Pełnomocnictwo szczególne złożone w toku kontroli podatkowej nie wywołuje skutków procesowych w postępowaniu podatkowym, jeżeli nie zostało złożone odrębnie do akt sprawy w konkretnym postępowaniu prowadzonym przed organem podatkowym, zgodnie z art. 138e § 3 Ordynacji podatkowej.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje w sytuacji, gdy podatnik nie może wykazać rzeczywistego wykonania usług, a wystawione faktury nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych.

Zwolnienie podatkowe związane z przeznaczeniem przychodów ze zbycia nieruchomości na własne cele mieszkaniowe odnosi się wyłącznie do wydatków na zakup nowej nieruchomości lub refinansowanie kredytu na taką nieruchomość, a nie obejmuje spłaty kredytu zaciągniętego na zbywaną nieruchomość, ponieważ nie służy to realizacji celu mieszkaniowego podatnika.

Podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli nie wykaże on należytej staranności w weryfikacji kontrahentów, a dokumenty księgowe nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji między wykazanymi stronami. Istnienie fikcyjnych dostaw skutkuje nieuznawaniem faktur VAT jako dowodów w rozliczeniach podatkowych.

Decyzja organu podatkowego dotycząca rozliczenia za styczeń 2015 r. ma wpływ na kolejne okresy rozliczeniowe w podatku od towarów i usług, a przedawnienie zobowiązania podatkowego nie zostaje przerwane w okresie zawieszenia biegu przedawnienia. Skarga kasacyjna podatnika jest bezzasadna.

Podatnik nie może odliczyć podatku naliczonego, gdy nie dochowa należytej staranności w weryfikacji wystawców faktur, nie mając tożsamości pomiędzy faktycznym a formalnym dostawcą towaru (sygn. akt I SA/Lu 278/22).

Czynności personelu pokładowego związane z podawaniem posiłków i napojów na pokładzie samolotu, stanowią dostawę towarów, a nie świadczenie usług restauracyjnych lub cateringowych, w rozumieniu przepisów o VAT.

Dla odmowy prawa do odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych w ramach oszustwa karuzelowego, gdzie podatnik przy dołożeniu należytej staranności powinien był znać uczestnictwo w oszustwie, właściwą podstawą prawną odmowy jest art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, a nie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. c).

Wyrok uchyla wyrok WSA z uwagi na niedostateczne uzasadnienie oceny zgodności z prawem decyzji dotyczącej niezapłaconej akcyzy, nakazuje ponowne rozpatrzenie sprawy z kompleksową weryfikacją materiału dowodowego, uwzględniając zarzuty proceduralne.

Odliczenie podatku VAT z faktur wystawionych przez podmiot fikcyjnie prowadzący działalność gospodarczą, poświadczających transakcje niedokonane między figurującymi podmiotami, nie przysługuje nabywcy, który nie dochował należytej staranności kupieckiej.

Zeznania dotyczące dostawcy wskazują na brak ekonomicznego władztwa nad rzeczą przez Skarżącego. W.S. nie był uprawniony do odliczenia naliczonego podatku VAT, gdyż dostawca nie dostarczył rzeczywistego towaru. Brak należytej staranności wyklucza odliczenie podatkowe.

Instytucja zmiany decyzji ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 253a § 1 Ordynacji podatkowej, organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy zmienić decyzję ostateczną, czy też nie.

Decyzja o określeniu nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym za październik 2015 r., bazująca na nieprawidłowych ustaleniach wcześniejszych decyzji, podlega uchyleniu z uwagi na istotne braki dowodowe. Konsekwencją uchybienia organów podatkowych jest konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy.

Gmina, realizująca projekt montażu odnawialnych źródeł energii, nie działa jako podatnik VAT, ponieważ jej działania nie stanowią działalności gospodarczej, z uwagi na brak celu zarobkowego i finansowanie znaczącej części kosztów środkami publicznymi.

Zasada in dubio pro tributario wyrażona w art. 2a Ordynacji podatkowej znajduje zastosowanie w przypadku niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisu materialnego prawa podatkowego, także w kontekście wykładni przepisów szczególnych, takich jak art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19.

W razie powstania nieusuwalnych wątpliwości co do zakresu zastosowania przepisu materialnego prawa podatkowego, zwłaszcza w kontekście jego relacji do przepisów szczególnych, takich jak regulacje ustawy o COVID-19, wykładnia powinna uwzględniać zasadę in dubio pro tributario i prowadzić do rozstrzygnięcia korzystnego dla podatnika.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził wadliwość decyzji organu II instancji w zakresie określania nadwyżki podatku VAT, uchylając decyzję i wyrok WSA z powodu uchybień proceduralnych i materialnoprawnych, co skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy.

Uchybienia proceduralne i materialnoprawne w decyzjach organów skarbowych uzasadniają uchylenie decyzji podtrzymujących błędne ustalenia podatkowe oraz wymagają ponownego rozpoznania sprawy przez organy podatkowe zgodnie z wytycznymi sądowymi.

Podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z fikcyjnych faktur, gdy nie wykazuje należytej staranności w weryfikacji kontrahentów, a transakcje są pozorowane, co podważa zasady neutralności VAT.

Uchylenie decyzji i wyroku jest uzasadnione istotnymi uchybieniami proceduralnymi oraz brakiem właściwego wyjaśnienia sprawy, co wymaga ponownego rozpoznania i wydania nowych decyzji podatkowych w zakresie VAT za kwiecień i maj 2015 roku.

Uchylając zaskarżony wyrok i decyzję podatkową, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż błędy proceduralne w gromadzeniu dowodów i rozpatrywaniu wcześniejszych decyzji uzasadniają nowe rozstrzygnięcia w przedmiocie określenia nadwyżki VAT do przeniesienia na kolejne miesiące, zgodnie z wymogami P.p.s.a.

Jeżeli organ pierwszej instancji rozstrzygnął o odpowiedzialności osoby trzeciej, zachowując termin na wydanie decyzji określony w art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy może orzekać w tym przedmiocie, nawet jeśli omawiany termin już upłynął, z tym jednak zastrzeżeniem, że nie może zwiększyć zakresu odpowiedzialności osoby trzeciej w porównaniu z treścią kontrolowanej decyzji.

Organ podatkowy, dokonując oceny przesłanek wznowienia postępowania, nie jest zobowiązany do ponownego badania całości materiału dowodowego, lecz jedynie do weryfikacji, czy wskazane przez stronę nowe dowody lub okoliczności rzeczywiście spełniają warunki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Ostateczna decyzja podatkowa organu administracyjnego w zakresie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, oparta na uchybieniach proceduralnych i dowodowych, musi zostać uchylona. Sąd administracyjny uchyla wyrok pierwszej instancji oraz rozstrzygnięcie organu odwoławczego, wobec stwierdzenia naruszeń prawa mających istotny wpływ na wynik sprawy.