Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, dotyczące mechanizmu podzielonej płatności, mają charakter lex specialis względem Prawa upadłościowego i uniemożliwiają przekazanie środków z rachunku VAT na masę upadłościową, jeżeli na podatniku ciążą zaległości podatkowe.

NSA orzekł, że rozstrzygnięcie WSA w Szczecinie było obarczone nieważnością z uwagi na obligatoryjne niepołączenie tożsamych spraw do wspólnego rozpoznania, co narusza art. 111 § 1 i art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza nieważność postępowania z powodu braku połączenia tożsamych spraw do wspólnego rozpoznania, co skutkuje uchyleniem wyroku WSA i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w celu spełnienia wymogów proceduralnych.

Zaniechanie obligatoryjnego połączenia spraw administracyjnych tożsamych pod względem przedmiotowym prowadzi do nieważności postępowania, co obliguje do uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji i ponownego rozpoznania sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął, iż były członek zarządu spółki ponosi odpowiedzialność podatkową za zaległości podatkowe, gdyż nie złożył wniosku o upadłość spółki pomimo wystąpienia przesłanek niewypłacalności, a egzekucja z majątku spółki została uznana za bezskuteczną.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak faktycznego wykonania usług przez zgłoszonego podwykonawcę uzasadnia wyłączenie tych kwot z kosztów uzyskania przychodów, a organy podatkowe prawidłowo uznały te fakty na podstawie dostępnych dowodów.

NSA uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność analizy instrumentalnego charakteru postępowania karnego skarbowego w kontekście zawieszenia biegu terminu przedawnienia podatkowego.

Ocena prawna zawarta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sygn. I SA/Lu 134/22, wiąże strony i sądy w dalszych postępowaniach dotyczących analogicznych kwestii faktycznych i prawnych, chyba że doszłoby do zmiany samego prawa, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Nieważność postępowania, wynikająca z braku połączenia tożsamych spraw do wspólnego rozpoznania przez WSA w Szczecinie, skutkuje koniecznością uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy celem zgodnego z prawem proceduralnym rozstrzygnięcia.

Nie można uznać, że decyzja o odmowie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy narusza art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej, jeśli wnioskodawca nie uprawdopodobnił niewspółmierności zaliczek do przewidywanego podatku.

Skarga kasacyjna została oddalona ze względu na prawidłowość ustaleń dotyczących braku rzeczywistych usług objętych fakturami oraz poprawne zastosowanie procedur przez organy podatkowe i sąd I instancji.

Akcesoryjny i solidarny charakter odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe stanowi przesłankę do sformułowania wymogu wydania decyzji w przedmiocie odpowiedzialności przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, z których powstała zaległość, mająca być przedmiotem decyzji.

Dopuszczenie się przez sąd administracyjny nieprawidłowości proceduralnych, w postaci dwukrotnego orzekania w tożsamej sprawie bez jej połączenia, skutkuje przesłanką nieważności postępowania, co obliguje do uchylenia rozstrzygnięcia i ponownego rozpoznania sprawy zgodnie z art. 111 § 1 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Szczecinie z powodu nieważności postępowania spowodowanej brakiem połączenia do wspólnego rozpoznania spraw, które mogły być objęte jedną skargą, co skutkowało dwukrotnym uchyleniem tej samej decyzji podatkowej.

Wypłata przez spółkę kapitałową niepodzielonych zysków przedsiębiorcy, wcześniej opodatkowanych podatkiem dochodowym od osób fizycznych, nie stanowi przychodu podlegającego ponownemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w myśl zasady kontynuacji.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karno-skarbowego w celu zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest niedopuszczalne. Brak realnej aktywności organów postępowania karnoskarbowego po jego wszczęciu może wskazywać na instrumentalne wykorzystanie tego postępowania, co wymaga dokładnej analizy i zebrania odpowiednich dowodów przez organy podatkowe.

W przypadku braku opodatkowania dochodów marynarza w Norwegii, nawet jeśli wykonywał pracę na statku eksploatowanym w transporcie międzynarodowym, możliwość zastosowania przepisów Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania wymaga wnikliwego zbadania materialnoprawnych przesłanek. Ustalenie faktycznego zarządu przedsiębiorstwa eksploatującego jest kluczowe.

Wykładnia art. 14b § 3 ordynacji podatkowej podkreśla obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego i jasnego stanowiska przez wnioskodawcę ubiegającego się o interpretację indywidualną, a brak spełnienia tych wymogów skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia.

NSA orzekł nieważność postępowania WSA z uwagi na naruszenie art. 183 § 2 pkt 3 P.p.s.a., polegające na niepołączeniu tożsamych spraw współuczestników, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku i koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez WSA.

Gmina ma prawo zastosować własną metodę prewspółczynnika obrotowego do obliczenia proporcji odliczenia VAT, jeśli jest ona bardziej reprezentatywna dla specyfiki jej działalności niż metoda wynikająca z rozporządzenia Ministra Finansów.

Obniżenie wartości nominalnej udziałów bez wynagrodzenia nie skutkuje możliwością rozliczenia przez wspólnika całości kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia tych udziałów. Podatnik może ująć w kosztach wyłącznie wydatki na nabycie udziałów w proporcji odpowiadającej ich rzeczywistej wartości po obniżeniu.

Zmniejszenie wkładu komandytariusza w spółce komandytowej skutkuje powstaniem przychodu podatkowego z kapitałów pieniężnych zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 1a u.p.d.o.f., bez możliwości zastosowania przepisów przejściowych dotyczących umorzenia udziałów. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił kasację organu, utrzymując wyrok WSA, który uchylił pierwotną interpretację podatkową.

Przy uchyleniu decyzji z powodu przedawnienia, istnieje możliwość przyczynienia się organu podatkowego do powstania przesłanki przedawnienia, co wymaga zbadania i może wpływać na możliwość naliczenia oprocentowania nadpłaty.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną R. sp. z o.o., potwierdza, że ocena Sądu I instancji oraz ustalenie przedawnienia zobowiązania podatkowego pozostawało w zgodności z wcześniejszymi prawomocnymi wyrokami, a postępowanie karne skarbowe wpływające na przedawnienie nie było działaniem instrumentalnym.