Dla skutecznego wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji Podatkowej, skarżący musi wykazać istnienie nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub dowodów nieznanych organowi skarbowemu w momencie wydawania decyzji ostatecznej. Wznawianie postępowania nie może służyć jako środek do powtórnego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną

Rekompensata wypłacana przedsiębiorstwu na mocy ustawy o systemie rekompensat stanowi dotację w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 47 u.p.d.o.p., wolną od podatku dochodowego od osób prawnych, ponieważ jest finansowana ze środków publicznych i spełnia kryteria bezzwrotnej pomocy finansowej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasady trwałości decyzji ostatecznych, uznając brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej za 2018 r. z uwagi na brak rażącego naruszenia prawa, podkreślając wyjątkowy charakter tego środka.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że pozostawienie wniosku o interpretację bez rozpoznania, w sytuacji gdy dane zdarzenie przyszłe opisane zostało w sposób wystarczający, jest bezzasadne, a żądanie dodatkowych informacji ocenianych przez organ nie może przerzucać na wnioskodawcę ciężaru dokonania oceny prawnej.

Pojazd nabyty przez skarżącego, ze względu na jego zasadniczo osobowy charakter, podlega zakwalifikowaniu do CN 8703. Tym samym, wewnątrzwspólnotowe nabycie takiego pojazdu podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Pojazd pogrzebowy należy klasyfikować do pozycji CN 8703 jako pojazd osobowy zgodnie z przeznaczeniem do przewozu osób, mimo iż przewozi ciała zmarłych. Przesłanki Nomenklatury Scalonej oraz orzecznictwo TSUE potwierdzają właściwą klasyfikację pojazdów pogrzebowych jako służących do transportu osób.

Decyzja o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z powodu rzekomych braków formalnych była niezasadna, gdyż informacje przedstawione we wniosku były wystarczające do wydania interpretacji. NSA potwierdził prawo podatnika do uzyskania interpretacji na podstawie przedstawionych faktów.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie została oddalona. Decyzja zabezpieczająca wydana z naruszeniem art. 33 Ordynacji podatkowej nie spełnia wymogów uzasadnienia narzuconych przez art. 210 O.p., co prowadzi do jej uchylenia.

Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 254 § 1 o.p. wymaga zaistnienia nowych okoliczności faktycznych o charakterze prawotwórczym. Ocena dowodów nie stanowi zmiany okoliczności uzasadniającej ponowne rozpatrzenie decyzji podatkowej.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzucie rażącego naruszenia prawa, podlega oddaleniu, gdyż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie nadzwyczajnym, jeśli ocena sprzeczności z przepisami nie jest oczywista.

Członek zarządu może wykazać brak winy za niezłożenie wniosku o upadłość spółki we właściwym czasie, nawet jeśli taki wniosek został złożony z opóźnieniem przez poprzedni zarząd.

Prawomocny wyrok uniewinniający nie determinuje rozstrzygnięć w postępowaniu podatkowym, gdzie każdy dowód musi być oceniany samodzielnie przez organy podatkowe, chyba że prawomocny wyrok skazujący wiąże sąd administracyjny.

W postępowaniach podatkowych wznowienie na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 i 7 Ordynacji podatkowej wymaga spełnienia wyjątkowych przesłanek, a wykładnia tych przepisów nie powinna być rozszerzająca. Wyrok NSA utrzymuje zasadność odmowy uchylenia decyzji o podatku od nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozdysponowywanie kryptowalut jako nagrody w ramach stakingu nie generuje kosztów uzyskania przychodów w oparciu o zasady ogólne z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., lecz ich rozliczenie jest neutralne podatkowo. NSA potwierdził poprawność rozstrzygnięcia Dyrektora KIS oraz WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że odmowa wydania interpretacji indywidualnej przez Dyrektora KIS z powodu uzasadnionego przypuszczenia istnienia sztucznej czynności była niezasadna i brak było wystarczających przesłanek do zastosowania art. 119a Ordynacji podatkowej.

Skarga o wznowienie postępowania z powodu nienależytej reprezentacji pełnomocnika, wynikającej z jego skazania, nie ma podstaw, gdyż nie wykazano bezpośredniego naruszenia prawa wpływającego na możliwość działania strony zgodnie z art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

Błędne wskazanie podstawy prawnej przez organ nie powoduje nieważności postanowienia, jeśli istnieje inna prawidłowa podstawa prawna uprawniająca organ do działania. Art. 155 § 1 o.p. stanowi właściwą podstawę prawną żądania przekazania dokumentów w postępowaniu podatkowym.

Korzystanie przez podatnika z faktur VAT, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, oraz uznanie wydatków związanych z umową sponsoringu pozbawioną ekwiwalentnych świadczeń za koszty uzyskania przychodów nie jest uzasadnione i nie może zostać zaakceptowane.

W sprawie związku nieruchomości przedsiębiorcy z działalnością gospodarczą, opodatkowanie nie wymaga faktycznego ich wykorzystywania, jeśli nieruchomość jest wprowadzona do ewidencji środków trwałych. Brak wykazania trwałego zajęcia na cele obozowisk młodzieżowych wyklucza zastosowanie zwolnień podatkowych.

Posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę, nawet bez faktycznego ich wykorzystania w działalności gospodarczej, może skutkować zastosowaniem wyższej stawki podatku od nieruchomości, jeśli nieruchomości są potencjalnie związane z działalnością gospodarczą.

W przypadku przekształcenia jednoosobowej działalności w spółkę kapitałową, zyski opodatkowane wcześniej podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie stają się przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem od osób prawnych. Skarga kasacyjna dot. ponownego opodatkowania takich zysków jest niezasadna.

Usługi bieżącej obsługi konserwatorskiej i pogotowia technicznego, świadczone w ramach zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi, stanowią jednolite świadczenie pomocnicze do usługi głównej, korzystając ze zwolnienia od podatku VAT jako złożona część usługi zarządzania nieruchomościami.

NSA oddala skargę kasacyjną DIAS, stwierdzając, iż nieskuteczne doręczenie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, z uwagi na nieaktualny adres, nie przerwało biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Skarga kasacyjna nie spełniała wymagań formalnych i nie wykazała błędów proceduralnych ani merytorycznych w rozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji. Klasyfikacja taryfowa uznana przez WSA jest zgodna z przepisami prawa celnego. Skarga oddalona.