Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sprawie odmowy zwrotu akcyzy została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że obowiązkiem organu podatkowego jest dokładne zbadanie i interpretacja przedstawionych dowodów dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw wyrobów akcyzowych.

Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że czynność wszczęcia postępowania karnego skarbowego była instrumentalnie użyta jedynie do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Stosowanie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wymaga rozważenia rzeczywistych celów wszczęcia postępowania karnego.

Skarga kasacyjna, która nie wykazuje istotnego naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, nie spełnia wymagań formalnych i podlega oddaleniu. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi wymaga precyzyjnego sformułowania zarzutów i ich uzasadnienia.

Sąd administracyjny nie może dokonywać merytorycznej oceny przesłanek wszczęcia postępowania karnego skarbowego na potrzeby zawieszenia biegu przedawnienia podatkowego.

NSA orzekł, że zryczałtowany podatek dochodowy zapłacony w kontekście art. 19-21 ustawy nowelizującej może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., jeśli ten podatek nie odpowiada konstrukcji podatku określonego w u.p.d.o.p.

Przychody uzyskiwane z dzierżawy znaków towarowych, będących składnikami majątku prywatnego, powinny być kwalifikowane jako przychody z dzierżawy (art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f.) i mogą podlegać opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.

Przedstawiając zakwestionowane faktury jako nierzetelne zapisy księgowe oraz uznając skuteczność doręczeń elektronicznych, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że M.K. nie wykazał naruszenia jego praw procesowych ani błędów w ocenie materiału dowodowego przez organy podatkowe.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje skargę kasacyjną za niezasadną, przyjmując, że nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżącego w związku z prawidłowym zawieszeniem terminu przedawnienia i potwierdza zasadność opodatkowania działalności skarżącego podatkiem VAT za lata 2007.

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe, określone w art. 112c ustawy o VAT, nie może być przedmiotem decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania na mocy art. 33 Ordynacji podatkowej, jako że zobowiązania te posiadają charakter sankcji administracyjnych.

W przypadku braku dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, odmowa uznania kosztów uzyskania przychodu jest nieuzasadniona; organy podatkowe winny uzupełnić materiał dowodowy, zwłaszcza w zakresie weryfikacji zasad obcego prawa.

Brak kompletnych dokumentów towarzyszących nie wyłącza możliwości merytorycznego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego, jeżeli złożona dokumentacja wystarcza do oceny zasadności roszczenia, co wymaga stosowania art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej.

Sąd uchylił wyrok sądu pierwszej instancji z powodu błędów proceduralnych, nakazując ponowne zbadanie sprawy pod kątem faktycznego charakteru transakcji i zgodności z zasadami dokumentacji podatkowej VAT, uwzględniając wytyczne dotyczące kwalifikacji czynności prawnych jako pozornych.

Zwrot części zapłaconej akcyzy z tytułu energii elektrycznej wykorzystanej przez zakład energochłonny realizowany jest według obowiązującej w roku korzystania z energii stawki akcyzy (5 zł/MWh w 2019 r.), czego potwierdzeniem jest decyzja Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalająca skargę kasacyjną spółki zakładającej zastosowanie wcześniejszych, wyższych stawek podatku.

Zobowiązanie podatkowe nie uległo zawieszeniu z uwagi na brak dowodów, że wszczęte postępowanie karne skarbowe dotyczyło podejrzenia przestępstw związanego z niewykonaniem zobowiązań podatkowych. Skarga kasacyjna oddalona.

Czynności sprzedaży działek przez skarżącego, w rozpoznanej sprawie, nie mają charakteru działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mieszczą się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Usługi lojalizacji, mające charakter podobny do usług reklamowych, podlegają ograniczeniom w zakresie uznania ich kosztów za koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15e ust. 1 u.p.d.o.p., nie spełniając przesłanek wyłączenia wymienionych w art. 15e ust. 11. Skarga kasacyjna w tym zakresie zostaje oddalona.

Zaliczki na poczet udziału w zysku spółki komandytowej nie podlegają zryczałtowanemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w momencie ich wypłaty w trakcie roku podatkowego.

Skarżąca spółka nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego i zastosowania zerowej stawki VAT, gdyż nie dochowała należytej staranności w ocenie gospodarczego charakteru transakcji, co umieściło ją w kręgu uczestników karuzeli podatkowej.

Praktyka organów podatkowych w zakresie stosowania stawek VAT powinna być jednolita i zgodna z zasadą zaufania do organów, a niedoskonałość wykładni nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami dla podatników stosujących się do uznanych praktyk.

Podmiot wnioskujący o zwrot akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu musi wykazać, że dostawa była realizowana w jego imieniu. Brak dowodów na organizację transportu i pokrycie jego kosztów uniemożliwia uznanie dostawy za realizowaną przez podmiot składający wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził obowiązek J.P. jako pracodawcy do wpłat na PFRON za zależne jednostki, uznając skargę kasacyjną za niezasadną. Sąd stwierdził, że organy dokonujące wcześniejszych ustaleń uczyniły to prawidłowo, uzasadniając decyzje zgodnie z właściwymi przepisami prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych następuje wskutek wszczęcia postępowania karnoskarbowego i nie jest cofnięte przez jego późniejsze umorzenie. Faktury niezachowujące rzeczywistych transakcji nie uprawniają do odliczenia podatku VAT.

Osoba, która uiściła opłatę skarbową za inną osobę, nie jest uprawniona do żądania jej zwrotu, jeżeli nie jest podatnikiem ani nie posiada interesu prawnego uzasadniającego udział w postępowaniu podatkowym, ponieważ obowiązki podatkowe mają charakter osobisty.

Dla celów opodatkowania VAT, posiadanie przez podmiot zagraniczny stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce wymaga nie tylko istnienia zasobów personalnych i technicznych, lecz również ich funkcjonowania jako samodzielna struktura obsługująca usługi zgodnie z potrzebami tego podmiotu.