Przychody z usług hotelarskich, gastronomicznych i pokrewnych świadczonych przez X S.A. nie stanowią przychodów z najmu ani dzierżawy w rozumieniu art. 4a pkt 35 lit. b oraz art. 24b u.p.d.o.p., wyłączając je z opodatkowania jako podatek od przychodów z budynków.

Dla opodatkowania usługi musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego, w którym dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej związane z działalnością gospodarczą podlegają opodatkowaniu według podwyższonej stawki podatkowej, gdyż pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy, bez względu na faktyczne wykorzystanie. Wymogi formalne postępowania zostały zachowane, a dokumentacja ewidencyjna jest dla organów podatkowych wiążąca.

Oddalenie skargi kasacyjnej jako nieuzasadnionej z powodu braku dowodów na przewlekłość bądź bezczynność organu podatkowego przy dochowaniu zasady prawdy materialnej oraz konieczności współpracy z zagranicznymi administracjami.

Przy określaniu wysokości kondygnacji w świetle, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, należy brać pod uwagę odległość od podłoża do najniższego trwałego elementu konstrukcyjnego stropu, nie zaś do elementów instalacyjnych, takich jak przewody wentylacyjne, wodno-kanalizacyjne czy grzewcze.

Uzyskanie dochodów z pracy najemnej za granicą nie stanowi samoistnej podstawy do zastosowania ulgi abolicyjnej z art. 27g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; warunkiem jej zastosowania jest faktyczne lub potencjalne podleganie tych dochodów opodatkowaniu w państwie ich uzyskania.

Prawo do zwrotu podatku akcyzowego nie może być ograniczane dysproporcjonalnymi wymogami formalnymi wnioskodawcy bez narzędzi prawnych do ich spełnienia, nawet jeżeli organ podatkowy nie podważył merytorycznego prawa do zwrotu akcyzy w takim przypadku.

NSA uznał, że przedawnienie zobowiązania podatkowego nie upłynęło, a procedura wznowieniowa dotyczyła jedynie wyroków uchylonych w zakresie wskazanym przez wyrok TSUE. Rozstrzygnięcie o odliczeniu podatku naliczonego nie stanowiło przedmiotu tego postępowania.

Postępowanie wznowieniowe nie prowadzi do naruszenia zasad przedawnienia; uprawnienia proceduralne są istotne dla funkcji gwarantowania zobowiązań zgodnych z prawem unijnym, a zasad dotyczących VAT w zakresie WNT należy przestrzegać.

Brak formalny wniosku o zwrot akcyzy, wynikający z nieosiągalności dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy, nie może sam w sobie być podstawą do jego nierozpatrzenia, szczególnie gdy podmiot nie dysponuje narzędziami do ich uzyskania, a regulacje krajowe i unijne wskazują na możliwość jego uzupełnienia.

Wniosek o zwrot podatku akcyzowego nie może być pozostawiony bez rozpatrzenia wyłącznie z przyczyn formalnych, jeśli istnieją przeszkody prawne uniemożliwiające uzyskanie wymaganych dokumentów lub jeśli organ nie rozstrzygnął jednoznacznie materialnego prawa do zwrotu akcyzy.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej następuje jedynie wówczas, gdy wszczęcie postępowania karnego skarbowego ma rzeczywisty związek z niewykonaniem danego zobowiązania podatkowego i służy realizacji celów tego postępowania.

Czynności organu podatkowego, w tym zawiadomienie o zawieszeniu terminu przedawnienia, muszą być wykonane przez właściwy organ, aby wywrzeć skutek prawny przerwania przedawnienia. Niespełnienie tej przesłanki powoduje, że zaległość podatkowa nie może być dochodzona po upływie okresu przedawnienia.

O braku woli realizowania celów postępowania karnego skarbowego, a tym samym o sztucznym wykorzystaniu instrumentu z tego postępowania do przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, może świadczyć brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postępowania.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeśli egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, a członek zarządu nie wykaże okoliczności zwalniających go z tej odpowiedzialności, takich jak istnienie majątku pozwalającego na zaspokojenie zobowiązań w znacznej części (art. 116 § 1 o.p.).

Nieuprawdopodobnienie braku winy przez pełnomocnika w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania skutkuje odmową przywrócenia tego terminu, a obowiązkiem pełnomocnika jest regularne logowanie się na platformę ePUAP i przeglądanie dokumentów, co stanowi przejaw należytej staranności.

Doręczenie decyzji podatkowej za pomocą platformy ePUAP jest skuteczne, jeśli spełnione są wymogi art. 152a O.p., a upływ terminu na wniesienie odwołania w takich okolicznościach stanowi przesłankę obiektywną.

Przesłanka wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. zostaje spełniona jedynie wówczas, gdy strona nie brała udziału w postępowaniu oraz brak jest jej winy w tym zaniechaniu; obejmuje to zarówno winę umyślną, jak i nieumyślną.

Postanowienie o przedstawieniu zarzutów w postępowaniu karnoskarbowym spełnia przesłanki skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Dwuletnie ograniczenie terminu na korektę podatku od towarów i usług, w świetle wyroku TSUE C-335/19, nie może ograniczać realizacji prawa do ulgi na złe długi, jeśli krajowe regulacje okazały się sprzeczne z prawem Unii.

Sprzedaż działek letniskowych przez osobę nieprowadzącą systematycznej, profesjonalnej działalności związanej z obrotem nieruchomościami nie spełnia przesłanek działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, a tym samym nie uzasadnia uznania tej osoby za podatnika VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny, potwierdzając wcześniejsze rozstrzygnięcie, uznał prawidłowość odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego przez A. sp. z o.o. z faktur wystawionych przez nieprawidłowego wystawcę, z uwagi na brak dochowania należytej staranności i uczestnictwo w transakcjach służących oszustwu podatkowemu.

Zasada należytej staranności, której nie dochowało A. sp. z o.o., uzasadnia negację prawa do odliczenia VAT, gdy wystawca faktur nie wykonał faktycznie opisanych na nich usług. Skuteczne zawieszenie przedawnienia nastąpiło z momentem zawiadomienia podatnika o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym, co legalnie przerwało bieg terminu przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że D. sp. z o.o. była świadomie zaangażowana w oszustwo podatkowe polegające na wystawianiu faktur VAT bez rzeczywistych transakcji gospodarczych, co obliguje do zapłaty nienależnego podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.