Skarga kasacyjna na decyzję organu podatkowego została oddalona z uwagi na niesformalizowaną konstrukcję zarzutów i brak usprawiedliwionych podstaw. NSA podtrzymał obowiązek ustalenia podstaw prawnych decyzji, uznając zabezpieczenie na majątku podatnika za prawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych na majątku podatnika, wynikająca z domniemanego użycia fikcyjnych faktur, jest prawidłowa w świetle art. 33 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zasada uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania została prawidłowo zastosowana.

Sprzedaż przez podatnika nieruchomości gruntowych nie wypełnia przesłanek działalności gospodarczej określonych art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., lecz stanowi zarząd majątkiem prywatnym. Czynności te nie spełniają kryterium zorganizowanego i ciągłego zarobkowania.

Obiekty kontenerowe, które mogą być przeniesione w inne miejsce bez naruszenia ich struktury, nie są trwale związane z gruntem i nie spełniają definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co wyklucza ich kwalifikację podatkową jako budynków.

Kontenery telekomunikacyjne, które nie są trwale związane z gruntem oraz pozbawione fundamentów, nie stanowią budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., lecz kwalifikują się jako budowle zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, a także Prawem budowlanym.

Kontenery telekomunikacyjne bez trwałego związania z gruntem należy klasyfikować jako budowle, nie budynki, w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co uzasadnia ich opodatkowanie jako budowli. NSA oddala zarzuty kasacji, podtrzymując decyzję uznającą ich charakter jako budowli.

Kontenery telekomunikacyjne, z uwagi na brak trwałego związania z gruntem, nie mogą być klasyfikowane jako budynki, lecz stanowią budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W sprawie o sygn. akt II FPS 3/25 przyjęto, iż nowe okoliczności faktyczne lub dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, nawet jeśli były znane stronie podczas postępowania podatkowego, ale strona ich nie powołała. NSA uznał, że pojęcie "nowe" odnosi się do stanu wiedzy organu.

NSA stwierdził, iż należy uchylić wyrok WSA oraz ponownie przeanalizować sprawę, uwzględniając ustalenia z postępowania karnego, celem kompleksowej oceny kwestii dobrej wiary skarżącego oraz prawidłowości procedur dowodowych w postępowaniu podatkowym.

Za "jedną inwestycję mieszkaniową" uznaje się jedno przedsięwzięcie związane z nabyciem lub budową konkretnego obiektu mieszkaniowego, stanowiącego jednorodną, niepodzielną całość, a nie zespół różnych działań, nawet jeśli mają wspólny cel mieszkaniowy dla tego samego gospodarstwa domowego.

W przypadku nieruchomości będącej współwłasnością, solidarny obowiązek podatkowy ciąży na wszystkich współwłaścicielach, chyba że co najmniej jeden z nich jest wyłącznym posiadaczem samoistnym całej nieruchomości. Zeznania stron nie wykazały statusu posiadacza samoistnego B. i W.M., co wykluczało zwolnienie pozostałych współwłaścicieli z zapłaty podatku.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej D.K. – N.W. oraz D.K. – J., będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli są potencjalnie wykorzystywane w działalności gospodarczej tej spółki, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Instalacje technologiczne, takie jak instalacja sprężonego powietrza, mogą być traktowane jako samodzielne budowle i podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jeśli nie są niezbędne dla podstawowego funkcjonowania budynku.

Pełnomocnictwo udzielone w formie notarialnej obejmujące reprezentację przed organami administracyjnymi może być uznane za szczególne, gdy zostaje złożone do akt konkretnej sprawy podatkowej, mimo jego niezłożenia na urzędowym formularzu, o ile organ nie wykonał wezwania do uzupełnienia jego braków formalnych.

Odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p. aktualizuje się po wykazaniu przesłanek pozytywnych, natomiast jej wyłączenie następuje w razie wykazania przez członka zarządu przesłanek egzoneracyjnych (negatywnych), w tym dochowania „czasu właściwego” dla działań upadłościowo-restrukturyzacyjnych.

Oczywista omyłka pisarska w adresie decyzji administracyjnej dotyczącej opłat za odpady, będąca skutkiem autokorekty, podlega sprostowaniu na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, mimo powołania błędnej podstawy prawnej.

W sprawie kwalifikacji obiektów w postaci instalacji technologicznych, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje je za samodzielne budowle podlegające opodatkowaniu, gdyż ich funkcjonowanie nie warunkuje zgodności budynku z prawem budowlanym, lecz są związane wyłącznie z procesami produkcyjnymi.

Instalacje technologiczne w rodzaju systemu sprężonego powietrza, uzdatniania wody i rurociągów technologicznych mogą być klasyfikowane jako samodzielne budowle, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jeżeli nie są integralnie związane z budynkiem jako obiektem budowlanym.

Instalacje technologiczne usytuowane wewnątrz budynku, lecz nie pełniące funkcji typowych dla budynku, stanowią odrębne budowle podlegające opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Ustalenie niewypłacalności spółki na potrzeby odpowiedzialności podatkowej osób trzecich wymaga całościowej analizy przesłanek wymagalności zobowiązań, w tym uwzględnienia decyzji ratalnych, co determinuje termin zgłoszenia wniosku o upadłość zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną oparte na błędnej wykładni tego przepisu.

Termin na wznowienie postępowania podatkowego w sytuacji, gdy strona nie z własnej winy nie brała w nim udziału, liczony jest od dnia powzięcia jakiejkolwiek wiadomości o wydaniu decyzji, a nie od dnia znajomości jej treści. Niedochowanie miesięcznego terminu skutkuje oddaleniem wniosku.

Instalacje technologiczne wewnątrz budynku, takie jak instalacja sprężonego powietrza oraz rurociągi technologiczne, stanowią samodzielne budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nie będąc integralną częścią budynku. Skarga kasacyjna oddalona.

Pełnomocnictwo notarialne, złożone do akt sprawy podatkowej, można uznać za szczególne, gdy obejmuje uprawnienia do reprezentacji przed organami administracji publicznej, mimo że nie stosuje wzoru formularza PPS-1. Brak takiego formularza nie niweczy skuteczności pełnomocnictwa.

Uchwała jednostki samorządu terytorialnego przewidująca preferencyjną stawkę podatku od nieruchomości dla budowli wykorzystywanych do zbiorowego odprowadzania ścieków nie zawiera zastrzeżenia ograniczającego stosowanie tej stawki do budowli posiadanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne.