Sprzedaż działek przez osobę fizyczną nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej VAT, jeżeli działania takie nie wykraczają poza racjonalny zarząd majątkiem prywatnym, a sprzedający nie podejmuje profesjonalnych działań charakterystycznych dla podmiotów gospodarczych.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2025 r. oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując uznanie odpowiedzialności likwidatora spółki z o.o. za powstałe podczas likwidacji zaległości podatkowe, niezależnie od kwestionowanej procedury dowodowej.

Kwestia skuteczności doręczenia danej decyzji ostatecznej, szczególnie gdy dotyczy wcześniejszych prawomocnych wyroków odrzucających możliwość przywrócenia terminu do jej zaskarżenia, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji mimo upływu terminu określonego w art. 249 § 1 pkt 1 O.p.

Sprzedaż działki rolnej przez osobę fizyczną prowadzącą gospodarstwo rolne nie podlega opodatkowaniu VAT, jeżeli sprzedający nie podejmuje aktywnych działań inwestycyjnych lub marketingowych, a działania związane z przyszłą zabudową wynikają wyłącznie z inicjatywy i na koszt nabywcy.

Dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wymagane jest posiadanie przez zagranicznego podatnika kontroli nad zapleczem personalno-technicznym na terytorium kraju, które umożliwia prowadzenie działalności w sposób ciągły i niezależny. Brak takiej kontroli wyklucza przyjęcie stałości działalności podatkowej.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, jeżeli nie wykaże, że we właściwym czasie złożył wniosek o ogłoszenie upadłości albo że zaniechanie to nastąpiło bez jego winy.

Zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a) ustawy o VAT winien być interpretowany zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy VAT, a zwolnienie z VAT przysługuje usługom szkoleniowym prowadzonym przez podmioty uznane za mające cele publiczne.

W razie stwierdzenia niedostatecznego przeprowadzenia postępowania dowodowego w decyzjach kasatoryjnych, sąd administracyjny winien skontrolować prawidłowość decyzji, uwzględniając także problematykę przedawnienia zobowiązań podatkowych. Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok pierwszej instancji i wskazuje na konieczność ponownego rozpoznania przez sąd.

Wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie miało charakteru instrumentalnego, lecz uzasadniało zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, co wymaga dalszej oceny zasadności zarzutów skargi w zakresie kosztów uzyskania przychodów z nieruchomości.

Skarga kasacyjna podjęta przez M.K. dotycząca zobowiązania z podatku dochodowego za 2013 rok zostaje oddalona. Działania organów podatkowych i uzasadnienia sądu pierwszej instancji były prawidłowe, a zarzuty powtórzone w skardze kasacyjnej nie podważyły wcześniejszych ustaleń.

Decyzja podatkowa wydana w odbiciu do zasad zaufania nie narusza art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej ani art. 155 ustawy o VAT, gdy obie decyzje podatkowe, VAT i dochodowa, są wydane tego samego dnia. Skarga kasacyjna oddalona.

Skarga kasacyjna wobec wyroku dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych została oddalona. Prawidłowość ustaleń organu podatkowego w zakresie rzetelności ksiąg rachunkowych oraz przyporządkowania kosztów do roku podatkowego została potwierdzona.

Uchwała sądu konstatuje, że uzasadnienie wyroku musi być pełne i adekwatne, obejmując wszystkie kluczowe zarzuty strony skarżącej. Brak szczegółowej analizy podstaw prawnych i dowodów skutkuje uchyleniem rozstrzygnięcia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Zarówno Działalność Przenoszona, jak i Pozostała Działalność w Spółce Dzielonej stanowią zorganizowane części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p., co wyklucza powstanie przychodu opodatkowanego u Wspólników i Spółki Dzielonej na skutek podziału.

Zwolnienia podatkowe dla infrastruktury kolejowej dotyczą jedynie przypadku faktycznego udostępnienia tej infrastruktury przewoźnikom kolejowym, co wyklucza ich zastosowanie do infrastruktury nieczynnej, na której zawieszono ruch kolejowy.

Zwolnienie z opodatkowania gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej wymaga ich faktycznego udostępnienia przewoźnikom kolejowym; nie wystarczy ich potencjalne wykorzystanie.

Osoba prowadząca działalność gospodarczą, która nie potrafi przedstawić wiarygodnych dowodów na przeznaczenie uzyskanych nadwyżek finansowych, zobowiązana jest do uwzględnienia ich jako przychodu z działalności gospodarczej podlegającego opodatkowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak podstaw do uznania nieważności postępowania sądowego z powodu nieobecności Prokuratora, uznając że skarga kasacyjna oparta na tym zarzucie nie była należycie uzasadniona i oddalił wniosek, podtrzymując decyzje dotychczasowego orzeczenia.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT uznanych za fikcyjne na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT nie przysługuje podmiotowi, który świadomie przyjął od dostawcy takie faktury dokumentujące nieistniejące transakcje.

Instrumentalne wszczynanie postępowania karnego skarbowego w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych wymaga szczegółowej analizy sądowej, uwzględniającej działania dowodowe organu podatkowego i celowość postępowania.

Skarga kasacyjna T. Sp. z o.o. nie ma zasadzonych podstaw. Brak udziału prokuratora nie skutkował pozbawieniem skarżącej możliwości obrony praw i nie podważał zasadności zaskarżonego wyroku WSA.

Skarga o wznowienie postępowania, wniesiona na podstawie art. 272 P.p.s.a., wymaga wykazania wpływu wyroku TSUE na treść decyzji. Dopuszczalność skargi nie wystarcza dla jej uwzględnienia, gdy nie występuje naruszenie prawa do obrony.

Brak przystąpienia Prokuratora do postępowania w charakterze strony nie powoduje jego nieważności, o ile nie zgłosił on formalnie takiej chęci. Pozbawienie możności obrony praw strony dotyczy kardynalnych błędów proceduralnych wpływających na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy.

Nieruchomości będące własnością przedsiębiorcy, związane funkcjonalnie z jego działalnością, podlegają opodatkowaniu według stawki dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, nawet jeśli aktualnie nie są używane operacyjnie.