Czynności nabycia i sprzedaży lokali mieszkalnych przez przedsiębiorcę w ramach działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT według przepisów o podatku od towarów i usług, art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie wykazano, by Skarżąca świadomo udziału w oszustwie podatkowym. Uchylono decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe z powodu braku pełnego postępowania dowodowego przez organy skarbowe.

NSA stwierdza, iż zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji został uchylony w całości, zaś sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Organ podatkowy słusznie nie uznał świadczeń skarżącej za usługi kulturalne podlegające zwolnieniu z VAT.

Przedłużenie blokady rachunków bankowych spółki podlega uzasadnionej ocenie przesłanek skarbowych wskazujących na ryzyko wyłudzeń, przy czym zasada niewinności nie wpływa na legalność takiego zabezpieczenia. Zastosowanie blokady rachunku bankowego jest zgodne z prawem, gdy stanowi jedyną skuteczną metodę przeciwdziałania oszustwom skarbowym.

W przypadku korekty podstawy opodatkowania VAT z tytułu błędu/pomyłki, obniżenie podatku naliczonego następuje za okres uzgodnienia i spełnienia warunków korekty, a nie w miesiącu wystawienia faktury korygującej. Faktury pierwotnie nierzetelne nie stanowią podstawy do odliczenia.

Magazynki oraz powierzchnie ekspozycyjne wynajmowane od podmiotów trzecich nie stanowią miejsc prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 2b pkt 2 ustawy o NIP i nie podlegają zgłoszeniu identyfikacyjnemu w NIP-8.

Przesłanka braku winy jako warunek przywrócenia terminu procesowego musi wynikać ze zdarzeń obiektywnych i nadzwyczajnych, których strona nie może przewidzieć ani przezwyciężyć nawet przy najwyższej staranności. Professionalny pełnomocnik jest odpowiedzialny za organizację działań kancelarii nawet w trudnych sytuacjach osobistych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż wyrok TSUE C-18/23 nie wpływa na rozstrzygnięcie co do oprocentowania nadpłat, a skarga o wznowienie postępowania na tej podstawie jest bezzasadna. Brak związku wskazanych kwestii uniemożliwia uznanie wpływu wyroku TSUE na wcześniejsze decyzje sądowe.

Postępowanie odwoławcze w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzone przez organ podatkowy, nie zostało uznane za przewlekłe, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Obowiązek podatkowy w VAT z tytułu wadium wpłaconego podczas przetargu na nabycie nieruchomości powstaje w momencie wyłonienia nabywcy i podpisania protokołu przetargu, co stanowi zapłatę części ceny przed dostawą towaru, zgodnie z art. 19a ust. 8 u.p.t.u.

Na postanowienie organu podatkowego o odmowie udostępnienia dokumentów niewchodzących w skład akt nie przysługuje zażalenie, zgodnie z art. 178 i art. 179 Ordynacji podatkowej. Samo postanowienie o odmowie winno mieć formę postanowienia, lecz odwołanie możliwe jest tylko w określonych przypadkach.

Interes prawny, wynikający z konkretnej normy prawa materialnego, jest koniecznym warunkiem uzyskania statusu strony w postępowaniu podatkowym o przywrócenie podmiotu do rejestru podatkowego VAT. Sam interes faktyczny nie wystarcza do skutecznej inicjacji takiego postępowania.

Uchylić wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 listopada 2022 r. i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, stwierdzając, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego wobec spółki cywilnej skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Skarga o wznowienie postępowania na podstawie wpływu wyroku TSUE jest niezasadna, gdy wyrok ten nie odnosi się wprost do kwestionowanej kwestii prawnej, w kontekście której złożono skargę. W takich okolicznościach brak jest podstaw do ingerencji w prawomocne rozstrzygnięcia sądowe.

Przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania z art. 119a Ordynacji podatkowej nie mogą być stosowane do zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres podatkowy 2016, w związku z wejściem w życie ustawy zmieniającej po zamknięciu tego okresu.

Faktury VAT nie dokumentujące rzeczywistych transakcji WDT nie mogą korzystać ze stawki 0% VAT. Brak należytej staranności w weryfikacji kontrahenta uzasadnia odmowę prawa do zwrotu podatku VAT.

Sąd oddala skargę kasacyjną E. sp. z o.o., potwierdzając prawidłowość odmowy odliczenia VAT z faktury Kontrahenta, uznanej za dokumentującą czynności faktycznie niewykonane, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

Skarga o wznowienie postępowania, powołująca się na wyrok TSUE mogący mieć wpływ na wcześniejsze orzeczenie, podlega oddaleniu, jeśli istotne okoliczności, takie jak wymogi wewnętrzne w działalności funduszy inwestycyjnych, nie były przedmiotem wykładni w kontrolowanym wyroku.

Dla zastosowania zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT nie jest potrzebna wiedza o wcześniejszym wykorzystywaniu nieruchomości przez sprzedawcę ani o jego odliczeniach VAT.

Wniosek o wznowienie postępowania podlega oddaleniu, gdyż wyrok TSUE C-18/23 nie wpływa na rozstrzygnięcie w zakresie oprocentowania nadpłaty podatkowej, co wyklucza zastosowanie art. 272 § 2a P.p.s.a. w niniejszej sprawie.

Decyzja o zabezpieczeniu majątkowym zobowiązania podatkowego na gruncie art. 33 § 1 o.p. jest zasadna, gdy istnieje uprawdopodobniona obawa niewykonania tego zobowiązania przez podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że uzasadniona obawa może wynikać z sytuacji finansowej Spółki i nietransparentnych działań z partnerami.

Przepisy klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, wprowadzone nowelizacją Ordynacji podatkowej, nie mogą mieć zastosowania do zobowiązań podatkowych za rok 2016, ponieważ retrospektywne stosowanie tych przepisów dotyczy jedynie okresów podatkowych rozpoczętych po 15 lipca 2016 r.

Postępowanie prowadzone przez Naczelnika UCS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych nie stanowiło przewlekłego działania w świetle obowiązujących przepisów, a dokonana przez sądy analiza czasokresu postępowania wskazuje na brak naruszenia zasady szybkości postępowania.

Odmowa wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej była uzasadniona, gdyż wnioskodawca oczekiwał oceny stanu faktycznego, co wykracza poza zakres kompetencji organu w postępowaniu interpretacyjnym.