Przychód z dzierżawy znaków towarowych, przeniesionych do majątku prywatnego i klasyfikowany jako przychód z najmu, może być opodatkowany ryczałtem, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. NSA potwierdza możliwość opodatkowania takich przychodów zgodnie z przepisami o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Krajowy organ podatkowy nie może powoływać się na dwuletni termin z art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u., jeśli bariera w skorzystaniu z ulgi na złe długi wynika z krajowych przepisów niezgodnych z dyrektywą 112. Sąd ma obowiązek pominąć takie ograniczenia prawa krajowego, by umożliwić realizację praw wynikających z dyrektywy.

Zobowiązanie podatkowe członka zarządu spółki za zaległości podatkowe w VAT z tytułu niezgłoszenia wniosku o upadłość w ustawowym terminie jest zgodne z prawem. Prawidłowe doręczenie decyzji za pośrednictwem ePUAP wyklucza zarzut jej nieważności.

Podatnik nie może odliczyć podatku naliczonego z faktur dotyczących pozornych transakcji handlowych, które stanowią element oszustwa podatkowego. Brak należytej staranności prowadzi do utraty prawa stosowania preferencyjnej stawki VAT w transakcjach wewnątrzwspólnotowych.

Przekonanie strony o doręczeniu decyzji poprzez zapoznanie się z jej treścią w aktach, mimo braku formalnego doręczenia, nie uzasadnia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, gdy doręczenie prawne nastąpiło wcześniej pełnomocnikowi.

W przypadku sprzeczności przepisów krajowych z dyrektywą 112 TSUE, sąd krajowy zobowiązany jest do pominięcia warunku przewidzianego w art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u., dotyczącym dwuletniego terminu na korektę podatku należnego, by umożliwić realizację prawa do ulgi na złe długi.

Dobrowolna wpłata zaległości z tytułu niezapłaconych zaliczek na podatek po zakończeniu roku podatkowego uzasadnia stosowanie obniżonej stawki odsetek za zwłokę, zgodnie z art. 56a § 1 O.p., nawet bez prawnie skutecznej korekty deklaracji.

Postępowanie w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie jest przedłużeniem postępowania podatkowego, a skarga kasacyjna nie może służyć naprawie błędów dowodowych z postępowania rozpoznawczego.

Diety wypłacane członkom organów na podstawie wewnętrznych uchwał, będące wynagrodzeniem za wykonane czynności, nie korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f., gdyż świadczenie to nie jest ustawowo określone jako dieta.

Faktury VAT wystawione przez spółkę, będące częścią karuzeli podatkowej, nie uprawniają do odliczenia podatku naliczonego, gdyż nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Pełnomocnictwo dla osoby trzeciej było ważne i skuteczne. Skargę kasacyjną oddalono.

Odpłatne usługi transportu uczniów świadczone przez Miasto w ramach edukacyjnego programu publicznego nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako realizacja zadania publicznego w reżimie prawa publicznego, zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u.

NSA potwierdza zasadność stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania przez organ podatkowy, uznając decyzję o naruszeniu terminu za zgodną z art. 228 § 1 pkt 2 O.p., eliminując zarzuty Podatnika związane z kolejnością postanowień podatkowych.

Istnienie jednego wierzyciela spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie stanowi przesłanki egzoneracyjnej zwalniającej członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości składkowe na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, gdyż takie rozumienie prowadziłoby do uprzywilejowania niektórych członków zarządu i mogłoby zachęcać

Sama okoliczność, że kontrahenci transakcji pozostają w związku małżeńskim, nie może stanowić podstawy do kwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego; decydujące znaczenie ma to, czy świadczenie dokumentowane fakturą rzeczywiście zostało wykonane.

Okoliczność pozostawania w związku małżeńskim przez strony transakcji nie stanowi samoistnej podstawy do kwestionowania prawa do odliczenia VAT; decydujące znaczenie ma rzeczywiste wykonanie świadczenia dokumentowanego fakturą.

Podatnik, który uczestniczy nieświadomie w oszustwie podatkowym, może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego jedynie wtedy, gdy okoliczności zawarcia transakcji były takie, że nie mógł on podejrzewać, iż uczestniczy w procederze mającym na celu obejście prawa podatkowego.

Art. 11 ust. 1 u.p.d.o.p. nie stanowi podstawy do recharakteryzacji transakcji przed jego nowelizacją w 2019 r. Organy podatkowe nie mogą samodzielnie "przedefiniować" transakcji na podstawie wytycznych OECD ani rozporządzeń wykonywanych przed tą datą.

Przepisy o szacowaniu dochodów w art. 11 u.p.d.o.p. nie dawały podstaw do recharakteryzacji transakcji kontrolowanych. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego bez cech instrumentalności stanowiło podstawę do skutecznego zawieszenia przedawnienia. Uchylenie wyroku i decyzji było zasadne.

Zapłata podatku od osób fizycznych przez podmiot inny niż podatnik, za kwoty przekraczające 1000 zł, narusza art. 62b Ordynacji podatkowej, gdyż zapłata musi być dokonywana z majątku podatnika lub z wykorzystaniem ustawowych wyjątków.

Postępowanie karnoskarbowe nie może być wszczynane wyłącznie w celu zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych; musi istnieć rzeczywistą intencję realizacji celów karno-skarbowych. Brak aktywności organów może potwierdzać instrumentalność działania.

Zwrot podatku od nieruchomości nie przysługuje, gdy nieruchomość jest wynajmowana na cele działalności gospodarczej, nawet jeśli właścicielem jest organizacja pożytku publicznego.

Odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT wymaga nie tylko ustalenia, że usługi nie zostały wykonane, ale także stwierdzenia udziału podatnika w oszustwie podatkowym lub jego świadomej akceptacji tego procederu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne pozostawienie wniosku o interpretację podatkową bez rozpatrzenia z powodu rzekomego braku precyzji opisu zdarzenia przyszłego. Przepisy Kodeksu spółek handlowych wskazano jako wystarczające do merytorycznego rozpoznania wniosku o interpretację.

Dla skutecznego powołania się przez członka zarządu na przesłankę egzoneracyjną z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do jednoznacznego ustalenia daty powstania niewypłacalności spółki; brak takich ustaleń stanowi naruszenie prawa materialnego i zasady prawdy obiektywnej.