Podejmując inicjatywę dowodową na podstawie art. 188 O.p., strona postępowania podatkowego nie może oczekiwać, że zwalczy ustalenia organów mnożąc wnioski dowodowe co do kwestii pozbawionych cechy „okoliczności mającej znaczenie dla sprawy”. Jednocześnie nie może liczyć na to, że każda odmowa przeprowadzenia takiego „nieistotnego” dowodu (na okoliczność nieistotną z punktu widzenia przepisów prawa

Adresowanie decyzji do podmiotu, który nie ma legitymacji procesowej, prowadzi do jej nieważności oraz narusza zasadę prawidłowego ustalenia strony postępowania administracyjnego, skutkując uchyleniem decyzji przez sąd administracyjny.

Zarządca masy sanacyjnej M. S.A. skutecznie udzielił pełnomocnictwa doradcy podatkowemu, zapewniając prawidłową reprezentację w postępowaniu. Sąd uznał też legalność zawieszenia terminu przedawnienia, akceptując zasadność wszczęcia postępowania karnoskarbowego.

Podatnik nie może dokonywać skutecznych korekt faktur wpływających na rozliczenie podatkowe VAT po upływie terminu przedawnienia tego zobowiązania, bez względu na brak ograniczeń czasowych w ustawie o podatku od towarów i usług.

Wadliwe uznanie zakończenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych G. sp. z o.o. za rok 2012, wynikające z błędnej oceny skuteczności doręczenia zawiadomienia oraz niezrozumienia zasad wpisu zmian w Krajowym Rejestrze Sądowym. WSA winien ponownie zbadać zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.

W świetle art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy słusznie stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania przed rozpoznaniem wniosku o przywrócenie tego terminu. Skarga kasacyjna K. sp. z o.o. oddalona jako bezzasadna.

Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest niedopuszczalne, jeśli strona uchybi terminowi z przyczyn niezależnych od winy, a złożony wniosek o jego przywrócenie jest spóźniony zgodnie z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej.

Dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c Ordynacji podatkowej, zawiadomienie o zawieszeniu biegu przedawnienia należy doręczyć pełnomocnikowi podatnika. Nieprawidłowe doręczenie czyni zawieszenie nieskutecznym.

Miasto na prawach powiatu wykonując zadania związane z budową i remontem dróg publicznych, nie działa w charakterze podatnika w rozumieniu u.p.t.u., wobec czego nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych związanych z tymi drogami.

Dopuszczalne jest traktowanie wszystkich wydatków niezbędnych do prowadzenia działalności przez nową inwestycję jako koszty kwalifikowane, jeśli wspierają one niezależność gospodarczą nowego zakładu. Uchwała interpretacyjna nie może być uchylona tylko w części, nawet jeśli część roszczeń skarżącego dotycząca kosztów kwalifikowanych jest bezzasadna.

W przypadku nieruchomości pozostającej we współwłasności, współwłaściciele są podatnikami podatku od nieruchomości, a obowiązek podatkowy wyprzedzający właściciela ciąży na posiadaczu samoistnym, którym nie jest posiadacz zależny.

Dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników w SSE w związku z art. 15g i 15gg ustawy o Covid-19, związane z działalnością objętą zezwoleniem, podlega zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

Zwolnienie podatkowe w państwie obcym może dotyczyć jedynie podatnika, który podlega jurysdykcji podatkowej tego państwa; brak podlegania tej jurysdykcji wyklucza możliwość powoływania się na zwolnienie jako podstawę zastosowania metod unikania podwójnego opodatkowania.

Przychody z dzierżawy praw majątkowych, w tym znaków towarowych, stanowią przychody ze źródła najmu, dzierżawy oraz podobnych umów zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., nie zaś przychody z praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 7 tej ustawy.

Zaliczki na dywidendy dla komplementariuszy spółki komandytowej nie mogą być przedmiotem zryczałtowanego poboru podatku, gdyż stanowią one przychód faktycznie uzyskany z chwilą zakończenia roku obrotowego, a nie w trakcie jego trwania.

Dofinansowanie przyznane z FGŚP na podstawie art. 15g i 15gg ustawy o Covid-19, związane z działalnością w SSE, kwalifikuje się jako dochód zwolniony od opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., jeżeli istnieje ścisły związek z działalnością strefową.

Decyzje o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich muszą być doręczane na faktyczny adres zamieszkania, a nie formalny adres rejestracji działalności. W przypadku błędnego doręczenia adres ten nie uruchamia terminu zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że organy administracyjne błędnie oceniły przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych. Wyrok WSA, uwzględniający skargę podatnika, jest zasadny ze względu na naruszenie prawa procesowego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

Obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości ciąży na właścicielach nieruchomości, jeśli nie wskażą, że innemu podmiotowi służyłby status posiadacza samoistnego, wyprzedzający ten obowiązek.

Skarga kasacyjna I.Z. została oddalona z powodu niespełnienia wymogów formalnych dotyczących precyzyjnego określenia i uzasadnienia zarzutów, co uniemożliwiło ich merytoryczną ocenę przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przywrócenie terminu procesowego nie jest możliwe, gdy uchybienie wynika z zaniedbań pełnomocnika zawodowego, chyba że strona wykaże brak winy w granicach staranności wymaganej od profesjonalisty.

Odmowę wydania opinii o stosowaniu preferencji podatkowej na podstawie art. 26b ust. 3 u.p.d.o.p. należy uznać za zasadną, jeżeli organ podatkowy uzasadni istnienie obiektywnych wątpliwości co do rzeczywistego właściciela należności oraz podejrzeń o unikanie opodatkowania przez sztuczne struktury.

Skarga o wznowienie postępowania sądowego związana z rozstrzygnięciem NSA o VAT nie znajduje uzasadnienia w świetle art. 282 § 2 P.p.s.a., gdy zarzuty skargi kasacyjnej nie odnoszą się merytorycznie do kluczowych kwestii wykładni przepisów unijnych i krajowych.

Odmowa wydania opinii o stosowaniu preferencji podatkowej jest zasadne, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistego właściciela należności oraz przypuszczenie, że działania podmiotu mają na celu wyłącznie skorzystanie z ulg podatkowych, co sprzeczne jest z celem przepisów.