Odmowa wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji uzasadnionego przypuszczenia możliwości stosowania unikania opodatkowania, wynikającego z elementów opisu czynności zgodnie z art. 119a § 1 O.p., nie narusza przepisów postępowania, gdy organ wskazuje konkretne przesłanki opierające jej zasadność.

Sąd rozstrzygnął, iż decyzja podatkowa może zawierać nadruk imienia, nazwiska i stanowiska osoby upoważnionej zamiast podpisu odręcznego, co zgodne jest z art. 210 § 1a Ordynacji podatkowej. Skarga kasacyjna została uznana za niezasadną, a wyrok sądu pierwszej instancji podtrzymany.

Art. 28k ust. 2 ustawy o CIT nakazuje stosować czasowe wyłączenie z ryczałtu od dochodów spółek, określone w art. 28k ust. 1 pkt 6, odpowiednio również do spółki otrzymującej wkład niepieniężny. Spełnienie przez tę spółkę warunków pozytywnych z art. 28j ustawy o CIT nie uchyla negatywnej przesłanki opodatkowania ryczałtem wynikającej z art. 28k tej ustawy.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje podatnikowi, jeżeli faktury nie dokumentują rzeczywistych czynności między wykazanymi kontrahentami, a całokształt okoliczności wskazuje na nierzetelność obrotu oraz brak dochowania przez podatnika podstawowej staranności weryfikacyjnej. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego zawiesza bieg przedawnienia, o ile z obiektywnych okoliczności i

Skarga kasacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej została oddalona, gdyż organ podatkowy był zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej na podstawie przedstawionego przez Skarżącego opisu stanu faktycznego, nawet jeśli nie precyzował on kwalifikacji prawnej umowy.

Sprzedaż działek powstałych z podziału gruntu należącego do osoby fizycznej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli całokształt działań zbywcy nie wykazuje stałego i zorganizowanego, zawodowego charakteru właściwego podmiotom profesjonalnie obracającym nieruchomościami. Uzyskanie warunków zabudowy, dostęp do mediów oraz wstępne zwiększenie atrakcyjności

Usługi obejmujące wdrażanie produktów ubezpieczeniowych, obsługę systemową i administracyjną polis, rozliczanie składek oraz prowizji, raportowanie i akceptację wniosków dealerów, wykonywane na rzecz ubezpieczyciela bez bezpośredniego działania wobec ubezpieczonego, mają charakter techniczno-wspomagający. Nie stanowią usług pośrednictwa ubezpieczeniowego ani elementu świadczenia kompleksowego objętego

NSA, uznając zasadność skargi kasacyjnej Dyrektora KIS, uchylił wyrok WSA ze względu na niewłaściwe uzasadnienie oraz niezasadne nieuwzględnienie zarzutów procesowych, a sprawę skierował do ponownego rozpoznania przez WSA.

Skuteczne wszczęcie postępowania karnego skarbowego, oparte na obiektywnie istniejących przesłankach podejrzenia przestępstwa i połączone z zawiadomieniem podatnika, zawiesza bieg terminu przedawnienia z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Do kosztów uzyskania przychodów nie mogą zostać zaliczone wydatki niewykazane jako rzeczywiście poniesione lub udokumentowane nierzetelnymi fakturami.

Termin przewidziany w art. 86 ust. 13 ustawy o VAT ogranicza w czasie realizację prawa do odliczenia podatku naliczonego i co do zasady jego upływ powoduje utratę tego prawa. Konflikt podatnika z księgową ani trudności w uzyskaniu dokumentacji, za które podatnik odpowiada organizacyjnie, nie stanowią nadzwyczajnej podstawy odstąpienia od stosowania tego terminu.

Jeżeli towary zostały faktycznie wywiezione poza terytorium Unii Europejskiej, brak tożsamości rzeczywistego odbiorcy z nabywcą wskazanym na fakturze nie pozwala automatycznie zakwalifikować transakcji jako krajowej dostawy towarów opodatkowanej stawką krajową. Odmowa zastosowania stawki 0% wymaga ustalenia, że brak identyfikacji odbiorcy wyklucza wykazanie dostawy eksportowej albo że podatnik wiedział

Fizyczny wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej, mimo że rzeczywisty odbiorca nie jest tożsamy z podmiotem wskazanym na fakturze, nie pozwala automatycznie uznać transakcji za krajową dostawę opodatkowaną stawką 23%. Odmowa zastosowania stawki 0% wymaga ustalenia, że brak identyfikacji nabywcy wyklucza wykazanie dostawy albo że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć o oszustwie VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał decyzję organów podatkowych, stwierdzając, że faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych i nie uprawniały do odliczenia podatku VAT naliczonego. Działania organów miały rzeczywiste podstawy, a skarżąca nie dochowała należytej staranności w obrocie gospodarczym.

