Decyzja organu administracji podatkowej o umorzeniu postępowania odwoławczego na skutek wygaśnięcia decyzji zabezpieczającej jest bezzasadna, jeśli decyzja ta wywiera dalsze skutki prawne, podlegające kontroli sądowej. Skutki te uzasadniają prawo do sądowej oceny i nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania.

Organ odwoławczy umarzający postępowanie, mimo wygaśnięcia decyzji zabezpieczającej, winien merytorycznie ocenić jej zgodność z prawem, co otwiera drogę do sądowej kontroli legalności tego aktu, zgodnie z art. 45 Konstytucji RP.

Silosy cementu i klinkieru, wraz z urządzeniami towarzyszącymi, kwalifikują się jako budowle dla celów podatku od nieruchomości, ponieważ ich kluczowym parametrem technicznym jest pojemność, nie zaś powierzchnia użytkowa, zgodnie z uchwałą NSA III FPS 1/21.

Silosy na cement, jeżeli ich zasadniczym parametrem jest pojemność, klasyfikowane są jako budowle w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nawet jeśli spełniają cechy budynków, ze względu na specyficzne cele gospodarcze i techniczne parametry.

Niedochowanie przez podatnika należytej staranności przy dokonywaniu transakcji może uzasadniać zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego, mimo że zachowanie to nie wypełnia przesłanek odpowiedzialności karnej skarbowej.

Na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wznowienie postępowania podatkowego może być zasadne w przypadku istnienia nowych okoliczności lub dowodów, które wprawdzie były znane stronie, lecz niewiadome dla organu, o ile mają one istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy podatkowej.

Postępowanie karno-skarbowe wszczęte w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa skarbowego, uzasadnione dowodami, nie ma instrumentalnego charakteru i skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nawet jeśli wszczęto je blisko daty przedawnienia.

Obiekty budowlane, takie jak silosy, powinny być kwalifikowane jako budowle, gdy zasadniczym parametrem decydującym jest ich pojemność, a nie powierzchnia użytkowa, co wpływa na opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.

Silosy cementów i tuneli pod nimi sklasyfikowane jako budowle, nie budynki, z uwagi na zasadnicze cechy techniczne i funkcjonalne, które wskazują na pojemność jako parametr decydujący, nie powierzchnię użytkową, zgodnie z ustaleniami Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Podatnik, który nie spełnia należytych standardów weryfikacyjnych wobec kontrahentów i nabywa faktury VAT nieodzwierciedlające rzeczywistych transakcji, nie jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego. Instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie występuje, gdy prowadzi ono do aktu oskarżenia.

Decyzja o zabezpieczeniu, mimo jej wygaśnięcia, podlega kontroli merytorycznej ze względu na jej skutki prawne nadal istniejące w sferze prawa podatkowego, a brak takiej kontroli stanowi naruszenie prawa podatnika do sądu.

Węzeł betoniarski, uznany za jedną złożoną budowlę, podlega opodatkowaniu jako wolnostojące urządzenie techniczne, nie zaś jako budynek, ze względu na jego trwałe związanie z gruntem oraz funkcjonalność jako jeden przedmiot materialny.

Świadczenie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych uznane jest za dochód z działalności gospodarczej prowadzonej w specjalnej strefie ekonomicznej, kwalifikując się do zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

Po wygaśnięciu decyzji o zabezpieczeniu, sąd administracyjny ma obowiązek badania jej legalności w celu ochrony praw podatnika. Niezależnie od formalnego wygaśnięcia, skutki decyzji mogą trwać i muszą podlegać kontroli sądowej.

Faktury, które nie dokumentują rzeczywistych dostaw towarów lub świadczenia usług, nie mogą stanowić podstawy do skorzystania z prawa do odliczenia podatku naliczonego, w szczególności gdy podatnik wiedział o nierzeczywistym charakterze dokumentowanych nimi transakcji.

Podatnik, który nie dochował należytej staranności w weryfikacji swoich kontrahentów w karuzelowej transakcji VAT, traci prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur nierzetelnych.

Silosy cementowe, jako obiekty spełniające przesłanki budowli ze względu na ich charakterystykę techniczną, powinny być opodatkowane jako budowle, a nie budynki, niezależnie od ich klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków.

Organ podatkowy ma prawo do sprostowania decyzji w razie oczywistych omyłek również z urzędu na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Rozpoznanie pisma strony może obejmować szeroką interpretację związanych z nim żądań, co nie ogranicza działań organu w trybie korekty decyzji.

Elementy węzła betoniarskiego tworzą jedno, wyodrębnione urządzenie techniczne - budowlę, podlegającą opodatkowaniu jako całość materialna, zgodnie z art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 Prawa budowlanego. Skarga kasacyjna oddalona jako niezasadna.

Węzeł betoniarski stanowi jedną złożoną budowlę opodatkowaną w całości, gdy tworzy funkcjonalnie i strukturalnie wyodrębniony przedmiot materialny, a opinia biegłego prawidłowo obrazuje jego kompleksowy charakter.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną, potwierdził kwalifikację prawnopodatkową węzła betoniarskiego jako budowli, uznając jego opodatkowanie zgodne z prawem oraz poprawne realizację przez organy wskazówek wynikających z poprzednich orzeczeń sądowych.

Zwolnienie od podatku od nieruchomości, wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., wymaga faktycznego, wyłącznego zajęcia nieruchomości na działalność wśród dzieci i młodzieży, co nie zostało wykazane przez skarżącą; skarga kasacyjna nieuzasadniona.

Węzeł betoniarski stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i nie spełnia definicji budynku. Podlega on opodatkowaniu jako wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny, zgodnie z kwalifikacją organów podatkowych, zatwierdzoną przez sąd.

Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i prawną ocenę w świetle wniosku o uzupełnienie decyzji, uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.