Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargi kasacyjne stron dotyczących rozliczeń podatku dochodowego od osób prawnych na rzecz podtrzymania uchylenia decyzji podatkowej organu pierwszej instancji, uznając brak podstaw do unieważnienia wyroku sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że oszacowanie dochodu spółki przez organy podatkowe w zakresie oprocentowania i nieodpłatnych świadczeń było częściowo prawidłowe, i mimo błędów, wyrok WSA odpowiadał prawu, co skutkowało oddaleniem skarg kasacyjnych.

Wniesienie przez osobę fizyczną, nieprowadzącą działalności gospodarczej, wkładu niepieniężnego w postaci znaku towarowego do spółki jawnej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, jeżeli czynność ta jest jednostkowa i niezarobkowa, a osoba fizyczna nie działa jako podatnik VAT.

Podmioty w sposób świadomy i celowy dokonały czynności, które miały charakter nadużycia prawa, co uzasadnia odmowę uznania ich za podatników VAT, a co za tym idzie – prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Za zaległości podatkowe spółki z o.o. członkowie zarządu odpowiadają z mocy art. 116 o.p., gdy egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna, a przesłanki egzoneracyjne, takie jak zgłoszenie wniosku o upadłość we właściwym czasie, nie zostały wykazane. Ciężar dowodu w zakresie przesłanek wyłączających odpowiedzialność spoczywa na członku zarządu.

Uchybienia procesowe oraz niewystarczające uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie dotyczące roli i świadomości T.U. w procederze karuzeli VAT powodują uchylenie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Organ podatkowy nie może odmówić wydania zaświadczenia o żądanej treści, jeśli posiada informacje potwierdzające określony stan faktyczny. Wątpliwości co do spełnienia przesłanek ulgi podatkowej mogą wymagać odrębnego postępowania, ale nie mają wpływu na procedurę wydawania zaświadczeń.

Odpowiedzialność podatkową członka zarządu za zobowiązania spółki wyklucza jedynie obiektywny brak możliwości działania, wynikający z przyczyn niezależnych, nie zaś subiektywne okoliczności zawodowe.

Organ podatkowy nie jest zobowiązany do wydania zaświadczenia o wygaśnięciu zobowiązania podatkowego, które nie zostało uprzednio wymierzone decyzją, albowiem takie zobowiązanie nigdy nie powstało i nie mogło ulec przedawnieniu.

W postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ podatkowy nie ma uprawnienia do stwierdzania wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, które wcześniej nie zostało ustalone decyzją podatkową. Odmowa wydania zaświadczenia o przedawnieniu zobowiązania może być uzasadniona, gdy brak jest danych potwierdzających istnienie takiego zobowiązania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uzasadnienie wyroku WSA nie spełniało wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a., co niesprawiedliwie pozbawia Skarżącego możliwości obrony, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z obowiązkiem uwzględnienia wszystkich okoliczności dotyczących domniemanej roli brokera w oszustwie podatkowym.

Decyzje organów podatkowych oraz wyrok sądu pierwszej instancji są zgodne z prawem; zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu na skutek skutecznego zawieszenia biegu terminu, zaś prawa do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących fikcyjne transakcje nie przysługuje.

Organ podatkowy, ustalając podstawę opodatkowania, ma obowiązek dokładnego zbadania uszkodzeń technicznych pojazdu przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym, a jego ocena musi opierać się na profesjonalnych opiniach biegłych, szczególnie w sytuacji rozbieżności między deklarowaną a rynkową wartością pojazdu.

Przy orzekaniu o solidarnej odpowiedzialności komplementariusza spółki komandytowej na podstawie art. 115 O.p. organ podatkowy obowiązany jest wykazać jedynie istnienie zaległości podatkowych spółki oraz fakt pełnienia funkcji komplementariusza.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada za zaległości podatkowe spółki, gdy egzekucja przeciwko niej okaże się bezskuteczna, a nie wykazano, iż w odpowiednim czasie zgłoszono wniosek o upadłość, otwarto postępowanie restrukturyzacyjne albo miało miejsce zatwierdzenie układu restrukturyzacyjnego.

Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada całym swoim majątkiem były członek jej zarządu, jeśli nie wskaże mienia umożliwiającego zaspokojenie długu i nie zgłosi we właściwym czasie wniosku o upadłość spółki, a egzekucja z jej majątku jest bezskuteczna.

Decyzja ostateczna, której wydanie zrodziło się z nieistnienia zobowiązania podatkowego, może być uchylona po wznowieniu postępowania, mimo upływu terminu przedawnienia, jeżeli od samego początku była bezprzedmiotowa.

Transakcje nabycia paliwa realizowane przez E. Sp. z o.o. były transakcjami łańcuchowymi, co uniemożliwiało odliczenie podatku naliczonego według art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jako że to Nabywca organizował transport i był ostatecznym odbiorcą.

Skarga kasacyjna dotycząca wznowienia postępowania podatkowego za rok 2005 została oddalona ze względu na brak wpływu wyroku TSUE na decyzję ostateczną oraz brak przesłanek nieważności postępowania pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wskazując na brak wpływu wyroku TSUE w sprawie C-189/18 na ostateczną decyzję z 2011 r. dotyczącą podatku VAT, co wyklucza przesłanki wznowienia postępowania. Zatem prawo do obrony nie zostało naruszone zgodnie ze standardami krajowymi.

Nie ma przeszkód, aby po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 O.p. wydać decyzję obniżającą wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu zwyczajnym. Decyzja obniżająca nie kreuje nowego zobowiązania, lecz jedynie koryguje wysokość zobowiązania już istniejącego.

Zwolnienie z wymogu podatkowego w świetle art. 21 ust. 1 pkt 131 updof przysługuje, jeśli przychód został przeznaczony na cele mieszkaniowe, niezależnie od rzeczywistego zamieszkiwania w okresie wydatkowania. Kontrowersyjne warunki organu, nieprzewidziane w przepisach, nie mogą ograniczać tego zwolnienia.

NSA uchylił wyrok WSA i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania ze względu na braki w rozważaniach prawnych dotyczących zastosowania Konwencji polsko-singapurskiej oraz przepisów o uldze abolicyjnej, w kontekście dochodów uzyskanych przez podatnika bez zapłaty podatku za granicą.

Brak przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną opartą na przepisach krajowych zgodnych z ustaleniami TSUE, nie zmienia skuteczności tej decyzji administracyjnej. Wyrok TSUE nie wykazywał wpływu na ostateczną decyzję w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 11 O.p.