Złożenie wniosku o umorzenie odsetek za zwłokę na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie wyłącza ani nie ogranicza ustawowego zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości wraz z tymi odsetkami. Zaliczenie, o którym mowa w art. 76 § 1 i art. 76b O.p., następuje ex lege, a postanowienie organu jedynie deklaratoryjnie potwierdza jego skutek, bez możliwości selektywnego rozliczenia należności

W sprawie dotyczącej WIS, gdy spór dotyczy klasyfikacji usługi kompleksowej według PKWiU, wojewódzki sąd administracyjny nie może poprzestać na ogólnym stwierdzeniu o braku związku świadczenia z robotami budowlanymi. Jest obowiązany przeprowadzić subsumpcję szczegółowo opisanego świadczenia pod konkretne grupowania PKWiU oraz wyjaśnić przyczyny odrzucenia klasyfikacji wskazywanej przez stronę; brak

Odmowa prawa do odliczenia VAT z faktury nierzetelnej podmiotowo, przy rzeczywistym nabyciu towaru, wymaga wykazania przez organ obiektywnych okoliczności świadczących o tym, że podatnik wiedział albo powinien był wiedzieć o oszustwie. Niski kapitał zakładowy, wirtualna siedziba lub rozbieżność między PKD a faktyczną działalnością kontrahenta nie przesądzają samodzielnie o braku należytej staranności

Świadomy udział spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w oszustwie VAT, wynikający z wiedzy jej prezesa zarządu o fikcyjnym charakterze fakturowanych transakcji, uzasadnia ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 100% na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Brak wiedzy innego członka zarządu ani późniejsze skorygowanie rozliczeń po wszczęciu kontroli nie wyłączają zastosowania

Ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 100% na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT nie może następować automatycznie wyłącznie dlatego, że faktura dokumentuje czynność niedokonaną. Zastosowanie tej sankcji wymaga uwzględnienia zasady proporcjonalności i ustalenia świadomego, celowego udziału podatnika w oszustwie VAT; sama świadomość nieprawidłowości akcyzowych nie stanowi

Art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje stosowania zasady kosztu historycznego przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia udziałów, a kluczowe jest uwzględnianie bieżącej wartości ekonomicznej składnika majątkowego w momencie uzyskania przychodu.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając nieuzasadnione zarzuty wniesione przez skarżącego, oddala skargę kasacyjną, podkreślając, że dokumentacja i argumenty organu podatkowego były niewystarczające do podważenia wcześniejszych orzeczeń.

Zwolnienie dywidendowe przewidziane w art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. przysługuje wyłącznie podmiotowi posiadającemu bezpośrednio co najmniej 10% udziałów lub akcji w kapitale spółki wypłacającej dywidendę. Koncepcja look-through approach oraz ustalenie statusu rzeczywistego właściciela świadczenia nie mogą prowadzić do uznania, że ustawowy warunek bezpośredniego posiadania udziałów został spełniony przez

Pismo NUS z dnia 22 stycznia 2025 r. nie stanowiło decyzji administracyjnej. Zły kwalifikacja pisma przez WSA, jako decyzji odmownej odnośnie nadpłaty, spowodowała zasadność skargi kasacyjnej. Rozstrzygnięcie określiło brak możliwości wnioskowania o nadpłatę w trybie stwierdzenia nadpłaty.

Zwolnienie z art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. przysługuje wyłącznie podmiotowi, który bezpośrednio i na podstawie tytułu własności posiada wymagany udział w kapitale spółki wypłacającej dywidendę. Status rzeczywistego beneficjenta oraz pośrednie uczestnictwo kapitałowe nie zastępują tej przesłanki, a cesja prawa do dywidendy nie jest równoznaczna z nabyciem akcji. Koncepcja look-through approach nie może

Rzeczywisty właściciel dywidendy, który nie posiada bezpośrednio, na podstawie tytułu własności, co najmniej 10% udziałów lub akcji spółki wypłacającej, nie korzysta ze zwolnienia określonego w art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. Koncepcja look-through approach nie może służyć kaskadowemu przypisywaniu mu udziałów posiadanych przez podmioty pośredniczące ani zastępować ustawowego warunku bezpośredniego udziału