Wznowienie postępowania nie jest uzasadnione, jeśli strona nie z własnej winy wiedziała o decyzji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze pełni rolę "osoby trzeciej" w kontekście art. 14 ustawy o KRS. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, oddala ją z powodu braku skutecznego podważenia ustaleń faktycznych w procesie klasyfikacji taryfowej, co uniemożliwia zasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddala skargę kasacyjną, uznając klasyfikację taryfową towarów wskazaną przez organy celne za prawidłową, w związku z czym dług celny i VAT zostały nałożone zgodnie z właściwymi przepisami.

Odmowa wydania interpretacji indywidualnej w sytuacji uzasadnionego przypuszczenia możliwości stosowania unikania opodatkowania, wynikającego z elementów opisu czynności zgodnie z art. 119a § 1 O.p., nie narusza przepisów postępowania, gdy organ wskazuje konkretne przesłanki opierające jej zasadność.

Podatnik ma prawo do żądania odsetek od nadpłaty podatku VAT wynikającej z wyroku TSUE stwierdzającego niezgodność przepisów krajowych z prawem UE. Brak korekty deklaracji nie stanowi przeszkody w żądaniu zwrotu tych odsetek, co zapewnia skuteczność ochrony praw podatnika.

Sąd rozstrzygnął, iż decyzja podatkowa może zawierać nadruk imienia, nazwiska i stanowiska osoby upoważnionej zamiast podpisu odręcznego, co zgodne jest z art. 210 § 1a Ordynacji podatkowej. Skarga kasacyjna została uznana za niezasadną, a wyrok sądu pierwszej instancji podtrzymany.

Skarga kasacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej została oddalona, gdyż organ podatkowy był zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej na podstawie przedstawionego przez Skarżącego opisu stanu faktycznego, nawet jeśli nie precyzował on kwalifikacji prawnej umowy.

NSA, uznając zasadność skargi kasacyjnej Dyrektora KIS, uchylił wyrok WSA ze względu na niewłaściwe uzasadnienie oraz niezasadne nieuwzględnienie zarzutów procesowych, a sprawę skierował do ponownego rozpoznania przez WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał decyzję organów podatkowych, stwierdzając, że faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych i nie uprawniały do odliczenia podatku VAT naliczonego. Działania organów miały rzeczywiste podstawy, a skarżąca nie dochowała należytej staranności w obrocie gospodarczym.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając nieuzasadnione zarzuty wniesione przez skarżącego, oddala skargę kasacyjną, podkreślając, że dokumentacja i argumenty organu podatkowego były niewystarczające do podważenia wcześniejszych orzeczeń.

Art. 23 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przewiduje stosowania zasady kosztu historycznego przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia udziałów, a kluczowe jest uwzględnianie bieżącej wartości ekonomicznej składnika majątkowego w momencie uzyskania przychodu.

Pismo NUS z dnia 22 stycznia 2025 r. nie stanowiło decyzji administracyjnej. Zły kwalifikacja pisma przez WSA, jako decyzji odmownej odnośnie nadpłaty, spowodowała zasadność skargi kasacyjnej. Rozstrzygnięcie określiło brak możliwości wnioskowania o nadpłatę w trybie stwierdzenia nadpłaty.

Przepisy o u.p.d.o.p. nie wymagają prowadzenia odrębnej ewidencji dla działalności zwolnionej z podatku dochodowego na podstawie zezwoleń i decyzji o wsparciu. Pomoc publiczna może być rozliczana według chronologii udzielonych zezwoleń bez konieczności przypisywania jej do poszczególnych inwestycji.

Zwolnienie od opodatkowania dywidendy zgodnie z art. 22 ust. 4 u.p.d.o.p. wymaga bezpośredniego posiadania co najmniej 10% udziałów w kapitale spółki płatnika przez rzeczywistego właściciela dywidendy; nie jest dopuszczalne zastosowanie koncepcji "look-through approach" w celu przenoszenia warunków zwolnienia pomiędzy podmiotami.

Decyzja administracyjna dotycząca kilku okresów rozliczeniowych podatkowych może być rozpoznawana i rozstrzygana przez organ odwoławczy odrębnie dla każdego okresu, co nie narusza przepisów Ordynacji podatkowej. Separate assessment for each period does not constitute procedural error.

Odliczenie ulgi na złe długi znajduje zastosowanie przy ustalaniu dochodu do obliczania podstawy daniny solidarnościowej, a przepisy dotyczące daniny nie stanowią autonomicznego systemu w zakresie ustalania dochodu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że zakwestionowane transakcje nieruchomości i samochodu przez E. sp. z o.o. były przeprowadzone w warunkach nadużycia prawa, nie uprawniając do odliczenia podatku VAT, co zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, uzasadniało decyzję organów podatkowych o odmowie zwrotu VAT oraz utrzymanie dodatkowego zobowiązania podatkowego.

Wyrok NSA: Na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., za przesłankę wznowienia postępowania podatkowego mogą zostać uznane dowody istotne, znane stronie podczas pierwotnego postępowania, ale nieznane organowi. NSA uchylił poprzednie orzeczenie i decyzję administracyjną.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji, zgodnie z art. 247 par. 1 Ordynacji podatkowej, może dotyczyć jedynie decyzji ostatecznych, tj. takich, które nie podlegają dalszemu zaskarżeniu w toku instancyjnym. Jeśli decyzja nie ma charakteru ostatecznego, niemożliwe jest zainicjowanie postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie jej nieważności.

Podmiot realizujący projekt rewitalizacji mający na celu działalność zarówno opodatkowaną, jak i niepodlegającą podatkowi VAT, może przyjąć metodę prewspółczynnika, o ile odpowiada ona specyfice jego działalności i obiektywnie odzwierciedla zakres wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.

Anonimowość darczyńcy nie wyklucza zakwalifikowania wpłat jako darowizn, pod warunkiem spełnienia essentialia negotii umowy darowizny, w tym nieodpłatności. Wpłaty w systemach internetowych mogą być uznane za darowizny niezależnie od pełnej identyfikowalności darczyńcy.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest możliwe tylko wobec decyzji ostatecznych. Decyzja zachowująca możliwość zaskarżenia nie spełnia przesłanek do wszczęcia nadzwyczajnej procedury unieważnienia.

Zakwalifikowanie obiektów jako budynku lub budowli wymaga dokładnego zbadania cech związania z gruntem oraz posiadanych konstrukcji. W sytuacji wątpliwości, organ powinien dogłębnie wyjaśnić fakty i uzasadnić prawnie wybór kwalifikacji. Brak takich czynności skutkować może uchyleniem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Klasyfikacja obiektów jako budynków lub budowli na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości wymaga precyzyjnego rozróżnienia według cech konstrukcyjnych oraz funkcji, a błędna kwalifikacja narusza przepisy Ordynacji podatkowej i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.