Węzeł betoniarski, jako wolnostojące urządzenie techniczne trwale związane z gruntem, stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.; jego opodatkowanie obejmuje całość z punktu widzenia gospodarczo-funkcjonalnego.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 1d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2587 ze zm.), podatnik, o którym stanowi art. 4a pkt 10 tej ustawy, traci w całości prawo do stosowania stawki preferencyjnej w wysokości 9% w rozliczeniu za rok podatkowy, w którym przekroczył limit przychodu określony w art. 19 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, bez

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że uchylenie ostatecznej decyzji podatkowej jest możliwe wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach przewidzianych w przepisach, a wcześniejsze orzeczenia NSA nie zmieniają faktycznych podstaw takich decyzji. Oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zasadę trwałości decyzji.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona, gdyż nie doszło do zmiany okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby uchylenie decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od nieruchomości za 2019 r., w myśl art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dodatkowe wpłaty na Fundusz Wsparcia Kredytobiorców, dokonywane na podstawie ustawy o finansowaniu społecznościowym, mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, gdyż wyłączenia z art. 16 ust. 1 pkt 76 u.p.d.o.p. nie odnoszą się do nich.

Odmiana oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym nie stanowi zmiany okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej i nie uzasadnia zmiany ostatecznej decyzji podatkowej.

Wygaśnięcie decyzji zabezpieczającej na podstawie art. 33a § 1 nie czyni zbędnym merytorycznego badania jej zasadności przez organ odwoławczy i przez sądy. Odmowa takiego badania narusza prawo do sądu oraz skutecznego środka zaskarżenia.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymogów precyzyjnego wskazania przepisów naruszonych oraz ich uzasadnienia, nie może zostać uwzględniona przez sąd kasacyjny, wiążąc sąd wyłącznie z wyraźnymi granicami skargi bez możliwości ich rozszerzenia.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak przesłanki rażącego naruszenia prawa. Ocena rażącego naruszenia wymaga jednoznacznego zestawienia normy prawnej z treścią decyzji.

Decyzja organu podatkowego oparta na art. 28b ust. 2 ustawy VAT narusza przepisy procesowe i materialne z uwagi na niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, niewystarczające zbadanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności przez A. Ltd. w Polsce oraz brak pogłębionej analizy prawnej.

Niepełne ustalenie faktyczne co do rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej przez zagranicznych kontrahentów uniemożliwiało organowi podatkowemu określenie właściwego miejsca świadczenia usług i stosownej stawki opodatkowania VAT.

Wznowienie postępowania podatkowego zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 i 7 Ordynacji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 rok, nie jest uprawnione, gdyż brak jest nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji oraz nie ma bezpośredniego związku pomiędzy decyzjami, by wpływały one na ostateczne rozstrzygnięcie prejudycjalne.

Instytucja wznowienia postępowania jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i wymaga spełnienia ścisłych przesłanek. Nie wykazano nowych, istotnych okoliczności dla sprawy, co przesądza o braku podstaw wznowieniowych i uchyleniu decyzji podatkowej.

Skarga kasacyjna G.S. podlega oddaleniu z uwagi na brak przesłanek do wznowienia postępowania, określonych w art. 240 § 1 pkt 5 i 7 ustawy Ordynacja podatkowa, wobec czego decyzja ostateczna z 2019 r. pozostaje w mocy.

Decyzja, która nie ustala jednoznacznie, czy usługi były świadczone na rzecz podmiotów prowadzących faktyczną działalność gospodarczą, nie może być podstawą dla ustalenia miejsca opodatkowania. W ustaleniach faktycznych priorytetem jest rozpoznanie rzeczywistej działalności usługobiorców.

Statki badawcze nie spełniają kryteriów 'komunikacji międzynarodowej' w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, co wyklucza możliwość zastosowania ulgi abolicyjnej. Praca na takich statkach podlega opodatkowaniu w Polsce.

Sąd uznaje, że ulga abolicyjna nie ma zastosowania, gdyż praca na statkach badawczych nie kwalifikuje się jako dochód z komunikacji międzynarodowej; warunki umowy z ZEA nie zostały spełnione, a zarzuty skargi kasacyjnej nie znajdują podstaw w obowiązujących przepisach.

Dla zastosowania art. 28b ust. 2 ustawy o VAT kluczowe jest ustalenie, czy zagraniczni kontrahenci rzeczywiście prowadzili działalność gospodarczą. Bez tych ustaleń nie można określić stałego miejsca prowadzenia działalności, a tym samym poprawnie ustalić miejsca świadczenia usług i opodatkowania według stawki krajowej.

Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na niespełnienie formalnych wymogów wskazania naruszonych przepisów prawa, co uniemożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznanie meritum zarzutów kasacyjnych. Decyzja sądu pierwszej instancji dotycząca odpowiedzialności podatkowej osób trzecich została utrzymana w mocy.

Dla skutecznego wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji Podatkowej, skarżący musi wykazać istnienie nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub dowodów nieznanych organowi skarbowemu w momencie wydawania decyzji ostatecznej. Wznawianie postępowania nie może służyć jako środek do powtórnego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną

Dochody z pracy najemnej wykonywanej na statkach badawczych, które nie są eksploatowane w komunikacji międzynarodowej, podlegają opodatkowaniu w Polsce bez możliwości zastosowania ulgi abolicyjnej, mimo przedstawienia interpretacji indywidualnych stanów faktycznych niezgodnych z rozpoznaną sprawą.

Rekompensata wypłacana przedsiębiorstwu na mocy ustawy o systemie rekompensat stanowi dotację w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., wolną od podatku dochodowego od osób prawnych, ponieważ jest finansowana ze środków publicznych i spełnia kryteria bezzwrotnej pomocy finansowej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasady trwałości decyzji ostatecznych, uznając brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej za 2018 r. z uwagi na brak rażącego naruszenia prawa, podkreślając wyjątkowy charakter tego środka.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że pozostawienie wniosku o interpretację bez rozpoznania, w sytuacji gdy dane zdarzenie przyszłe opisane zostało w sposób wystarczający, jest bezzasadne, a żądanie dodatkowych informacji ocenianych przez organ nie może przerzucać na wnioskodawcę ciężaru dokonania oceny prawnej.