Skarga kasacyjna nie może opierać się na zarzutach proceduralnych, jeśli brak jest wykazania wpływu tych naruszeń na wynik sprawy. W sprawach dotyczących podatków ustalanych corocznie w niezmiennym stanie faktycznym, takich jak podatek rolny, ograniczony jest obowiązek uprzedniego umożliwienia stronie wypowiedzenia się.

Zmiana nazwy producenta towaru importowanego nie wyklucza zastosowania wyższej stawki cła antydumpingowego, jeśli towarzyszyła jej istotna reorganizacja przedsiębiorczej grupy, co uzasadnia decyzja organów celnych.

Skarga kasacyjna na decyzję organu celnego i WSA w sprawie cła antydumpingowego oraz VAT odrzucona. NSA uznał stosowanie podwyższonego cła za prawidłowe w świetle nowych ustaleń organizacyjnych producenta.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek podatkowy wynikający z darowizny powstaje w momencie realizacji świadczenia i nie zostaje zniesiony z powodu późniejszego rozwiązania umowy darowizny i zwrotu jej przedmiotu darczyńcy, co nie wpływa na istniejący obowiązek podatkowy.

Dopuszczalne i skuteczne było doręczenie decyzji organów podatkowych pełnomocnikowi stronom za pośrednictwem e-Urzędu Skarbowego, co nie narusza przepisów regulujących procedurę doręczeń i stanowi skuteczność prawna doręczenia decyzji, a przychody rozliczane za 2018 rok uwzględniają zaliczkowość faktury jako właściwą.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega obiekt, który z uwagi na swoje cechy konstrukcyjne - trwałe związanie z gruntem, przegrody budowlane i fundamenty - spełnia definicję budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Brak podstaw do zmiany decyzji o cłach antydumpingowych i podatku VAT przez organy celne, ze względu na zasadność ustaleń dotyczących zmiany producenta i prawidłowości nałożonej stawki cła antydumpingowego zgodnie z rozporządzeniem Komisji Europejskiej.

Statek, na którym pracował Skarżący, nie był eksploatowany w transporcie międzynarodowym, co wyklucza możliwość rozliczania podatkowego w Norwegii na podstawie ulgi abolicyjnej zgodnie z postanowieniami umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że dla wstrzymania wykonania decyzji podatkowej musi istnieć wysokie prawdopodobieństwo jej nieważności. Doręczenie stanowi element procedury, a nie podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji. Stwierdzono brak rażącego naruszenia prawa w decyzji z dnia 7 czerwca 2023 r.

Członek zarządu spółki zobowiązany jest, aby we właściwym czasie zgłosić wniosek o upadłość lub zapewnić otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, w przeciwnym razie ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. Brak osób pozwalających na zastosowanie przesłanki egzoneracyjnej skutkuje utrzymaniem w mocy decyzji o odpowiedzialności.

W przypadku odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe, dla skorzystania z przesłanki uwalniającej od tej odpowiedzialności konieczne jest zgłoszenie wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie rozumianym zgodnie z prawem upadłościowym, a niewykonanie jednego z wymagalnych zobowiązań pieniężnych może stanowić podstawę do uznania dłużnika za niewypłacalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że czynności planowane przez Skarżącą, związane z działalnością Fundacji Rodzinnej, mogą stanowić unikanie opodatkowania, co uzasadnia odmowę wydania interpretacji indywidualnej zgodnie z art. 14b § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Brak skutecznego podważenia ustaleń faktycznych uzasadnia prawidłowość decyzji organu podatkowego opartej na art. 104 ust. 8 i 9 ustawy o podatku akcyzowym, określających obowiązek podatkowy w przypadku znaczącego odstępstwa od rynkowej wartości pojazdu.

Klauzulę przeciwko unikaniu opodatkowania nie można stosować retroaktywnie do korzyści podatkowych za rok 2016, jako że naruszałoby to zasadę demokratycznego państwa prawnego. Skargi kasacyjne zgodnie z art. 184 p.p.s.a. zostały oddalone.

Zgodne z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej wszczęcie postępowania karnego przez organy ścigania skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, negującym jego przedawnienie z końcem 2018 roku.

Uchylenie decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego unicestwia skutki zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Instrumentalne stosowanie zabezpieczeń dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest niedopuszczalne.

Skarga kasacyjna, dotykająca kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz rzetelności wystawionych faktur, nie została uwzględniona przez NSA. Prawidłowo wstrzymano bieg terminu przedawnienia, a skarżący nie dostarczył dowodów świadczących o rzeczywistości transakcji.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego wymaga, aby faktura dokumentowała rzeczywiście dokonaną czynność opodatkowaną oraz wskazywała podmiot, który faktycznie dokonał dostawy towaru lub wykonał usługę.

Brak przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej na podstawie hipotetycznego wznowienia postępowania, jeśli zgłoszone dowody nie kwalifikują się jako nowe w myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Karta pobytu wystawiona w Peru może być uznana za dokument potwierdzający miejsce stałego zamieszkania poza Unią Europejską dla celów zwrotu VAT w systemie Tax Free, co uzasadnia uchylenie odmownych decyzji organu celno-skarbowego.

Sąd utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej uzgadniając, że przedawnienie zobowiązania podatkowego było skutecznie zawieszone z dniem 25 lipca 2013 r. z uwagi na wszczęcie postępowania karnego skarbowego i wykluczył zarzuty skargi kasacyjnej jako nieuzasadnione.

Zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów wymaga przedstawienia przez podatnika dowodów pozwalających zweryfikować, że wydatek został rzeczywiście poniesiony oraz pozostawał w związku z osiągnięciem przychodu albo zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła. Sama faktura, która nie odzwierciedla rzeczywistej transakcji, nie jest wystarczająca do rozpoznania kosztu podatkowego.

NSA stwierdza, iż kontrola podatkowa wszczęta wobec skarżącego została przeprowadzona prawidłowo, a organy zastosowały odpowiednie przepisy proceduralne, pozbawiając zasadności argumenty dotyczące niedopełnienia obowiązku doręczenia upoważnienia do kontroli podst. art. 284 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy jest związana z działalnością gospodarczą, jeśli jej cechy pozwalają na potencjalne wykorzystanie jej w działalności gospodarczej, co uzasadnia stosowanie wyższej stawki podatkowej; stan deweloperski nieruchomości nie wyklucza tej możliwości.