Wierzytelności za okres rozliczeniowy otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego należy dzielić według dnia powstania obowiązku podatkowego. Tylko takie podejście zapewni prawidłową identyfikację wierzytelności układowych i bieżących.

Wydatki poniesione tytułem opłat licencyjnych za zarejestrowany znak towarowy mogą zostać uznane za koszty podatkowe, jeżeli ich poniesienie jest uzasadnione ekonomicznie jako zabezpieczenie przed roszczeniami związanymi z używaniem znaku podobnego. Wartość początkową środków trwałych leasingowanych ustala się według wartości historycznej, a nie aktualnej, zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 4a u.p.d.o.p

Kontenery telekomunikacyjne, nietrwale związane z gruntem, stanowią budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a nie budynki. Orzeczenie potwierdza zastosowanie ustalonych przesłanek 'trwałego związania' przy klasyfikacji budowlanej dla celów podatkowych.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karno-skarbowego z naruszeniem właściwej kwalifikacji czynu celem zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego stanowi naruszenie praw podatnika. Cel zawieszenia musi być poparty uzasadnioną kwalifikacją prawną.

Kontenery telekomunikacyjne, z uwagi na brak trwałego związania z gruntem, nie spełniają przesłanek uznania za budynki, a kwalifikują się jako budowle do celów podatku od nieruchomości.

Zwolnienie od akcyzy może obejmować zwiększoną ilość wyrobów węglowych wynikających z faktury korygującej, poprzez ujęcie tej ilości w dodatkowym projekcie e-DD. Formalnoprawne ograniczenia proceduralne nie mogą wykluczać zwolnienia.

Telekomunikacyjne kontenery, ze względu na brak trwałego związania z gruntem, nie spełniają przesłanek definicyjnych budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., przez co podlegają kwalifikacji jako budowle do celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Prezydent Miasta działający w imieniu gminy na prawach powiatu pełni rolę organu egzekucyjnego w rozumieniu przepisów U.p.e.a., co czyni go płatnikiem akcyzy od sprzedaży dokonywanej w trybie egzekucji, zgodnie z art. 103 ust. 1 U.p.a.

Sprzedaż działek gruntowych przez osobę fizyczną, mająca na celu jedynie racjonalne gospodarowanie majątkiem osobistym, nieprzekraczające zarządu własnymi aktywami, nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.

W przypadku zakończenia czynności kontrolnych organ jest obowiązany umorzyć postępowanie zażaleniowe dotyczące sprzeciwu przedsiębiorcy na kontynuowanie kontroli; brak jest przesłanek do rozstrzygania merytorycznego w przedmiocie zakończonych działań kontrolnych.

Sprzedaż działek budowlanych przez współwłaścicieli, dokonana bez aktywnych działań świadczących o prowadzeniu działalności gospodarczej, nie podlega opodatkowaniu VAT, gdyż mieści się w zarządzie majątkiem prywatnym.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu braku przesłanek do uznania istnienia utrwalonej praktyki interpretacyjnej w związku z art. 14n § 5 Ordynacji podatkowej, wykluczającej objęcie Skarżącej ochroną art. 14k-14m tej ustawy.

Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wystarczającej analizy stanu faktycznego i niepełne rozważenie umów, co uniemożliwia kontrolę instancyjną, skutkując uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wadliwe doręczenie decyzji podatkowej niepełnoletniemu nie stanowi podstawy do stwierdzenia jej nieważności, o ile decyzja ta nie wywołała negatywnych skutków procesowych dla strony; różnorodność poglądów w kwestii doręczeń wyklucza uznanie naruszenia prawa za rażące.

Samo posiadanie przez Agencję Mienia Wojskowego nieruchomości może uzasadniać kwalifikację tych nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą, jeśli AMW prowadzi taką działalność, a nieruchomości mogą potencjalnie służyć tej działalności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych na majątku podatnika, wynikająca z domniemanego użycia fikcyjnych faktur, jest prawidłowa w świetle art. 33 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zasada uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania została prawidłowo zastosowana.

W przypadku wystąpienia uzasadnionego przypuszczenia o unikaniu opodatkowania z art. 119a Ordynacji podatkowej, organ interpretacyjny, po uzyskaniu opinii Szefa KAS, jest zobligowany odmówić wydania interpretacji indywidualnej - art. 14b § 5b pkt 1 O.p.

Sprzedaż przez podatnika nieruchomości gruntowych nie wypełnia przesłanek działalności gospodarczej określonych art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., lecz stanowi zarząd majątkiem prywatnym. Czynności te nie spełniają kryterium zorganizowanego i ciągłego zarobkowania.

Skarga kasacyjna na decyzję organu podatkowego została oddalona z uwagi na niesformalizowaną konstrukcję zarzutów i brak usprawiedliwionych podstaw. NSA podtrzymał obowiązek ustalenia podstaw prawnych decyzji, uznając zabezpieczenie na majątku podatnika za prawidłowe.

Udostępnianie obiektów budowlanych przewoźnikom kolejowym w kontekście zwolnienia podatkowego należy rozumieć według regulacji praw nie tylko jako fizyczne oddanie infrastruktury, lecz także poprzez ustawowe świadczenie usług, co wymaga dogłębnego badania stanu faktycznego przez organ podatkowy.

Kontenery telekomunikacyjne, nie spełniające warunku trwałego związania z gruntem, nie mogą być kwalifikowane jako budynki na gruncie ustawy o podatkach od nieruchomości. Decyzja organów podatkowych, uznająca te obiekty jako budowle, została podtrzymana.

Kontenery telekomunikacyjne, nie związane trwale z gruntem, nie kwalifikują się jako budynki w rozumieniu u.p.o.l. Z uwagi na brak trwałego związania, klasyfikowane są jako budowle dla celów podatku od nieruchomości.

Za "jedną inwestycję mieszkaniową" uznaje się jedno przedsięwzięcie związane z nabyciem lub budową konkretnego obiektu mieszkaniowego, stanowiącego jednorodną, niepodzielną całość, a nie zespół różnych działań, nawet jeśli mają wspólny cel mieszkaniowy dla tego samego gospodarstwa domowego.

NSA stwierdził, iż należy uchylić wyrok WSA oraz ponownie przeanalizować sprawę, uwzględniając ustalenia z postępowania karnego, celem kompleksowej oceny kwestii dobrej wiary skarżącego oraz prawidłowości procedur dowodowych w postępowaniu podatkowym.