Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż skarga kasacyjna dotycząca naliczenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy z tytułu działalności gospodarczej zostaje oddalona, albowiem brak jest usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia.

Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych oraz brak wykazania wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy skutkuje jej oddaleniem. Prawidłowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest kluczowe dla oceny zasadności zarzutów.

NSA oddalając skargę kasacyjną potwierdził, że właściciel nieruchomości pozostaje podatnikiem podatku od nieruchomości, jeśli posiadanie nieruchomości na cele działalności gospodarczej jest zależne, mimo prowadzenia działalności przez inny podmiot.

Podmiotem obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości jest właściciel nieruchomości, nawet jeśli użytkowanie odbywa się w wyniku posiadania zależnego przez inny podmiot. Zarzut naruszenia art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jest niezasadny wobec braku podważenia wiążącego stanu faktycznego oraz prawomocności wcześniejszych ustaleń.

Spółce komandytowo-akcyjnej nie przysługuje obowiązek pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od zaliczek na poczet zysków komplementariusza, gdyż pobór taki powinien nastąpić po obliczeniu należnego podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 30a updof.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości, jeśli mają charakter ciągły i zorganizowany, należy kwalifikować jako dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie z zarządu majątkiem prywatnym w rozumieniu ustawy o PIT.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości uzyskane przez skarżącego winny być zaliczone do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, gdyż działania podatnika charakteryzowały się cechami zorganizowanej i ciągłej aktywności zarobkowej, wykraczającymi poza zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym.

Skarga kasacyjna skarżącego na decyzję w przedmiocie odsetek od niezapłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych została oddalona z uwagi na brak uzasadnienia podniesionych zarzutów. NSA podtrzymuje obowiązek naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych.

Transakcje między Z.R. a łotewską spółką stanowiły eksport, gdyż dostawa kończyła się poza UE, co wymaga zastosowania stawki 0% VAT. Wątpliwości subsumcyjne organy prawidłowo rozstrzygnęły bez potrzeby stosowania zasady in dubio pro tributario.

Wniesiona skarga kasacyjna nie spełniała wymogów formalnych, przez co Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na brak należytego uzasadnienia i wskazania wpływu naruszeń na wynik sprawy, oddalił skargę nie znajdując podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organów podatkowych.

NSA stwierdził naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez WSA w Gdańsku z uwagi na niedostateczne i nieprzejrzyste uzasadnienie wyroku, co uniemożliwiało prawidłową kontrolę instancyjną, wobec czego sprawa została skierowana do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmowa wszczęcia postępowania przez organ podatkowy była nieuzasadniona, bowiem postępowanie powinno zostać wszczęte na podstawie złożonego prawidłowo wniosku, a nieuzupełnione formy należy skorygować w toku procedury podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania nie może obejmować oceny merytorycznej sprawy, a decyzje organów naruszyły przepisy proceduralne o key matter to determine authority of application processor.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że nawozy produkowane przez skarżącego nie kwalifikują się do obniżonej stawki VAT z uwagi na to, że nie mieszczą się w klasyfikacji zawartej w załączniku nr 3 do ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzje organu podatkowego dotyczące odsetek od niezapłaconych na czas zaliczek na podatek dochodowy są zgodne z prawem, a pobór tych odsetek wynika z przepisów Ordynacji podatkowej i nie naruszają praw skarżącego.

NSA, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że ocena prawna zawarta w wyroku WSA, uznająca przedawnienie podatku dochodowego za niezasadne, była słuszna i wiążąca. Skarga nie wykazała błędów sądu pierwszej instancji.

Dla zakwalifikowania nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą nie jest wystarczające samo posiadanie jej przez przedsiębiorcę; konieczne jest również uwzględnienie rzeczywistego sposobu jej wykorzystania oraz charakteru prowadzonej działalności.

Usługi udostępnienia toalet publicznych na dworcu kolejowym nie kwalifikują się do stosowania obniżonej 8% stawki VAT i powinny być opodatkowane stawką podstawową 23%, gdyż istotą świadczonej usługi jest zapewnienie możliwości korzystania z toalety, co plasuje te usługi w kategorii "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane".

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając brak przesłanek interesu publicznego w kontekście art. 253 § 1 O.p., co uniemożliwia uchylenie decyzji ostatecznej w wyjątkowym trybie nadzwyczajnym.

Samo zawiadomienie podatnika o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, które pozostaje związane z realizacją zobowiązania podatkowego, wystarcza do zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Sama okoliczność posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę nie przesądza o opodatkowaniu najwyższą stawką, jeśli nie zachodzi rzeczywiste ich wykorzystanie do działalności gospodarczej. Organy podatkowe zobowiązane są uwzględniać szczególny status podmiotu w ocenie związku nieruchomości z działalnością gospodarczą.

Należy uznać usługi polegające na korzystaniu z pamięci w chmurze za użytkowanie urządzenia przemysłowego w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., co skutkuje obowiązkiem poboru podatku u źródła. NSA potwierdził, że szerokie rozumienie tego terminu obejmuje urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie.

Środki otrzymane z FGŚP jako dofinansowanie wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w Specjalnej Strefie Ekonomicznej są przychodami zwolnionymi z opodatkowania, gdyż pozostają w funkcjonalnym związku z działalnością strefową zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

Faktury nie odzwierciedlające rzeczywistego nabycia towarów i usług nie stanowią podstawy do odliczenia podatku naliczonego (art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u.); brak dobrej wiary oraz należytej staranności weryfikacji kontrahentów uniemożliwia przyznanie prawa do odliczenia VAT.