Z uwagi na brak jasno sprecyzowanych naruszeń prawa materialnego oraz nieistotny wpływ zarzutów proceduralnych na wynik sprawy, skargę kasacyjną uznano za niezasadną i oddalono w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje skargę kasacyjną M. Sp. z o.o. Sp. k. za bezzasadną, podtrzymując decyzję organu podatkowego oraz wyrok WSA, wskazując na brak wykazania właściwego wpływu potencjalnych naruszeń proceduralnych i błędów wykładni.

Brak podstaw do uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego; zgłoszenie celne nie spełniało wymogów formalnych uzasadniających zerową stawkę cła antydumpingowego wobec proceduralnych i materialnych naruszeń prawa.

Oddalenie skargi kasacyjnej na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o określeniu kwoty podatku od towarów i usług związaną z weryfikacją zgłoszenia celnego, zarzuty naruszenia prawa materialnego i proceduralnego nie wykazały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna, wniesiona przez M. Sp. z o.o. Sp.k., została oddalona z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw oraz niedostateczne spełnienie wymogów formalnych, co uniemożliwiało skuteczne podważenie decyzji I instancji.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki powstaje, gdy nie zgłoszono we właściwym czasie wniosku o upadłość lub nie wykazano okoliczności wyłączających winę, co uzasadnia utrzymanie tej odpowiedzialności, jeśli istnieją przesłanki niewypłacalności spółki.

Po wygaśnięciu decyzji o zabezpieczeniu, organ odwoławczy umarzając postępowanie ma obowiązek merytorycznie odnieść się do zarzutów co do zasadności jej wydania, co umożliwia sądową kontrolę decyzji, z uwagi na ciągłe skutki prawne tej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe działania organów celno-skarbowych, które na podstawie dostępnych dowodów, odmówiły zastosowania zerowej stawki cła antydumpingowego z uwagi na błędne określenie pochodzenia towaru przez importera.

W przypadku braku transakcji na rynku dla budowli publicznych, możliwe jest zastosowanie metody odtworzeniowej do określenia ich wartości podatkowej, pod warunkiem rzetelnej oceny odpowiedniej opinii biegłego.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki kapitałowej za zobowiązania podatkowe zachodzi, gdy nie zgłoszono w terminie wniosku o upadłość i nie wskazano mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie wierzycieli, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.

Członek zarządu spółki odpowiada za jej zaległości podatkowe, jeśli nie zgłosił w odpowiednim czasie wniosku o ogłoszenie upadłości i nie wskazał mienia umożliwiającego zaspokojenie zobowiązań, tym samym nie wykazując przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 Ordynacji podatkowej.

W postępowaniu dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości, uznaje się za dopuszczalne stosowanie wartości odtworzeniowej dla budowli, które ze względu na rodzaj i przeznaczenie nie są przedmiotem obrotu rynkowego. Należyta ocena takich opinii przez organ podatkowy, zgodna z obowiązkami dowodowymi, pozwala na przyjęcie tej wartości jako podstawy opodatkowania.

Wycena budowli (utwardzenia terenu, ogrodzenia) dla celów podatku od nieruchomości, w sytuacji braku obrotu rynkowego, może opierać się na wartości odtworzeniowej, jeżeli organ podatkowy wykazał, że przyjęcie tej metody jest zgodne z zasadami prawa i nie narusza praw podatnika.

Określenie wartości budowli w trybie art. 4 ust. 7 u.p.o.l. może opierać się na wartości odtworzeniowej, kiedy budowle nie uczestniczą w obrocie rynkowym, a opinia ta została należycie oceniona przez organ podatkowy.

Członka zarządu odpowiada solidarnie z majątkiem własnym za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie złożono we właściwym czasie wniosku o upadłość, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna; choroba członka zarządu i rola "figuranta" nie stanowią przesłanek egzoneracyjnych.

Dopuszczalne jest oparcie wyceny budowli o wartość odtworzeniową, gdyż wartość rynkowa i odtworzeniowa są równoważnymi metodami zależnymi od cech nieruchomości, nawet gdy przepisy odwołują się do wartości rynkowej.

Nieruchomości wykorzystywane statutowo, lecz nie zawsze faktycznie na cele gospodarze, mogą być opodatkowane jak związane z działalnością gospodarczą, gdy formalnie i potencjalnie spełniają te przesłanki z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W sprawie dotyczącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dopuszczalne jest ustalenie wartości budowli w oparciu o ich wartość odtworzeniową, gdy brak jest rynku dla tego typu obiektów. Organ podatkowy winien racjonalnie uzasadnić wybór metody wyceny oraz rozwiązać wątpliwości powstałe w wyniku opinii sporządzonych przez rzeczoznawców.

W sprawie o ustalenie podstawy opodatkowania budowli w postaci utwardzenia terenu i ogrodzenia, dopuszczalne jest oparcie się na metodzie wyceny odtworzeniowej, gdy brak jest danych transakcyjnych. Ocena dowodów i wyceny przez organ podatkowy, dokonana zgodnie z zaleceniami sądu, była wystarczająco wnikliwa i zgodna z prawem.

Dla stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej konieczna jest wykazanie rażącego naruszenia prawa, które polega na oczywistej sprzeczności treści decyzji z normą prawną (art. 247 § 1 pkt 3 o.p.). Rozszerzająca wykładnia tych wyjątkowych przesłanek jest niedopuszczalna.

Silosy i tunele kwalifikują się jako budowle z uwagi na ich dominującą pojemność jako cechę techniczną, nie spełniającą kryterium budynku. Ewidencja gruntów nie determinuje kwalifikacji podatkowej obiektów budowlanych.

Silosy cementu, ze względu na dominujący parametr techniczny jakim jest pojemność, stanowią budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z definicją budowli zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Skarga kasacyjna M.I. nie znajduje uzasadnienia; sądy obu instancji prawidłowo rozstrzygnęły odmowę umorzenia zaległości podatkowych, właściwie analizując pojęcie interesu publicznego oraz przepisów proceduralnych.

Nie można uznać przesłanki braku winy w uchybieniu terminu przy składaniu odwołania przez podatnika za uprawdopodobnioną, jeśli nie dostarczono konkretnych dowodów na zaistnienie okoliczności usprawiedliwiających opóźnienie.