Organ podatkowy może opierać swoje rozstrzygnięcie na decyzjach wprowadzonych do obrotu prawnego przez doręczenie, nawet gdy są one nieostateczne, o ile nie zostały wyeliminowane z tego obrotu w przewidzianym trybie.

Stwierdza się, że decyzja Prezydenta Miasta S. wygaszająca wcześniejszą decyzję podatkową wydana na podstawie art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest sprzeczna z prawem. Wadliwa interpretacja prowadząca do jej wydania skutkuje rażącym naruszeniem prawa, wymagającym uchylenia tej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że zwolnienie z podatku od nieruchomości z tytułu infrastruktury kolejowej, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wymaga faktycznego udostępniania infrastruktury przewoźnikom kolejowym, co nie zostało spełnione przez skarżącą Spółkę.

Przedstawione przez Gminę przedsięwzięcie stanowi nadużycie prawa, uzasadniając decyzję o odmowie wydania interpretacji indywidualnej, w kontekście uzyskania nienależnej korzyści podatkowej zgodnie z art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej.

Nieruchomości, które są w posiadaniu przedsiębiorcy oraz są faktycznie lub potencjalnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu stawkami przewidzianymi dla takich nieruchomości, niezależnie od ich fizycznego wykorzystania do tej działalności.

W przypadku bliskości daty przedawnienia zobowiązania podatkowego, organy podatkowe mają obowiązek wykazać brak instrumentalności w wszczęciu postępowania karnego skarbowego, aby zachować konstytucyjne standardy zaufania do organów administracji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie podatkowej nie może być przywrócony termin do wniesienia odwołania, jeśli podatnik nie uprawdopodobnił braku własnej winy w jego uchybieniu. Przesyłki doręczone pod właściwym adresem i pokwitowane przez osobę uznaną za upoważnioną uznaje się za skutecznie doręczone, niezależnie od ewentualnych chorób czy zaniedbań ze strony podatnika.

Interpretacja indywidualna jest nieważna, gdyż organ podatkowy nie uwzględnił aspektu zobowiązaniowego ani pełnego uzasadnienia dla zakwestionowania stanowiska skarżącego, w tym niewłaściwego zrozumienia charakteru prawnego porozumienia.

Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które nie spełnia wymogów art. 141 § 4 P.p.s.a., narusza standardy postępowania sądowego i uzasadnia uchylenie wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji.

Podatnicy ubiegający się o zwolnienie z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. muszą wykazać, że infrastruktura kolejowa jest faktycznie udostępniana przewoźnikom kolejowym. Brak dostatecznego dowodu na takie udostępnienie wyklucza prawo do zwolnienia.

Złożenie wniosku o uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną nie uprawnia spółki do stosowania stawek podatku od nieruchomości dla gruntów pozostałych przed wydaniem ostatecznej decyzji organu administracyjnego potwierdzającej zakończenie prac.

Grunty poeksploatacyjne, nawet częściowo niewykorzystywane, mogą zachować związek z działalnością gospodarczą, jeśli pozostają składnikiem majątku przedsiębiorstwa, podlegając opodatkowaniu według stawek dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest pojęciem szerszym od pojęcia zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej i nie wymaga faktycznego wykorzystywania nieruchomości do tej działalności.

NSA uchyla wyrok WSA, oddala skargę podatnika i stwierdza, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego przerwało bieg przedawnienia podatkowego, niezależnie od późniejszego uniewinnienia w postępowaniu karnym.

Grunty, budynki i budowle nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej oraz nie są faktycznie udostępniane przewoźnikom kolejowym nie podlegają zwolnieniu podatkowemu zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn nie obliguje do złożenia zeznania podatkowego, nie stosuje się 5-letniego przedawnienia. Odnowiony obowiązek podatkowy nie obejmuje obowiązku złożenia zeznania, co wyklucza zastosowanie art. 68 § 2 pkt 1 o.p.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących transakcje, które nie miały miejsca w rzeczywistości, nie przysługuje, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że podatnik nie dochował elementarnych standardów należytej staranności w weryfikacji kontrahenta i pochodzenia towaru.

Wznowienie postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nie jest możliwe, gdy brak należytej reprezentacji nie zostanie dowiedziony, a okoliczności faktyczne podawane jako podstawy wznowienia były znane przed zakończeniem postępowania sądowego.

Powstanie obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d., związane z uprawomocnieniem się orzeczenia sądowego, odnowuje termin biegu przedawnienia na wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, czyniąc ten termin trzyletnim, licząc od końca roku uprawomocnienia orzeczenia.

Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak podstaw do wznowienia postępowania, uznając za bezzasadne zarzuty dotyczące nienależytej reprezentacji Skarżącej oraz nieistnienia nowych okoliczności lub dowodów wpływających na wynik orzeczenia sądu administracyjnego.

W przypadku istnienia uzasadnionego przypuszczenia nadużycia prawa, gdzie czynności opodatkowane prowadzą do uzyskania korzyści podatkowych sprzecznych z celem tej regulacji, organ podatkowy jest uprawniony do odmowy wydania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 5b pkt 3 Ordynacji podatkowej.

W sytuacji, gdy organy podatkowe wykazały brak należytej staranności podatnika w weryfikacji transakcji, które stały się częścią oszustwa podatkowego, zasadne jest odmówienie prawa do odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 88 ust. 3a u.p.t.u.

Postanowienie o wyłączeniu dokumentów ze względu na interes publiczny, wydane na podstawie art. 179 §1 Ordynacji podatkowej, nie podlega zażaleniu i jego legalność kontrolowana jest wyłącznie w ramach zaskarżenia decyzji kończącej postępowanie podatkowe, z którą jest związane.

Grunty oznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego jako przeznaczone pod zabudowę (symbolem RPm) nie mogą być uznane za tereny niezabudowane inne niż budowlane. Ostateczna decyzja inwestycji przesądza o ich budowlanym charakterze, uniemożliwiając zwolnienie VAT.