Zaskarżona decyzja organu podatkowego o naliczeniu podatku od nieruchomości za 2022 r. była zasadna, gdyż części nieruchomości nie kwalifikowały się do zwolnienia podatkowego jako zabytki. Skarga kasacyjna oddalona.

Zaniedbania Skarżącej w zakresie prawidłowego ujawnienia danych w deklaracji podatkowej uzasadniały przedłużenie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Środki odwoławcze nie znalazły uzasadnienia w przepisach materialnych.

Warunkiem pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT jest wykazanie, że podatnik wiedział lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o oszukańczym charakterze transakcji, w której brał udział.

Zasada ochrony finansów publicznych uzasadnia przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT, jeśli istnieją uzasadnione wątpliwości co do zasadności zwrotu wynikające z braku dokumentacji i potrzeby dodatkowej weryfikacji.

W przypadku wszczęcia postępowania karnego skarbowego sąd administracyjny zobowiązany jest do szczegółowej analizy okoliczności, aby ustalić, czy nie miało ono charakteru instrumentalnego. Sequence transformation from customs supervision to tax proceedings must comply with procedural norms ensuring proper notification and legal continuity.

Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie stanowi podstawy wznowienia postępowania podatkowego, jeżeli jego przedmiotowy zakres odnosi się do norm prawnych nienależących do polskiego systemu podatkowego, a samo postępowanie zostało prawidłowo przeprowadzone z pełnym zapewnieniem prawa do obrony podatnika.

W sprawie o sygn. akt I SA/Sz 824/21, NSA uznał, że odstąpienie gminy od dochodzenia czynszu stanowi obniżenie ceny, co zmniejsza podstawę opodatkowania VAT do zera, wymagając wystawienia faktury korygującej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż błędne wszczęcie postępowania podatkowego w zakresie określenia łącznego zobowiązania pieniężnego osób fizycznych, wymaga umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego (art. 208 § 1 o.p.), bez konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów.

Warunkiem pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów lub usług, do którego doszło w warunkach oszustwa podatkowego, jest wykazanie, że podatnik ten wiedział lub przy dochowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o oszukańczym charakterze transakcji, w której bierze udział.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT jest uzasadnione, jeśli organ podatkowy wykazuje brak niezbędnej dokumentacji oraz konieczność dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu, mającej na celu ochronę finansów publicznych.

Odpowiednie zastosowanie przepisów Ordynacji podatkowej oraz ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez organy podatkowe oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej M.Ł. ze względu na prawidłowe ustalenie bezprzedmiotowości postępowania podatkowego.

Nie można uznać za wadliwej informacji podatkowej, obejmującej wszystkie obiekty jako zwolnione, gdy zwolnienia dotyczą jedynie części uznanych za zabytki. Rozszerzenie terminu przedawnienia jest zasadne, jeśli podatnik nie ujawnia pełnych danych niezbędnych do ustalenia zobowiązania.

Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki jest akcesoryjna i ustaje z wygaśnięciem zobowiązań spółki; doręczenie decyzji po przedawnieniu skutkuje jej niewykonalnością oraz bezprzedmiotowością postępowania.

Podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że uczestniczy w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w VAT, nie działa w dobrej wierze i nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje, jeśli czynności udokumentowane zostały fakturami nierzetelnymi, nie odzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, których oszukańczy charakter został wykazany przez organy podatkowe.

Umorzenie postępowania zażaleniowego w sprawie przedłużenia terminu zwrotu VAT nie było zasadne, gdyż istniały przesłanki do merytorycznego rozstrzygnięcia, a wydanie decyzji wymiarowej nie czyniło postępowania bezprzedmiotowym.

Skuteczne ustalenia organów podatkowych i ich subsumcja uzasadniają oddalenie skargi kasacyjnej przez NSA, przy braku naruszeń proceduralnych oraz materialnoprawnych, które mogłyby skutkować zakwestionowaniem decyzji organów administracyjnych i sądu pierwszej instancji.

W postępowaniu o zabezpieczenie zobowiązania podatkowego konieczna jest kompleksowa, rzetelna i aktualna ocena sytuacji finansowej podatnika, uwzględniająca całość dostępnych danych, w tym dokumentów finansowych, a także okoliczności wpływających zewnętrznie na działalność gospodarczą podatnika.

Nierzetelne faktury, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie mogą stanowić podstawy do zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik działał w dobrej wierze, czy też nie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja Ministra Rodziny i Polityki Społecznej w sprawie zobowiązań P. sp. z o.o. z tytułu wpłat na PFRON była prawidłowa, a zarzuty skargi kasacyjnej były bezzasadne, co skutkowało jej oddaleniem.

Dokonując wykładni art. 22 ust. 4 ustawy o rehabilitacji i zatrudnieniu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ogranicza on czas na korektę wpłat, odmówił prawa do korekty zobowiązań P. sp. z o.o. i oddalił skargę kasacyjną.

Decyzja organu podatkowego wydana przez niewłaściwy organ jest nieważna. Prowadzenie postępowania od jego wszczęcia przez organ niewłaściwy, mimo późniejszej zmiany przepisów, nie usankcjonowało tej niewłaściwości. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza nieważność takich decyzji.

Wyrok NSA z dnia 10 lutego 2023 r., sygn. akt I FSK 1855/18, oddalający skargę T. sp. z o.o. wskazuje, że uczestnictwo w nielegalnym obrocie (karuzela VAT) wyklucza prawo do odliczenia podatku VAT oraz wymaga od podatników dochowania należytej staranności w rozliczeniach podatkowych.

Ogłoszenie upadłości spółki skutkuje zmianą prawnego statusu nieruchomości, uniemożliwiając uznanie ich za związane z działalnością gospodarczą. Wobec braku faktycznego związku z działalnością gospodarczą, nieruchomości w masie upadłości nie mogą być opodatkowane stawkami najwyższymi.