Oddalenie skargi o wznowienie postępowania z uzasadnieniem, że powołanie sędziów, choć wątpliwe proceduralnie, nie wykazuje braku niezawisłości, o ile nie wykazano presji zewnętrznej na sędziego po jego powołaniu. Wznowienie wymaga wykazania wpływu orzeczenia trybunalskiego na decyzję sądową.

Grunty związane z działalnością gospodarczą, nawet niewykorzystywane bezpośrednio do celów gospodarczych, podlegają opodatkowaniu stawką właściwą dla tej kategorii, gdy stanowią element przedsiębiorstwa mogący służyć celom gospodarczym.

Uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji organu podatkowego z uwagi na naruszenie prawa w zakresie związania oceną prawną i wytycznymi wcześniejszego orzeczenia przez organy administracyjne oraz sąd, zgodnie z art. 153 p.p.s.a.

Na gruncie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz w świetle jednolitej interpretacji praktyki, odstąpienie od zastosowania utrwalonej praktyki podatkowej przez organy jest niewłaściwe, jeżeli podatnik z uzasadnionych przesłanek działał w oparciu o obowiązującą interpretację.

Oszustwo karuzelowe wyklucza możliwość odliczenia VAT, jeśli podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć o udziale w procederze, pomimo zgromadzonych faktur VAT. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość działań organów podatkowych i oddalił skargę kasacyjną.

Skargę kasacyjną uznaje się za nieuzasadnioną. Podstawy do wszczęcia postępowania karno-skarbowego dla celów zawieszenia terminu przedawnienia uznano za wiarygodne i poparte dowodami. Organy prawidłowo przyjęły, że skarżący mógł wiedzieć o oszustwie podatkowym, co wyłączało jego prawo do odliczenia VAT.

W wyroku z dnia 29 października 2025 r., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 153 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie zasady związania wcześniejszym orzeczeniem, co skutkowało bezzasadnym ponownym rozpatrzeniem prawa do odliczenia podatku naliczonego dotyczącego sprzętu AGD.

Blokada rachunku bankowego może być zastosowana wyłącznie w przypadku aktualnego zagrożenia wykorzystaniem działalności banków do wyłudzeń skarbowych. Brak wystarczających dowodów i przesłanek do takiego zastosowania blokady skutkuje jej niezasadnością.

Dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, postępowanie karne skarbowe musi dotyczyć nieprawidłowości pozostających w ścisłym związku z niezrealizowanym lub błędnie zrealizowanym zobowiązaniem podatkowym, a nie jedynie tożsamości okresów rozliczeniowych.

Organ podatkowy, wydając interpretacje indywidualne, obligowany jest do dokonania pełnej analizy przepisów prawa materialnego i wykazania ich zastosowania do opisanego stanu faktycznego. Niedokonanie takiej analizy skutkuje naruszeniem rygorów art. 14c Ordynacji podatkowej, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej interpretacji.

Skarga kasacyjna wobec wyroku WSA uległa oddaleniu z powodu braku uzasadnionych podstaw merytorycznych na odwrócenie decyzji o odmowie zwrotu VAT, jako że skarżący nie dochował należytej staranności, świadomie uczestnicząc w oszustwie karuzelowym.

Uczestnictwo w pozornym łańcuchu dostaw towarów, mającym na celu oszustwo podatkowe, wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT, nawet jeśli formalnie towar istniał. Organ podatkowy ma prawo kwestionować realność takich transakcji i odmówić prawa do odliczenia.

Działania związane z wydobyciem i sprzedażą piasku prowadzone przez skarżącego spełniają kryteria działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, co uzasadnia ich opodatkowanie podatkiem od towarów i usług.

Skarga kasacyjna została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Dyrektor KIS prawidłowo oparł interpretację na przedstawionym stanie faktycznym. Nie ma podstaw do zarzutów o naruszenie zasady zaufania ani wykładni przepisów o zwolnieniu z VAT.

Wiążące są prawomocne wyroki administracyjne ustalające brak skutków prawnych wniosku wspartego nieudowodnionym zarzutem nieprawidłowego doręczenia wcześniejszej decyzji podatkowej, w świetle art. 170 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż skarga kasacyjna M. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdza, że postępowanie karne nie było wykorzystywane instrumentalnie, a oszustwo karuzelowe wyklucza prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego. Potwierdza zasadność decyzji organów podatkowych.

Decyzję ostateczną w sprawie zobowiązania podatkowego P.R. podtrzymano, stwierdzając brak przesłanek do wznowienia postępowania zgodnie z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, gdyż wyrok TSUE nie wpłynął na jej treść.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uzasadnienie WSA nie spełniało określonych wymogów proceduralnych, co uzasadnia ponowne rozpoznanie sprawy w WSA w kontekście zgodności z prawem unijnym mechanizmów korekty VAT.

Możliwość ograniczenia dostępu do dokumentacji dowodowej uzasadniona jest interesem ogólnym, o ile nie narusza to istotnych praw podatnika, w tym prawa do obrony. Ograniczenia te nie mogą skutkować brakiem możliwości skutecznego przedstawienia stanowiska przez stronę postępowania.

Sprzedaż działek przez osobę fizyczną nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej VAT, jeżeli działania takie nie wykraczają poza racjonalny zarząd majątkiem prywatnym, a sprzedający nie podejmuje profesjonalnych działań charakterystycznych dla podmiotów gospodarczych.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2025 r. oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując uznanie odpowiedzialności likwidatora spółki z o.o. za powstałe podczas likwidacji zaległości podatkowe, niezależnie od kwestionowanej procedury dowodowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości nie wynika możliwość miarkowania wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego wyznaczonego z urzędu, co skutkuje koniecznością przyznania wynagrodzenia zgodnie z ustalonymi w rozporządzeniu stawkami minimalnymi, bez możliwości ich obniżenia.

Uchylenie wyroku WSA w Szczecinie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na pominięcie kluczowego zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz wytyczne ws. oceny nadużycia prawa podatkowego.

Przyjęte przez organy podatkowe zastosowanie pięcioletniego terminu przedawnienia wobec rozliczeń podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, było prawidłowe, oraz prawidłowe było niedopuszczenie do jego przedłużenia, gdyż Skarżący nie wykazał przesłanek do przerwania biegu przedawnienia.