduralne i materialne. Ustalono konieczność pełnego wyjaśnienia rzeczywistych okoliczności transakcji oraz rozstrzygnięcie o istnieniu karuzeli podatkowej i ewentualnym nadużyciu podatkowym.

Opłata recyklingowa pobierana od sprzedaży lekkich toreb z tworzywa sztucznego stanowi element podstawy opodatkowania VAT, gdyż pozostaje w bezpośrednim związku z dostawą towaru i spełnia kryteria określone w art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy o VAT.

Skarga kasacyjna G. Ł. na wyrok WSA w Kielcach została oddalona, a decyzja podatkowa odnośnie podatku VAT za lata 2013-2015 uznana za prawidłową z uwagi na proceduralną efektywność podjętych działań skarbowych i brak instrumentalności postępowania karnoskarbowego.

Skarga kasacyjna, będąc formalnie i merytorycznie wadliwie sporządzona, nie wykazuje istotnych naruszeń prawa; dlatego też wyrok WSA utrzymano w mocy, potwierdzając prawidłowość postępowania organów podatkowych i ich decyzji.

Wydanie zaświadczenia, potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy zgodnie z art. 109 ust. 2a ustawy o podatku akcyzowym, wymaga wnikliwej oceny dokumentów dostarczonych przez wnioskodawcę oraz dokonania klasyfikacji taryfowej pojazdu, bez konieczności przeprowadzania oględzin.

Postępowanie wyjaśniające przed wydaniem zaświadczenia o braku obowiązku zapłaty akcyzy umożliwia organowi podatkowemu weryfikację klasyfikacji taryfowej pojazdu, a stosowne zaświadczenie może być wydane po ocenie dokumentacji dostarczonej przez podatnika, zgodnie z art. 109 ust. 2a i 2c ustawy akcyzowej.

O usprawiedliwionym przypadku, w którym organ podatkowy może odmówić wydania interpretacji indywidualnej, będąc opartym na uzasadnionym przypuszczeniu potencjalnych korzyści podatkowych mogących wynikać z opisanych czynności.

Przychód z odpłatnego zbycia akcji powstaje jedynie w przypadku otrzymania ekwiwalentu. W przypadku jego braku, nie zachodzi przesłanka opodatkowania tego przychodu jako przychodu z kapitałów pieniężnych, lecz jedynie jako dochód z praw majątkowych.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdzając, że nieruchomość związana z działalnością gospodarczą podlega opodatkowaniu, niezależnie od faktycznego jej wykorzystania, z uwagi na potencjalne związanie z działalnością.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ustawy o VAT nie przysługuje w sytuacji, gdy faktura nie dokumentuje rzeczywistej transakcji gospodarczej, a ciężar wykazania związku podatku naliczonego z realnym zdarzeniem gospodarczym obciąża podatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną E. sp. z o.o., uznając, że ograniczenie dostępu do pełnych danych zawartych w dokumentach dotyczących innego podmiotu jest zgodne z zasadami ochrony informacji niejawnych i interesu publicznego.

W świetle art. 24 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.), w przypadku zawarcia przez podatnika umowy sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa z zastrzeżeniem terminu, nie jest możliwe przypisanie uzyskanego z tej transakcji przychodu do jednego roku podatkowego, a kosztów