Oddalono skargę kasacyjną, uznając brak należytej staranności spółki w identyfikacji kontrahentów oraz udział w oszustwie podatkowym w ramach karuzeli podatkowej, co uzasadniało odmowę prawa do odliczenia VAT.

NSA orzekł, że podatnik nie wykazał niezbędnych przesłanek uzasadniających ograniczenie poboru zaliczek, ponieważ statek, na którym pracował, nie spełniał kryteriów międzynarodowego transportu morskiego, co wykluczało możliwość zastosowania ulgi abolicyjnej.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jest nieuzasadniona w zakresie naruszenia przepisów postępowania, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej oraz zasądzeniem kosztów postępowania na rzecz spółki „A” S.A.

Obowiązek poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od udziału w zyskach spółki powstaje nie przy wypłacie zaliczek, ale dopiero przy faktycznym osiągnięciu przychodów, czyli po rozliczeniu zysków po zakończeniu roku podatkowego.

Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, skierowana przeciwko prawomocnemu wyrokowi, musi wskazywać kardynalne uchybienia proceduralne. Niedopuszczalne są zarzuty dotyczące jedynie merytorycznej polemiki z oceną prawną sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, akceptując stanowisko, że brak instrumentalności w rozpoczęciu postępowania karnego skarbowego powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, pod warunkiem należytego zawiadomienia podatnika.

Kary umowne za nieterminowe wykonanie usługi nie są wyłączone z kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p., jeśli nie dotyczą wad dostarczonych towarów, robót lub usług, lecz powinny być rozpatrywane indywidualnie w kontekście art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Brak formalny wniesienia pełnomocnictwa powinien być uznany za uzupełniony w terminie, jeśli został potwierdzony faktycznym doręczeniem i złożeniem dokumentu w placówce pocztowej przed upływem formalnego terminu przewidzianego na złożenie odwołania.

Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak podstaw do jej uwzględnienia. Organ prawidłowo ustalił brak rzeczywistego obrotu towarami, co uniemożliwiało odliczenie podatku VAT. Skarżąca uczestniczyła w oszustwie podatkowym, co uzasadnia zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Wszczęcie postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może nastąpić, jeśli toczy się już kontrola celno-skarbowa dotycząca tego samego okresu rozliczeniowego, bez względu na status strony wnioskującej o nadpłatę.

Wyrok TSUE w sprawie C-189/18 Glencore nie uzasadnia wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, o ile nie wpływa on bezpośrednio na treść ostatecznych ustaleń organu podatkowego dotyczących podatnika.

Podatnik, który nie dochował należytej staranności, uczestnicząc w oszustwie podatkowym, nie ma prawa odliczenia VAT z faktur wystawionych w ramach fikcyjnych transakcji typu karuzelowego.

Skarżący nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z nierzeczywistymi transakcjami handlowymi, a zarzuty proceduralne dotyczące postępowania dowodowego są niezasadne. Decyzje organów podatkowych były prawidłowe i zasadnie utrzymane przez sąd.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 193/22, został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania; organy podatkowe nie dokonały pełnej oceny dowodowej, skutkując błędnym ustaleniem zaniżenia przychodu w podatku dochodowym.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do pobierania zaliczek na zryczałtowany podatek dochodowy przy wypłacie komplementariuszom zaliczek na poczet zysku w trakcie roku podatkowego, jeżeli nie jest znana kwota zobowiązania podatkowego. Pobór podatku jest obowiązujący jedynie od faktycznie osiągniętego zysku na koniec roku.

Kosztem uzyskania przychodów z tytułu zbycia akcji spółki akcyjnej powstałej z przekształcenia spółki komandytowej jest wartość bilansowa majątku spółki komandytowej z dnia ustania jej bytu prawnego zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f.

Interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, której zaskarżenie rozpatrywał Wojewódzki Sąd Administracyjny, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny, była niewystarczająco uzasadniona, przez co nie spełniała wymagań przepisów prawa i została uchylona.

Nadpłaty podatku naliczonego podlegają zaliczeniu na poczet istniejących zaległości podatkowych zgodnie z art. 76 § 1 o.p.; zarzuty odnośnie do bezzasadności tego zaliczenia nie zostały skutecznie podniesione przez syndyka masy upadłości, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

Wystawca faktury VAT wykazującej nieistniejące transakcje, działający w złej wierze, nie może uniknąć obowiązku zapłaty podatku na jej podstawie, mimo późniejszej korekty, jeśli została dokonana w wyniku działań kontrolnych organów podatkowych.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy wszczęcie postępowania karnego skarbowego służy rzeczywistej realizacji jego celów, a nie jedynie formalnemu wywołaniu skutku procesowego.

Jeżeli na przedstawicielu bezpośrednim podatnika ciąży solidarnie obowiązek zapłaty podatku, ma on status strony uprawnionej do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w rozumieniu art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej.

Odliczenie podatku naliczonego od towarów i usług zostaje unicestwione, gdy podatnik nie dołożył należytej staranności w weryfikacji kontrahenta, a towar nie został dostarczony przez wystawcę faktur na rzecz podatnika (art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u.).

Podatnik nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur, które nie dokumentują rzeczywistych czynności gospodarczych, nawet jeśli faktury te formalnie spełniają wymogi ustawy o VAT.

Sąd administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając działania organu podatkowego za zgodne z zasadą prawdy materialnej i uwzględniając specyfikę konieczności międzynarodowej współpracy dowodowej. Zarzuty skarżącej nie znalazły usprawiedliwienia w powołanych podstawach prawnych.