Warunkiem koniecznym uzyskania ulgi podatkowej z art. 16 ust. 1 pkt 3 u.p.s.d. jest sprawowanie opieki na podstawie pisemnej umowy z notarialnie poświadczonym podpisem zawartej ze spadkodawcą, niezawieranie takiej umowy wyklucza przyznanie ulgi.

Skarżący nie wykazał wystarczającej staranności w dokumentacji wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, a wszczęcie postępowania karno-skarbowego uznaje się za nieinstrumentalne, co usprawiedliwia zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Dla uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki wystarczająca jest przesłanka otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego w odpowiednim czasie zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej.

Niezależna opinia biegłego, powołanego przez organ podatkowy, ma przewagę dowodową nad opinią prywatną rzeczoznawcy strony. Potwierdzenie jej zgodności z prawem uzasadnia odmowę uchylenia decyzji organu podatkowego o odmowie stwierdzenia nadpłaty podatku.

Sprzedaż udziału w nieruchomości przez M.K. nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o PTU, gdyż czynności związane z uzyskaniem decyzji administracyjnych nie były działaniem sprzedawcy. Nie kwalifikuje to M.K. jako podatnika VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylając zaskarżony wyrok stwierdza, że definicje odwołujące się do przepisów ustaw niepodatkowych, jako zrecypowane do prawa podatkowego, podlegają interpretacji przez organy podatkowe, a obowiązek wykładni tych pojęć nie może być przerzucany na wnioskodawcę.

NSA uznał, że ocena skuteczności decyzji organu podatkowego o zawieszeniu biegu przedawnienia wymaga dokładnego zbadania spełnienia przesłanek formalnych i faktycznych, które nie powinny być oceniane jako instrumentalne bez wystarczających podstaw prawnych.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych prawidłowo odnosi się również do obowiązku zapłaty podatku z faktur VAT, wynikającego z art. 108 ust. 1 ustawy o PTU. Proceduralne uchybienia w wyłonieniu składu sądu nie stanowią podstawy do podważenia jego orzeczeń bez wykazania wpływu na niezależność i bezstronność.

Powstanie obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. nie nakłada na podatnika obowiązku złożenia zeznania podatkowego, a niezłożenie takiego zeznania nie skutkuje 5-letnim terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W postępowaniu kontrolnym dotyczącym prawa do odliczenia podatku naliczonego istotna jest wyraźna identyfikacja rzeczywistego przebiegu transakcji oraz zgodna z Dyrektywą 112 wykładnia prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe musi jednoznacznie wykazać pozorność czynności celem wykluczenia prawa do odliczenia.

W przypadku, gdy podatnik nie podejmuje jakichkolwiek działań weryfikacyjnych dostawców, nie może powoływać się na dobrą wiarę w kontekście podatku od towarów i usług, co wyklucza możliwość odliczenia podatku naliczonego.

Wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 nie stanowił podstawy do wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, gdyż nie wprowadził nowej wykładni, mającej istotny wpływ na decyzję ostateczną polskich organów podatkowych.

Wynagrodzenie nauczyciela akademickiego uzyskiwane w wyniku działalności dydaktycznej na uczelni od 1 stycznia 2018 roku uprawnia do zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 9 pkt 3 i art. 22 ust. 9b pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie uzasadnia wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli nie wpływa na jej treść. NSA oddalił skargę, podkreślając nienaruszalność decyzji ostatecznej utrzymanej w mocy.

Usługi dozymetrii, polegające na ocenie narażenia na promieniowanie, nie mogą być uznane za służące bezpośrednio ochronie zdrowia, a tym samym nie korzystają z zwolnienia z podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 18 ustawy o PTU.

Decyzja ostateczna orzekająca o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej nie może być uchylona na podstawie przesłanek wznowieniowych w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji. Oceną wznowienia powinien zajmować się organ podatkowy w odrębnym postępowaniu.

Sprzedaż działek przez małżonkę wnioskodawcy stanowiła zarząd majątkiem prywatnym i nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż nie była częścią działalności gospodarczej tej małżonki, pomimo jej zarejestrowania jako podatnika czynnego VAT.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek na poczet zysku wypłacanych komplementariuszom w trakcie roku podatkowego, zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., w braku możliwości pomniejszenia o należny podatek CIT.

W przypadku darowizny środków pieniężnych, udokumentowanie jej przekazania musi być zgodne z art. 4a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. NSA uznał, że uchwała dotycząca przekazania na rachunek płatniczy obdarowanego ma ograniczone zastosowanie i nie ingeruje w przesłanki dotyczące rachunków osób trzecich.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, uznając brak istotnego wpływu podnoszonych uchybień proceduralnych na wynik sprawy, co zgodne jest z art. 184 p.p.s.a.

Obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości wyznaczenia innego organu odwoławczego w sprawach podatkowych. Odmowa wszczęcia postępowania zgodnie z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej była zasadna, a zarzuty naruszenia zasady zaufania i prawa do bezstronnego postępowania były niezasadne.

Oddalenie skargi kasacyjnej, WSA nie naruszył prawa procesowego ani materialnego przy oddaleniu zarzutów związanych z przedawnieniem zobowiązań podatkowych; braki konstrukcyjne kasacji wykluczają instancyjną kontrolę rozstrzygnięcia.

Dokonanie płatności przy użyciu mechanizmu podzielonej płatności nie wyklucza automatycznie przesłanki uzasadnionej obawy wyłudzeń skarbowych. Zastosowanie blokady rachunku bankowego w takim przypadku jest zasadne jako środek przeciwdziałania nadużyciom podatkowym na podstawie art. 119zv i art. 119zw Ordynacji Podatkowej.

Sąd, powołując się na uchwałę II FPS 4/11 oraz brak mocy powszechnie obowiązującej wyroku TK SK 23/19, uznaje prawidłowość decyzji podatkowej w zakresie stosowania wyższej stawki podatku od mieszkań, w których znajdują się wyodrębnione garaże.