Brak zastosowania stawki 0% VAT w przypadku usług transportowych z powodu niedochowania należytej staranności w transakcjach z zagranicznymi kontrahentami uzasadnia opodatkowanie tych usług stawką podstawową. Organy podatkowe prawidłowo oceniły stan faktyczny oraz zgodnie z prawem odmówiły prawa do preferencyjnej stawki podatku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w przypadku, gdy czynności dokumentowane fakturami nie zostały faktycznie wykonane, brak jest podstaw do odliczenia podatku naliczonego. Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione było brakiem zasadnych podstaw co do przedawnienia zobowiązań podatkowych i prawidłową oceną dowodów faktur.

NSA stwierdza, że niewskazanie przez podatnika źródeł przychodu oraz dowodów na ich legalność nie obciąża organów podatkowych. Skarga kasacyjna, oparta jedynie na powieleniach wcześniejszych zarzutów błędów postępowania i oceny dowodów, jest bezzasadna.

Świadome uczestnictwo w karuzeli podatkowej wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego z fikcyjnych faktur, a podatek wykazany na takich fakturach należy uiścić zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Sąd uznał prawidłowość decyzji, że faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, a brak należytej staranności podatnika uzasadnia odmowę prawa do odliczenia VAT. Nadto, skarga kasacyjna nie wykazała naruszeń ani proceduralnych, ani materialnoprawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że organ interpretacyjny nie może rozszerzać interpretacji ponad przedstawiony stan faktyczny, a działalność oddziału zagranicznej spółki, która ma charakter wyłącznie pomocniczy, nie może być uznana za zakład zagraniczny.

Niemający charakteru transportu międzynarodowego statek, na którym świadczona jest praca najemna, nie uzasadnia przyznania polskiemu rezydentowi podatkowemu ulgi abolicyjnej, mimo uzyskiwania dochodów za granicą.

Podwykonawcy, nawet jeśli ostatecznym beneficjentem ich usług są siły zbrojne USA, nie mogą być uznani za "wykonawców kontraktowych USA" w rozumieniu art. 2 lit. f Umowy EDCA, przez co nie przysługuje im zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 34 ust. 2 tej umowy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując prawo do korekty faktur VAT, które nie weszły do obrotu prawnego, na gruncie art. 106j ust. 1 pkt 5 u.p.t.u., uzasadniając to potrzebą zachowania zasady neutralności VAT i zgodności z Dyrektywą VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak było dostatecznych podstaw do twierdzenia, iż skarżąca świadomie uczestniczyła w oszukańczym procederze podatkowym, a ocena należytej staranności w zakresie weryfikacji kontrahenta została przeprowadzona prawidłowo.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej o odmowie obniżenia podatku VAT naliczonego w wyniku kwestionowania rzetelności faktur wystawionych przez E. s.c. została prawidłowo utrzymana przez sądy administracyjne, z uwagi na brak dostatecznych podstaw do podważenia ustalonego stanu faktycznego.

Dobrowolne umorzenie udziałów wspólnika w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, dokonane pomiędzy podmiotami powiązanymi i bez wynagrodzenia, stanowi transakcję kontrolowaną, w świetle art. 23m ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wymagającą sporządzenia dokumentacji podatkowej.

Oddalenie skargi kasacyjnej Skarżącej T. s.c. z uwagi na wykazanie przez organy podatkowe braku rzetelności części faktur, skutkujące pozbawieniem Skarżącej prawa do odliczenia VAT, z uwagi na niewystarczające dowody rzeczywistego przebiegu zakwestionowanych transakcji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje skargę kasacyjną A.K. za nieuzasadnioną, podtrzymując decyzję o oddaleniu skargi na decyzję podatkową z uwagi na brak wystarczających dowodów wykonania usług oraz niewykazanie staranności przez podatnika.

Odmowa prawa do odliczenia podatku VAT jest uzasadniona, gdy podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć o uczestniczeniu w transakcjach oszukańczych. Faktury nieodzwierciedlające rzeczywistego przebiegu transakcji mogą stanowić podstawę do odmowy.

Dobrowolne umorzenie udziałów wspólnika w spółce z o.o. bez wynagrodzenia, dokonane między podmiotami powiązanymi, stanowi transakcję kontrolowaną w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., podlegającą przepisom o cenach transferowych.

Środki finansowe otrzymane na konto bankowe przez podatnika, z tytułu niezrealizowanej umowy, stanowią przychód do opodatkowania, jeśli podatnik nimi swobodnie dysponował, a nie przedstawił dowodów na ich inny charakter.

Faktury VAT wystawione na rzecz skarżącej spółki, uznane przez organy podatkowe za fikcyjne, nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku VAT. Zgromadzony materiał dowodowy potwierdza brak rzeczywistego dostarczenia złomu w ilościach wynikających z tych faktur.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdza prawidłowość oceny faktycznej dokonanej przez organy podatkowe oraz sąd pierwszej instancji, wskazując na brak dowodów realnego nabycia i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jako podstawę odmowy prawa do odliczenia VAT.

Dochody uzyskane z pracy na wielozadaniowym statku serwisowym, niewykorzystywanym do transportu międzynarodowego, nie uzasadniają przyznania ulgi abolicyjnej w rozumieniu art. 27g u.p.d.o.f.; działalność taka nie spełnia przesłanek transportu międzynarodowego zgodnie z przepisami Konwencji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uczestnictwo w oszustwie podatkowym wyklucza prawo do odliczeń podatkowych, a ogólne zarzuty błędów procesowych w skardze kasacyjnej, niepoparte konkretnymi dowodami, nie uzasadniają jej uwzględnienia.

Decyzja DIAS o zabezpieczeniu majątku Spółki w postępowaniu podatkowym była zasadna, gdyż organ skutecznie uprawdopodobnił istnienie zobowiązania podatkowego oraz wykazał uzasadnioną obawę niewykonania tego zobowiązania przez Spółkę.

Faktury VAT nie dokumentujące rzeczywistych dostaw towarów nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. Skarga kasacyjna w sprawie podatku od towarów i usług oddalona wobec braku skutecznych podstaw zaskarżenia decyzji organu podatkowego i uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji.

Odstąpienie od ograniczeń w zaliczaniu kosztów w odniesieniu do dochodów zwolnionych z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT, w szczególności dla działalności prowadzonej w SSE, jest zgodne z interpretacją systemową i językową odpowiednich przepisów.