Członek zarządu spółki odpowiada za zaległości podatkowe, jeśli w czasie jego kadencji spełnione zostały przesłanki niewypłacalności. Brak zgłoszenia wniosku o upadłość mimo jednoznacznych przesłanek skutkuje jego odpowiedzialnością, niezależnie od liczby wierzycieli spółki.

Decyzja administracyjna doręczona po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest wadliwa i nie może skutkować orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe.

W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu, "uzasadnione przyczyny" różnicy w podstawie opodatkowania akcyzowego mogą obejmować specyfikę rynku nabycia pojazdu. Organ podatkowy powinien przeprowadzić analizę, jeśli podatnik dostarczy wystarczające uzasadnienie dla swojej deklaracji.

Członkowie zarządu spółki z o.o. odpowiadają solidarnie za zaległości podatkowe spółki, gdy egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że wykażą zgłoszenie wniosku o upadłość we właściwym czasie lub brak winy w jego niezłożeniu.

Członek zarządu spółki odpowiada solidarnie za zaległości w płaceniu zaliczek na podatek dochodowy, jeśli spółka utraciła zdolność do wykonywania zobowiązań, a wniosek o upadłość nie został złożony mimo istniejącego ku temu obowiązku. Posiadanie jedynego wierzyciela nie wyłącza tej odpowiedzialności.

Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie członkowie zarządu, jeśli egzekucja przeciwko spółce jest bezskuteczna, chyba że wykażą oni terminowe złożenie wniosku o upadłość lub braku winy w niewniesieniu takiego wniosku.

Decyzje organów celnych determinują podstawę opodatkowania podatkiem VAT z tytułu importu; ich prawomocne rozstrzygnięcie wyłącza ponowne badanie okoliczności w postępowaniu podatkowym.

Wpłata darowizny przez darczyńcę na konto wierzyciela obdarowanego spełnia warunki art. 4a ust. 1 pkt 2 u.p.s.d., umożliwiając zwolnienie z podatku, jeśli przekazanie środków następuje w imieniu i na rzecz obdarowanego, dokumentując rzeczywiste uzyskanie darowizny.

Ciężar wykazania przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 116 § 1 O.p., w tym braku winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, spoczywa na członku zarządu; organ podatkowy nie ma obowiązku udowadniać braku tych przesłanek.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki powstaje w przypadku wykazania przez organ, że zaległości powstały w czasie pełnienia funkcji oraz że egzekucja z majątku spółki była bezskuteczna; brak zgłoszenia wniosku o upadłość niezważony winą członka. (art. 116 § 1 o.p.)

Decyzja celna ma charakter przesądzający dla organów podatkowych w zakresie podstawy opodatkowania VAT z tytułu importu towarów. Dopóki decyzja celna jest prawomocna, jej ustalenia muszą być respektowane w postępowaniu podatkowym.

Zawieszenie biegu przedawnienia na mocy art. 70 § 6 pkt 1 O.p., dokonane przez organy podatkowe w drodze wszczęcia postępowania skarbowego, podlega kontroli sądu administracyjnego w kontekście oceny instrumentalnego działania organu i przestrzegania zasadności prawnych przesłanek zawieszenia.

Decyzja organu celnego w zakresie wartości celnej towarów importowanych determinuje określenie zobowiązania podatkowego w podatku VAT, a organy podatkowe nie mogą podważać tych ustaleń w postępowaniu podatkowym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy winien dokonać wszechstronnej oceny, czy proceduralna czynność wszczęcia postępowania karnoskarbowego była wykorzystywana instrumentalnie do zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Były członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada solidarnie za zaległości podatkowe spółki w przypadku niewykazania przesłanek egzoneracyjnych, takich jak terminowe zgłoszenie wniosku o upadłość lub brak winy w niezłożeniu takiego wniosku.

Członkowie zarządu spółki ponoszą solidarną odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeśli egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna, a wniosek o upadłość nie został złożony we właściwym czasie ani nie wykazano braku winy.

Doręczenie decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej po upływie terminu przedawnienia zobowiązania głównego powoduje jej nieskuteczność. NSA oddalił kasację, uznając prawidłowość uchylenia decyzji DIAS przez WSA w Warszawie.

Odpowiedzialność byłego członka zarządu spółki za zaległości podatkowe powstaje, gdy zobowiązania podatkowe powstały w czasie pełnienia funkcji, a egzekucja z majątku spółki okazała się nieskuteczna. Przerwanie przedawnienia może nastąpić poprzez egzekucję, natomiast niewypłacalność spółki określa się niezależnie od liczby wierzycieli.

Gmina ma prawo do stosowania własnego prewspółczynnika godzinowego przy odliczeniu podatku VAT, jeżeli metoda ta najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej działalności, zgodnie z art. 86 ust. 2a i 2b ustawy o VAT, pomimo istnienia odmiennych regulacji w rozporządzeniu Ministra Finansów.

Decyzja celna, prawomocnie ustalająca wartość celną towaru, wiąże organy podatkowe przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku VAT z tytułu importu towarów, i nie może być kwestionowana w postępowaniu podatkowym, dopóki pozostaje w obrocie prawnym.

Ciężar wykazania przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej spoczywa na członku zarządu, a brak wiedzy o sytuacji finansowej spółki, wynikający z faktycznego pozostawienia zarządzania innym osobom, nie wyłącza winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości i nie zwalnia z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

Członek zarządu spółki, który nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości pomimo istnienia przesłanek niewypłacalności, ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, o ile nie wykaże, że podjął wszelkie staranne działania, by uniknąć szkody dla wierzycieli.

Osoba prowadząca działalność rolniczą jest traktowana jako prowadząca działalność gospodarczą we własnym imieniu; organy KAS mają prawo żądać dokumentów na mocy art. 45 ust. 1 ustawy o KAS. Skarga kasacyjna niezasadna.

Sąd kasacyjny uznał cofnięcie skargi kasacyjnej za dopuszczalne i umorzył postępowanie, orzekając zwrot kosztów. Cofnięcie nie zmierzało do obejścia prawa ani nie dotyczyło aktu nieważnego.