Odmowa wydania zaświadczenia o wygaśnięciu zobowiązania podatkowego wskutek przedawnienia jest zgodna z prawem, gdyż zobowiązanie w podatku od spadków powstaje decyzją ustalającą oraz nie wygasa automatycznie bez takiej decyzji.

Wszczęcie postępowania karno-skarbowego zawiesza bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jedynie w zakresie czynów bezpośrednio związanych z tym zobowiązaniem i wskazanych w postanowieniu o wszczęciu postępowania karnoskarbowego. Czyny te muszą wiązać się z konkretnymi fakturami lub rozliczeniami."

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zastosowanie art. 14b § 5b pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 5 u.p.t.u. uzasadnia odmowę wydania indywidualnej interpretacji ze względu na uzasadnione przypuszczenie nadużycia prawa. Uchylono wyrok WSA i oddalono skargę Gminy jako zasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, uznając za zasadne uchylenie decyzji dotyczącej wysokości podstawy opodatkowania w podatku akcyzowym, z uwagi na niekompletność i nierzetelność zebranego materiału dowodowego oraz nieuzasadnione pominięcie korzystniejszej dla nabywcy wyceny.

W przypadku braku wymagania przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, zasadne jest zastosowanie art. 229 Ordynacji podatkowej do uzupełnienia dowodów, co przeciwdziała nieuzasadnionemu zastosowaniu decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 233 § 2 tejże ustawy.

Faktury dokumentujące czynności, które w rzeczywistości nie zostały wykonane, nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego; w takim przypadku zastosowanie znajduje art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Zaskarżone czynności Funduszu mają charakter sztuczny i prowadzą do nieuzasadnionej korzyści podatkowej. Właściwe zastosowanie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania skutkuje opodatkowaniem środków pochodzących z udziału w zyskach spółek komandytowych jako czynności odpowiedniej. Skarga Funduszu oddalona.

Dofinansowanie posiłków dla pracowników przez pracodawcę stanowi przychód z nieodpłatnego świadczenia, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym, gdyż realizowane jest w interesie pracownika, zaś kwota dofinansowania jest wymierna i przypisana indywidualnie.

Nie zasługuje na przyznanie ulgi płatniczej podatnik niespełniający przesłanek z art. 67a § 1 O.p., niewykazujący ważnego interesu lub interesu publicznego, zwłaszcza gdy jego działalność gospodarcza wskazuje na posiadanie środków finansowych.

Budynek mieszkalny zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu stawką przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., a jego kwalifikacja determinująco wpływa na sposób opodatkowania gruntu, na którym jest posadowiony.

Dopuszczalna jest wsteczna modyfikacja stawek amortyzacyjnych środków trwałych, o ile nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, co umożliwia korektę rozliczeń podatkowych CIT-8 z mocą wsteczną, mimo braku bezpośredniego zakazu w ustawie.

Wydatki dokumentowane fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych transakcji gospodarczych nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów podatkowych.

Przeniesienie praw z umowy deweloperskiej przez konkubenta na rzecz konkubenta może podlegać opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn jako darowizna zgodnie z art. 888 k.c., jeśli spełnia przesłanki nieekwiwalentnego przysporzenia.

Dla zastosowania najwyższej stawki podatku od nieruchomości decydujące znaczenie ma zajęcie budynku mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie sam fakt jego posiadania przez przedsiębiorcę.

Art. 89b ust. 4 ustawy o VAT: Przysługujące podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego istnieje tylko wtedy, gdy faktury odzwierciedlają rzeczywiste operacje gospodarcze. Fikcyjne kompensaty nie uzasadniają zwiększenia podatku naliczonego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla opodatkowania budynku jako zajętego na działalność gospodarczą kluczowe jest jego faktyczne wykorzystanie, a nie samo posiadanie przez przedsiębiorcę. Skarga kasacyjna była bezzasadna, gdyż nie kwestionowała prawidłowego przepisu prawa materialnego.

Związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się za prawnie istniejący, gdy nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy i jest potencjalnie wykorzystywana w działalności, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Nieruchomość pozostająca w posiadaniu przedsiębiorcy jest uznawana za związaną z działalnością gospodarczą, jeśli stanowi element jego przedsiębiorstwa lub jest potencjalnie wykorzystywana w działalności gospodarczej, niezależnie od chwilowego braku jej faktycznego użycia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość zastosowania zryczałtowanego podatku dochodowego od nieujawnionych przychodów. Organy podatkowe należycie oceniły materiał dowodowy i zastosowały zasadę swobodnej oceny dowodów.

Podatnik może korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych począwszy od miesiąca poniesienia kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji, niezależnie od momentu uzyskania dochodu z tej inwestycji, przy czym organ podatkowy jest zobowiązany do uwzględniania orzecznictwa sądów przy wydawaniu interpretacji indywidualnych.

Za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości wchodzące w skład przedsiębiorstwa, nawet jeżeli nie są aktualnie wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, o ile mogą być potencjalnie wykorzystane do jej prowadzenia.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnego lub karnego skarbowego ma miejsce wtedy, gdy postępowanie to nie służy realizowaniu celów postępowania i w istocie stanowi jedynie spełnienie wymogu formalnego do przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w oparciu o art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Momentem utraty zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań przez spółkę jest data wygaśnięcia decyzji ratalnej, a nie ustawowy termin wymagalności, co oddala odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe.

Nałożenie sankcji VAT na podstawie art. 112b ust. 1-2b u.p.t.u. wymaga wykazania przez organ podatkowy, że podatnik świadomie powtórzył wykryte wcześniej błędy księgowe. Brak dowodów świadczących o świadomości i celowości działania podatnika neguje zasadność nałożenia takiej sankcji.