Przedłużenie terminu zwrotu VAT, jak określono w postępowaniu prowadzonym wobec K. sp. z o.o., następuje tylko w zakresie kwot rzeczywiście objętych wątpliwościami organu podatkowego, a nie w pełnej wysokości zwrotu, co stanowi naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.

Zaliczenie wpłaty podatkowej na poczet najstarszej zaległości jest prawidłowe, jeżeli nie wynika wyraźna dyspozycja podatnika, niezależnie od późniejszego zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak zasadnych podstaw.

Postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki VAT powinno być adekwatnie uzasadnione, wskazując istotne wątpliwości co do zasadności zwrotu, a jego zakres powinien być odpowiedni do rzeczywistych wątpliwości. Organ odwoławczy nie może przedłużać terminu zwrotu bez dostatecznego uzasadnienia, które dotyczyłoby konkretnej części kwoty spornego zwrotu.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT przez organ podatkowy, bez wskazania uzasadnionych przyczyn dotyczących całości kwoty, stanowi naruszenie przepisów ustawy o VAT. Organ podatkowy musi dokładnie uzasadnić potrzebę dalszej weryfikacji jedynie w zakresie rzeczywiście spornym.

Dla uzyskania ulgi prowzrostowej określonej w art. 18eb ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych niezbędne jest, aby produkty były wytworzone przez podatnika bez pośrednictwa podmiotów zewnętrznych. Produkty zlecone do produkcji zewnętrznym wykonawcom nie spełniają tego kryterium.

Brak prawidłowego doręczenia decyzji organu egzekucyjnego likwidatorowi spółki uniemożliwia przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a co za tym idzie, powoduje wygaśnięcie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

W wypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, sąd musi uwzględnić całokształt okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, przy czym zastosowanie instytucji uprawdopodobnienia umożliwia przywrócenie terminu w sytuacji, gdy strona nie dochowała należytej staranności.

Zarządzając proces kasacyjny, NSA podkreśla, że organy interpretacyjne nie mają właściwości badania zgodności przepisów podatkowych z Konstytucją. W przypadku skarg na interpretacje indywidualne sądy administracyjne związane są ograniczeniami formalnymi skargi kasacyjnej.

Organ interpretacyjny nie jest właściwy do ustalania zgodności transakcji z warunkami rynkowymi; odmowa wydania interpretacji indywidualnej dotyczącej takich kwestii jest uzasadniona.

Oddalenie skargi kasacyjnej; zwolnienie podatkowe z art. 9 pkt 5 u.p.c.c. może być stosowane względem czynności zamiany obejmującej budynek mieszkalny, nawet w przypadku obecności budynku gospodarczego, jeśli ten nie niweczy celu regulacji zwolnienia.

NSA uchyla wyrok WSA, z uwagi na błędną ocenę materiału dowodowego, w tym niewłaściwe zdefiniowanie kondygnacji, nakazując ponowne rozpoznanie sprawy uwzględniające ocenę kratownic WEMA w kontekście konstrukcji budynku.

Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania powinna uwzględniać uprawdopodobnienie braku winy strony, a nie opierać się wyłącznie na stwierdzeniu lekkiego niedbalstwa, przy zachowaniu szeroko pojętej ochrony praw podatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i postanowienie organu podatkowego, nakazując pełne zweryfikowanie zasadności przedłużenia zwrotu VAT, zgodnie z ustaleniami kontroli i wytycznymi NSA.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT winno opierać się na precyzyjnych, uprawdopodobnionych przesłankach wskazujących na konieczność dalszej weryfikacji zasadności zwrotu. Organ podatkowy, korzystając z uprawnienia do przedłużenia, musi jasno wykazać powody i objąć decyzją tylko kwotę rzeczywiście sporną.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT musi być należycie uzasadnione; brak wystarczającego uzasadnienia narusza art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uchylenia postanowienia organu podatkowego i ponownego rozpatrzenia sprawy.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, że zaliczenie wpłaty na zaległości podatkowe z 2011 roku przez organy podatkowe było zgodne z obowiązującymi przepisami, a skarżącemu nie przysługuje nadpłata.

Postanowienie przedłużające termin zwrotu nadwyżki podatku VAT za październik 2019 r. musi być należycie uzasadnione, opierając się na konkretnych wątpliwościach względem tego okresu; organ nie może opóźniać zwrotu bez solidnego uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną, stwierdza, że przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT musi być należycie uzasadnione, a jego wstrzymanie powinno dotyczyć tylko części rzeczywiście spornej. Organ zaniechał wymaganego uwzględnienia faktów i okoliczności uzasadniających decyzję o dodatkowej weryfikacji.

Organ przedłużający termin zwrotu nadwyżki VAT powinien wykazać rzeczywiste i konieczne przesłanki do tej decyzji, a brak ich precyzyjnego uzasadnienia narusza prawo podatnika i skutkuje uchyleniem decyzji o przedłużeniu zwrotu jako całkowicie nieuzasadnionej.

Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego przyznawana funkcjonariuszom SOP na podstawie ustawy o SOP, nie jest tożsama z ekwiwalentem pieniężnym zwolnionym z opodatkowania na mocy art. 21 ust. 1 pkt 49a u.p.d.o.f.; w konsekwencji nie podlega zwolnieniu z podatku dochodowego.

Zasadniczym wątkiem rozstrzygnięcia jest nieuzasadnione przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT w pełnej wysokości przez organ podatkowy, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o VAT, w szczególności art. 87 ust. 2. Rzetelność weryfikacji zwrotu wymaga wnikliwego uzasadnienia co do każdej spornej kwoty.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT musi być należycie uzasadnione obiektywnymi przesłankami. W przypadku braku dostatecznego uzasadnienia oraz wykazania rzeczywistych wątpliwości co do zwrotu podatku, jest ono nieważne. Zwrot powinien dotyczyć jedynie kwoty rzeczywiście spornej.

Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wymaga wykazania braku winy w uchybieniu terminu poprzez uprawdopodobnienie, co wymaga uwzględnienia całokształtu okoliczności faktycznych, w szczególności indywidualnych sytuacji strony, takich jak pobyt w areszcie.

W przypadku wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, organ powinien ocenić całokształt okoliczności i ich wiarygodność. Uchybienie terminu uzasadnia jego przywrócenie, jeżeli wnioskodawca uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, również w kontekście sytuacji wykraczających poza jego kontrolę.