Sprzedaż nieruchomości przez podatnika, formalnie zarejestrowanego jako prowadzącego działalność gospodarczą w obrocie nieruchomościami, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mimo zarzutów wykazujących na zarządzanie majątkiem prywatnym.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego podlega uchyleniu z uwagi na istotne naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, w szczególności art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, uniemożliwiające utrzymanie jej w obrocie prawnym.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości dla infrastruktury kolejowej przysługuje wyłącznie wtedy, gdy jest ona faktycznie udostępniana przewoźnikom kolejowym; samo potencjalne umożliwienie korzystania z infrastruktury nie spełnia warunków określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót. Powstanie obowiązku podatkowego nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku.

Skarga kasacyjna spółki Z. S.A. została oddalona z uwagi na brak spełnienia przesłanek zwolnienia podatkowego, w wyniku czego dochód z nieodpłatnego świadczenia nie spełniał warunków z art. 17 ust. 1 pkt 26 updop.

Objęcie udziałów w spółce celowej przez podmiot zarządzający portem nie uprawnia do zastosowania zwolnienia podatkowego, jeśli nie realizuje bezpośrednio określonych w ustawie celów związanych z infrastrukturą portową.

Brak opodatkowania dochodów za granicą nie uniemożliwia zastosowania ulgi abolicyjnej z art. 27g u.p.d.o.f. w Polsce, pod warunkiem uzyskania dochodów poza jej granicami.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że decyzja Kolegium, nierespektująca wskazówek sądu pierwszej instancji oraz orzecznictwa TK, uchybia zasadzie prawidłowego rozpoznania merytorycznego. Skarga kasacyjna, jako bezzasadna, zostaje oddalona.

NSA uznał skargę kasacyjną SKO w Kaliszu za bezzasadną, oddalając ją. Potwierdził naruszenie przez SKO zasad postępowania oraz niespełnienie wytycznych WSA i TK, co uzasadniało uchylenie decyzji SKO przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że warunkiem uznania spółki za spółkę holdingową w rozumieniu art. 24m ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT jest spełnienie wszystkich przesłanek wynikających z wykładni literalnej, w tym pełna identyfikacja struktury właścicielskiej na wszystkich poziomach (w tym pośrednich udziałowców). Spółki niespełniające tych warunków nie mogą korzystać ze zwolnienia podatkowego.

Zagraniczny oddział spółki nie spełnia warunków polskiej rezydencji podatkowej dla uzyskania statusu spółki holdingowej. W konsekwencji, dochody osiągane przez spółki zależne w procesie zbycia akcji nie podlegają zwolnieniu podatkowemu na podstawie art. 24o u.d.p.o.p.

Zwolnienie z podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ma zastosowanie wyłącznie do infrastruktury kolejowej faktycznie udostępnianej przewoźnikom kolejowym, a nie jedynie potencjalnie przeznaczonej do takiego udostępnienia.

Powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości nie jest uzależnione od uzyskania prawa do użytkowania budynku; o momencie jego powstania decyduje wcześniejsze z dwóch zdarzeń: zakończenie budowy albo rozpoczęcie faktycznego użytkowania budynku przed jego ostatecznym wykończeniem.

Linie kolejowe uznane za infrastrukturę nieczynną muszą być faktycznie udostępniane przewoźnikom kolejowym, aby korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.; potencjalna możliwość ich wykorzystania nie jest wystarczająca.

Podatnik, posiadający zaległości podatkowe o upływającym terminie płatności, nie może wskazać okresu zarachowania wpłaty; wpłata zaliczana jest na zaległość o najwcześniejszym terminie, zgodnie z art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej.

Oddalenie skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu; NSA potwierdził naruszenie proceduralne przez SKO oraz niekompletną wykładnię przepisów podatkowych, aprobując rozstrzygnięcia WSA Poznań.

Za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. można uznać nieruchomości, które wchodzą w skład przedsiębiorstwa podatnika i mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet jeżeli aktualnie nie są faktycznie używane.

Rażące naruszenie prawa materialnego, a nie tylko procesowego, może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, zwłaszcza gdy treść decyzji pozostaje zgodna z prawem.

Powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót; nie jest natomiast uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku.

Skarga kasacyjna P. S.A. dotycząca podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. jest niezasadna, a zaskarżony wyrok WSA w Gdańsku odpowiada prawu, zgodnie z art. 184 ppsa. NSA oddalił skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 89 ust. 2 u.p.a. wymaga, aby wyroby energetyczne, będące elementami procesu produkcji paliw, które same nie są przeznaczone do opału czy napędu, mogły korzystać z zerowej stawki akcyzy do czasu ich połączenia w gotowy produkt końcowy.

Posiadane przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością grunty, budynki i budowle należy uznać za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nawet jeśli są one wykorzystywane do świadczenia usług publicznych na podstawie umowy z gminą.

Skarga kasacyjna wniesiona przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zostaje oddalona z uwagi na nieuzasadnione kwestionowanie wyroku WSA, który prawidłowo uznał niezgodność decyzji organów podatkowych z prawem, z powodu braku dostatecznych dowodów uczestnictwa podatnika w fikcyjnych transakcjach.

NSA uznał za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej i orzekł o uchyleniu wyroku WSA z powodu nieujawnienia zastosowania wytycznych wskazanych w poprzednim wyroku NSA, zobowiązując WSA do ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem zarzutów kasacyjnych i wytycznych NSA.