Skarżący nie wykazał istnienia naruszenia przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Organy celne miały uzasadnione wątpliwości co do wartości celnej, a opinia biegłego została uznana za wiarygodną i wystarczającą.

Elementy stalowej felgi, przedstawione równocześnie do odprawy celnej w kompletach i wymagające wyłącznie połączenia montażowego, podlegają klasyfikacji jak felga gotowa na podstawie Reguły 2(a) ORINS, jeżeli czynności poprzedzające montaż nie stanowią dalszej obróbki wytwórczej. Stopień technicznej złożoności montażu nie jest samodzielnym kryterium tej klasyfikacji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że roczny termin z art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym jest materialnym, nieprzywracalnym warunkiem skutecznego uzyskania zwrotu akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych.

Ponowna korekta deklaracji VAT dokonana po zakończeniu kontroli celno-skarbowej, cofająca jej ustalenia, jest bezskuteczna. Tym samym nie powstają przesłanki do wszczęcia postępowania podatkowego ani stwierdzenia nadpłaty, co skutkuje oddaleniem skargi na postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego wobec Skarżącego nie miało charakteru instrumentalnego i skutecznie zawiesiło bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.

Dla zastosowania ulgi abolicyjnej marynarze muszą wykonywać pracę na statkach eksploatowanych w transporcie międzynarodowym. Brak spełnienia przesłanki transportu międzynarodowego wyklucza zastosowanie wskazanej ulgi.

Marynarz wykonujący pracę na pokładzie statku morskiego eksploatowanego w celach innych niż transport międzynarodowy nie jest uprawniony do ulgi abolicyjnej wynikającej z art. 27g u.p.d.o.f., co wyklucza ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy.

Przewlekłość postępowania podatkowego, spowodowana nieprawidłową organizacją i zbyt wolnym podejmowaniem czynności merytorycznie służących wyjaśnieniu sprawy, nie stanowi rażącego naruszenia prawa z art. 149 § 1a p.p.s.a., jeżeli nie wykazano oczywistego lekceważenia obowiązków, celowego unikania rozstrzygnięcia ani braku realnych działań organu. Przyznanie sumy pieniężnej z art. 149 § 2 p.p.s.a. pozostaje

Ulga abolicyjna z art. 27g u.p.d.o.f. nie przysługuje marynarzowi pracującemu na statku badawczym, gdyż praca taka nie odpowiada definicji transportu międzynarodowego w rozumieniu art. 14 ust. 3 Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Spółka komandytowa nie ma obowiązku pobierania zryczałtowanego podatku od zaliczek na poczet zysku wypłacanych komplementariuszom w trakcie roku podatkowego; obowiązek poboru powstaje po obliczeniu rocznego zysku.

Doręczenie decyzji podatkowej pełnomocnikowi za pośrednictwem operatora pocztowego jest prawidłowe i zgodne z zasadami ochrony prawnej, nawet przy braku elektronicznego adresu doręczeń, o ile taki obowiązek nie był jeszcze skutecznie wprowadzony.

NSA stwierdził, że brak zakwestionowania art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej uprawnia do uznania skargi kasacyjnej za niezasadną oraz podtrzymania decyzji organów podatkowych o odmowie ograniczenia poboru zaliczek.

Spółka komandytowa wypłacająca komplementariuszowi w trakcie roku podatkowego zaliczkę na poczet udziału w zysku nie jest obowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego z art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. Obowiązek płatnika aktualizuje się dopiero po ustaleniu podatku CIT należnego od dochodu spółki za rok podatkowy, gdy możliwe jest obliczenie podatku komplementariusza z obligatoryjnym pomniejszeniem

Dla skuteczności odliczenia podatku VAT niezbędne jest, aby faktura dokumentowała rzeczywistą, a nie fikcyjną datę transakcji. Organy podatkowe wykazały, że wskazana faktura z 2021 r. odnosiła się do transakcji zrealizowanej w maju 2020 r.

Sąd oddala skargę kasacyjną, potwierdzając, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, uzasadniając odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego przez M. spółka cywilna.

Pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktur od podmiotów nieprowadzących realnej działalności, z tytułu fikcyjnych transakcji, jest uzasadnione, nawet przy braku świadomości naruszeń po stronie podatnika.

Uzyskanie nowych danych dotyczących istnienia budowli lub zajęcia gruntów na cele gospodarcze może uzasadniać wznowienie postępowania podatkowego ostateczną decyzją, jeśli dowody te były nieznane organowi w chwili wydania decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że niewyczerpująca analiza sytuacji materialnej podatnika przez organy podatkowe wyłącza możliwość przyznania ulgi płatniczej, zgodnie z art. 67a § 1 O.p.

Rażące naruszenie prawa, zgodnie z art. 247 § 1 pkt 3 O.p., może być uznane, gdy wystąpi wyraźna i oczywista sprzeczność decyzji z przepisami prawa; rozbieżna interpretacja przepisów nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji.

Wcześniejsze zgłoszenie nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych niż termin wskazany w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn nie pozbawia podatnika prawa do zwolnienia podatkowego.

Dowody z oględzin, przeprowadzone w trybie czynności sprawdzających, mogą stanowić podstawę faktyczną decyzji podatkowej, jeżeli zostały przeprowadzone z zachowaniem wymogów formalnych i prawnych przepisanych przez Ordynację podatkową.

Brak tożsamości spraw wyklucza stwierdzenie nieważności decyzji podatkowych, co uzasadnia uchylenie wyroku WSA i ponowne rozpoznanie sprawy (art. 247 § 1 pkt 4 O.p.).

Nie jest dopuszczalne badanie przedawnienia zobowiązania podatkowego w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia, mimo orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego przepisów Ordynacji podatkowej. Zaświadczenie jest aktem wiedzy i nie może rozstrzygać kwestii prawnych.

Członek zarządu spółki odpowiada solidarnie za jej zaległości podatkowe, jeśli nie udowodni wystąpienia przesłanek zwalniających go z tej odpowiedzialności. Postępowanie sądu administracyjnego potwierdziło prawidłowość ustaleń dotyczących warunków odpowiedzialności na podstawie obowiązujących przepisów Ordynacji podatkowej.