Przedłużenie terminu zwrotu VAT jest zgodne z prawem, jeśli organ przedstawił uprawdopodobnione wątpliwości co do zasadności zwrotu, a składający kasację nie wykazał błędów proceduralnych mogących wpłynąć na rozstrzygnięcie.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT przez organ podatkowy jest legalne, jeżeli termin do zwrotu nie upłynął, trwa weryfikacja w ramach czynności sprawdzających lub postępowania podatkowego, a zasadność zwrotu wymaga dodatkowej weryfikacji na podstawie uprawnionych przesłanek.

W przypadku pism utrwalonych elektronicznie, ich doręczenie może nastąpić poprzez wydruk, pod warunkiem spełnienia wymogów art. 144b O.p., co potwierdza skuteczność doręczenia i możliwość wniesienia zażalenia.

Nagła choroba pełnomocnika uniemożliwiająca terminowe wniesienie odwołania i potwierdzona stosownym zaświadczeniem lekarskim, stanowi uprawdopodobnienie braku winy w kontekście przywrócenia terminu procesowego, zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile przyczyniły się do tego niezależne i trudne do przezwyciężenia okoliczności.

Dopuszczalne jest przedłużenie terminu zwrotu VAT, jeśli występują uzasadnione i istotne wątpliwości co do jego zasadności, z wymaganiem pełnego uzasadnienia takich wątpliwości przez organ podatkowy.

Zasada prawdy materialnej nakłada na organy podatkowe obowiązek dokonania pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności ustalenia miejsca zamieszkania, przed wydaniem decyzji podatkowej; niedopełnienie tego obowiązku skutkuje uchyleniem decyzji.

Postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki VAT może zostać wydane, gdy istnieją uprawdopodobnione przesłanki wymagające dalszej weryfikacji, zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził legalność przedłużenia terminu zwrotu przez organ podatkowy, gdyż skarga kasacyjna nie wykazała naruszeń prawa materialnego lub proceduralnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zgodność z prawem przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT wymaga spełnienia przesłanek z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, przy czym merytoryczna ocena zasadności samego zwrotu nie jest przedmiotem tego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i utrzymał wyrok WSA, podkreślając obowiązek organu wyczerpującego ustalenia miejsca zamieszkania skarżącego w kontekście polskiej rezydencji podatkowej na podstawie art. 122 O.p. i Konwencji UPO.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza zgodność z prawem przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki VAT, podkreślając wystarczające uzasadnienie organu podatkowego oparte na konkretach dot. grudnia 2020 r., potwierdzającą zbieżności z wymaganiami art. 87 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 274b § 1 o.p.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT musi być należycie uzasadnione okolicznościami wskazującymi na merytoryczne potrzeby weryfikacyjne. Nienależycie uzasadnione postanowienia organów podatkowych stanowią naruszenie materialnych praw podatnika oraz zasadę neutralności VAT, co skutkuje ich uchyleniem.

Zobowiązanie podatkowe nie ulega przedawnieniu, gdy decyzja została doręczona przed upływem zawieszonego terminu przedawnienia wskutek regulacji COVID-19, a stowarzyszenie może być uznane za przedsiębiorcę, co wpływa na stawki podatku od nieruchomości.

Trudności finansowe wynikające ze zwykłego ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej, takie jak brak zysków, niska rentowność, wysokie koszty czy konkurencja rynkowa, co do zasady nie stanowią ważnego interesu podatnika w rozumieniu art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli nie mają charakteru nadzwyczajnego, wyjątkowego lub losowego.

W sytuacji braku zaległości podatkowej, czyli wystąpienia uprzedniej przesłanki bezprzedmiotowości postępowania podatkowego, organ podatkowy ma obowiązek na podstawie art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, ze zm.) wydać postanowienie o odmowie wszczęcia tego postępowania

Stowarzyszenie mogące prowadzić działalność gospodarczą kwalifikowane jest jako przedsiębiorca na potrzeby podatku od nieruchomości, jeżeli jego działalność wykazuje związek z utrzymywanymi nieruchomościami. Związek ten jest decydujący przy ustaleniu właściwej stawki podatku od nieruchomości.

Działalność stowarzyszenia, mimo przeznaczania dochodów na cele statutowe, może stanowić podstawę uznania za działalność gospodarczą, uzasadniając obciążenie wyższą stawką podatku od nieruchomości.

Związek nieruchomości z działalnością gospodarczą nie musi polegać wyłącznie na jej faktycznym wykorzystywaniu; wystarczające może być także jej potencjalne przeznaczenie do prowadzenia działalności gospodarczej, o ile znajduje ono oparcie w realnych okolicznościach dotyczących sposobu funkcjonowania danego podmiotu.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT musi być należycie uzasadnione konkretnymi okolicznościami oraz podjętymi działaniami weryfikacyjnymi. Brak tych elementów w uzasadnieniu organu podatkowego skutkuje wadliwością postanowienia i jego uchyleniem.

Doręczenie decyzji o odpowiedzialności podatkowej osobie fizycznej jako osobie trzeciej powinno nastąpić na aktualny adres zamieszkania, zgodnie z art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej, niezależnie od danych rejestrowych podanych w CRP-KEP.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT musi być oparte na dobrze udokumentowanych przesłankach, a organy podatkowe nie mogą opierać się na ogólnych przypuszczeniach dotyczących działalności kontrahentów podatnika bez przedstawienia konkretnych dowodów.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że drapaki dla kotów podlegają klasyfikacji taryfowej według materiału przeważającego na powierzchni, tj. dzianiny włosowej, na podstawie ogólnych zasad klasyfikacyjnych Nomenklatury Scalonej, co wyklucza stosowanie Reguły 3(c). Skarga kasacyjna została oddalona.

Stowarzyszenie prowadzące działalność gospodarczą może być uznane za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, co uzasadnia obciążenie podwyższoną stawką podatku od nieruchomości, pomimo przeznaczania przychodów na cele statutowe.

Nieruchomości należące do stowarzyszenia prowadzącego działalność gospodarczą mogą podlegać wyższej stawce podatku od nieruchomości, jeśli są faktycznie lub potencjalnie wykorzystywane gospodarczo. Organ podatkowy ma obowiązek przeprowadzenia szczegółowych ustaleń.

Podstawa opodatkowania gruntu zależy od jego klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków, a nie rzeczywistego użytkowania. Sąd administracyjny nie może samodzielnie modyfikować tej klasyfikacji, a brak wyraźnie wskazanych i uzasadnionych zarzutów w skardze kasacyjnej skutkuje jej oddaleniem.