Samo posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę nie jest wystarczające do jej opodatkowania jako związanej z działalnością gospodarczą. Jednakże, jeżeli przedsiębiorca występuje głównie jako podmiot gospodarczy, domniemywa się takie związanie, o ile nie zostało wykazane inaczej. W takim przypadku potencjalne wykorzystanie nieruchomości w działalności gospodarczej uzasadnia opodatkowanie wyższą stawką

Członek zarządu spółki jest odpowiedzialny za jej zaległości podatkowe tylko wtedy, gdy wykaże się, że w okresie pełnienia funkcji istniały przesłanki zgłoszenia upadłości spółki, a przesłanki takie nie zostały wykazane w postępowaniu administracyjnym.

Zarządzanie nieruchomościami przez fundację statutowo związane z działalnością generującą zysk, wypełnia definicję działalności gospodarczej, uzasadniając stosowanie pełnej stawki podatku od nieruchomości.

Złożenie deklaracji PCC-3 w toku czynności sprawdzających stanowi "powołanie się" na umowę pożyczki, uzasadniając zastosowanie stawki 20% podatku od czynności cywilnoprawnych według art. 7 ust. 5 pkt 1 u.p.c.c.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek wypłacanych komplementariuszowi na poczet zysku w trakcie roku podatkowego; opodatkowanie następuje po zakończeniu roku podatkowego, kiedy zysk jest faktycznie ustalony.

Decyzja o przedłużeniu terminu zwrotu VAT była zasadna, gdyż dodatkowe weryfikacje fiskalne były niezbędne. Organy podatkowe prawidłowo zastosowały art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, a tym samym sądy administracyjne słusznie oddaliły skargę podatnika jako niezasadną.

Podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z pustych faktur, jeśli nie udowodni rzeczywistego dokonania transakcji i staranności w weryfikacji kontrahentów.

W przypadku nienależnie wpłaconego podatku, zwrot wpłaty przez organ podatkowy ma charakter materialno-techniczny, co uzasadnia umorzenie postępowania o stwierdzenie nadpłaty jako bezprzedmiotowe. Zarzuty proceduralne odnośnie do trybu umorzenia są bezzasadne.

NSA potwierdził, że warunek niezwłocznego złożenia brakujących deklaracji podatkowych z art. 96 ust. 9h u.p.t.u. nie obejmuje okresu sześciu miesięcy, nawet w kontekście pandemii, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej Fundacji S.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że grunty przedsiębiorcy po zlikwidowanej linii kolejowej są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., uzasadniając zastosowanie wyższej stawki podatku od nieruchomości.

NSA uznał za niezasadny zarzut naruszenia prawa materialnego co do konstytucyjności art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. Odmówił skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, oddalając skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

NSA uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na potencjalne instrumentalne wykorzystanie postępowania karno-skarbowego oraz naruszenie prawa do obrony Skarżącej poprzez ograniczenie dostępu do kluczowych materiałów.

Dysponowanie przez podatnika fakturą spełniającą wymogi formalne nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego, jeżeli nie towarzyszy temu rzeczywista dostawa towaru lub usługi, a podatnik wiedział lub przy dochowaniu należytej staranności powinien był wiedzieć, że jego kontrahent uczestniczy w oszustwie podatkowym.

Skarga kasacyjna podatnika nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak podniesienia zarzutu naruszenia art. 22 § 2a O.p., co skutkuje prawną niezasadnością żądania ograniczenia poboru zaliczek podatkowych.

Podatnik, składając wniosek o ograniczenie poboru zaliczek, ma obowiązek uprawdopodobnić, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do przewidywanego podatku; nie wystarczy powoływanie się na okoliczności wymagające pełnego postępowania dowodowego.

Grunty przedsiębiorcy, które są potencjalnie związane z działalnością gospodarczą, podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą, niezależnie od ich faktycznego wykorzystania w danym okresie, co uzasadnia stosowanie wyższej stawki podatku od nieruchomości.

Posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę, w ramach jego działalności gospodarczej, uzasadnia opodatkowanie jako związane z działalnością, chyba że nieruchomość obiektywnie nie może być do niej wykorzystana. Organ powinien wykazać możliwość takiego wykorzystania, uwzględniając przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Nieruchomości po zlikwidowanej linii kolejowej, pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy, kwalifikują się jako związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawką przewidzianą dla takich gruntów; oddalenie skargi kasacyjnej.

Sprzedaż nieruchomości dokonana przez Skarżącego miała charakter działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co skutkuje brakiem uznania tego przychodu jako pochodzącego z majątku prywatnego niepodlegającego opodatkowaniu jako działalność gospodarcza.

Działalność gospodarcza w rozumieniu prawa obejmuje także zorganizowane zarządzanie nieruchomościami nastawione na zysk, mimo statutowego charakteru działań podmiotu. Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza zasadność kwalifikacji takiej działalności jako gospodarczej w kontekście podatku od nieruchomości.

Sprzedaż nieruchomości przez skarżącego, jako działanie zorganizowane, ciągłe i nastawione na zysk, stanowi działalność gospodarczą, skutkującą opodatkowaniem przychodów zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a nie jako przychód z majątku prywatnego.

Podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W przypadku wykrycia fikcyjnych faktur, uprawnienie do odliczenia VAT zostaje zakwestionowane, w szczególności gdy strona nie wykazuje należytej staranności w weryfikacji transakcji.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie został uchylony z uwagi na nieważność postępowania, polegającą na pozbawieniu strony możliwości obrony swych praw poprzez brak zawiadomienia o posiedzeniu niejawnym. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania.

W ocenie NSA ustalenie stałego miejsca prowadzenia działalności wymaga obiektywnej analizy zaplecza personalnego i technicznego. Brak dostatecznych dowodów kontroli Skarżącej w Polsce skutkował uchyleniem wcześniejszej decyzji podatkowej.