NSA uznaje, iż przy ocenie braku winy w uchybieniu terminowi, organ powinien uwzględnić całokształt okoliczności oraz zastosować podstawy uprawdopodobnienia. Przywrócenie terminu jest uzasadnione, jeśli skarżący wskaże na brak winy, co nakazuje ponowne rozpoznanie sprawy.

Odliczenie podatku naliczonego z tzw. "pustych faktur" nie jest możliwe w przypadku braku rzeczywistego wykonania usługi. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego przedłuża termin przedawnienia zobowiązań podatkowych, co wyklucza zarzut przedawnienia tych zobowiązań.

Sąd administracyjny stwierdził, że podatnik świadomie uczestniczył w oszukańczych transakcjach, mających na celu wyłudzenie zwrotu podatku VAT, co uzasadnia pozbawienie go prawa do odliczenia podatku z zakwestionowanych faktur.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego w 2019 r. skutecznie zawiesiło bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, a faktury uznane za fikcyjne wykluczają prawo do odliczenia podatku VAT. Skarżąca nie działała w dobrej wierze.

W przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wymagane jest uwzględnienie całokształtu okoliczności i uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi. Organ i sąd powinny zapewnić stronie możliwość obrony praw poprzez ocenie wiarygodności okoliczności przywołanych we wniosku.

Przy ocenie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, o której mowa w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, organ zobowiązany jest uwzględnić całokształt okoliczności sprawy, przy czym wystarczające jest ich uprawdopodobnienie, a nie ścisłe udowodnienie.

Dla zastosowania instytucji przywrócenia terminu zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej konieczne jest uwzględnienie całokształtu okoliczności oraz uprawdopodobnienie braku winy strony, nawet w przypadku zakwestionowania prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej.

Przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki są spełnione, gdy istnieje zaległość podatkowa, bezskuteczność egzekucji majątku spółki oraz brak dowodów na przesłanki egzoneracyjne. Zakres odpowiedzialności nie jest niwelowany przez subiektywną ocenę sytuacji finansowej przez członka zarządu.

Zaliczenie wpłat podatkowych na zaległości podatkowe odbywa się zgodnie z zasadami materialnymi, bez konieczności angażowania dowodu z opinii biegłego, o ile stan faktyczny nie wymaga wiedzy specjalnej. Skarga kasacyjna oddalona.

Stacje ładowania pojazdów elektrycznych, niewymienione explicitis verbis w u.p.b., nie mogą zostać uznane za budowle na gruncie u.p.o.l. bez naruszenia konstytucyjnej zasady dostatecznej określoności prawa, niezależnie od definicji prawa budowlanego i elektromobilności.

W przypadku wniosku o interpretację indywidualną przedstawienie przez wnioskodawcę stanu faktycznego wystarczająco precyzyjnie i konkretnie obliguje organ podatkowy do wydania interpretacji, nawet jeśli prawdopodobieństwo zajścia zdarzenia przyszłego jest warunkowe.

Do uzyskania preferencyjnej stawki 0% VAT w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów konieczne jest udokumentowanie wywozu i dostarczenia towaru do nabywcy z państwa członkowskiego, co nie zostało skutecznie wykazane przez B. sp. z o.o.

Usługi kształcenia zawodowego świadczone przez niepubliczne instytucje, które realizują podobne cele edukacyjne jak podmioty prawa publicznego, mogą korzystać ze zwolnienia z VAT zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i dyrektywy 2006/112/WE, niezależnie od szczegółowych regulacji krajowych.

W przypadku zaliczek na poczet usług dzierżawy, otrzymywanych przed rozpoczęciem świadczenia, obowiązek podatkowy w VAT powstaje z chwilą otrzymania zaliczki, a nie na podstawie terminu płatności określonego w umowie (art. 19a ust. 8 u.p.t.u.). Brak jest również obowiązku wystawienia faktury zaliczkowej bez faktycznego otrzymania zapłaty.

Przepis art. 28e ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku pod towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 931) należy interpretować w ten sposób, że kompleksowa usługa magazynowania może być objęta zakresem stosowania tego przepisu jedynie pod warunkiem, że usługobiorcy jest przyznane prawo używania całości lub części wyraźnie określonej nieruchomości. Jeżeli usługi nie mogą zostać zakwalifikowane do żadnej

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że świadczenia pieniężne z tytułu wyżywienia na statku ratowniczym stanowią działania w interesie pracodawcy i nie są przychodem pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., a zatem nie podlegają opodatkowaniu.

Świadczenia pieniężne za wyżywienie marynarzy na statkach ratowniczych, traktowane jako warunek niezbędny pracy, nie stanowią opodatkowanego przychodu, gdyż leżą w interesie pracodawcy.

W sprawie podatkowej T. M., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ocena eksploatacji statku przez przedsiębiorstwo z Norwegii oraz zastosowanie ulgi abolicyjnej wymaga ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem rzeczywistego zarządu statkiem w transporcie morskim.

Świadczenia pieniężne wypłacane marynarzom z tytułu zapewnienia wyżywienia na statkach ratowniczych są realizacją ustawowego obowiązku pracodawcy. Nie stanowią przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., gdyż są w interesie pracodawcy i służą prawidłowej realizacji zadań pracy.

Rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego na rzecz spółki prawa handlowego z tytułu realizacji zadań z zakresu kultury fizycznej nie może być uznana za wynagrodzenie za świadczenie usług, a tym samym nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT według art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Świadczenia pieniężne związane z zapewnieniem wyżywienia i strawnego na statkach ratowniczych, wynikające z obowiązków pracodawcy zgodnych z ustawą o pracy na morzu, nie stanowią przychodu pracownika zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w kontekście wyroku TK K 7/13.

Przychody z prowadzenia stołówki szkolnej nie stanowią działalności gastronomicznej, lecz usługę ściśle związaną z działalnością edukacyjną, opodatkowaną jako usługa edukacyjna stawką 8,5% ryczałtu.

Ponowne przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT za lipiec 2019 r. przez organ podatkowy bez dostatecznego uzasadnienia i wykazania konkretnych przesłanek była naruszeniem art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Należy dążyć do ograniczenia zakresu przedłużenia do kwot rzeczywiście spornych.

Przesłanką przedłużenia terminu zwrotu VAT jest konieczność udokumentowanej weryfikacji zasadności zwrotu; przedłużenie nie może być prewencyjne i musi dotyczyć jedynie kwoty sporne.