Ulga abolicyjna nie przysługuje osobie wykonującej pracę na statku, który nie jest eksploatowany w transporcie międzynarodowym, zgodnie z definicją Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Przychód uzyskany z tytułu zmniejszenia udziału w zyskach spółki komandytowej nie stanowi przychodu z kapitałów pieniężnych, lecz przychód z innych źródeł opodatkowany na zasadach ogólnych, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Kwota zadośćuczynienia wypłacona przez pracodawcę w ramach ugody sądowej, jako konsekwencja wypadku przy pracy, może stanowić koszt uzyskania przychodu podatnika, o ile jest związana z zabezpieczeniem lub zachowaniem źródła przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Leasing zwrotny, w który zaangażowany jest podmiot polski jako korzystający, stanowi faktycznie dwie niezależne czynności prawne - dostawę towaru i świadczenie usługi leasingowej, które nie korzystają wspólnie ze zwolnienia od podatku VAT. Decydujące jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarem, co wyklucza klasyfikację transakcji jako zwolnioną, kompleksową usługę finansową.

W przypadku stwierdzenia fikcyjności transakcji i braku rzeczywistej działalności gospodarczej kontrahentów, podatnik nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany na fakturach, gdyż nie dokumentują one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Zobowiązanie podatkowe nie ulega przedawnieniu, jeśli wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało instrumentalnego charakteru, nakierowanego na wyłączne zawieszenie biegu terminu przedawnienia bez intencji rzeczywistego postępowania sankcyjno-karnego.

Nie można wznowić postępowania podatkowego przeciwko osobie, która nie była stroną pierwotnego postępowania. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nowe okoliczności faktyczne muszą dotyczyć stron pierwotnego postępowania.

Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, iż pracował na statku eksploatowanym w transporcie międzynarodowym, co uniemożliwiało zastosowanie ulgi abolicyjnej, zgodnie z art. 15 ust. 3 Konwencji, podtrzymując decyzje organów podatkowych.

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona; odliczenie podatku VAT z zakwestionowanych faktur jest niezasadne z powodu dokumentowania fikcyjnych transakcji oraz braku dowodów na faktyczne wykonanie prac przez dostawcę.

Zwrot podatku VAT przedłużony w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie rozciąga się na postępowanie przed organem odwoławczym. Odsetki za zwłokę według art. 87 ust. 7 ustawy o VAT należą się za okres od zakończenia weryfikacji zasadności zwrotu przez organ I instancji.

Brak spełnienia przez Skarżącego przesłanek do zastosowania art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej uzasadniał oddalenie skargi kasacyjnej dotyczącej ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy, z uwagi na niewykazanie eksploatacji statku w transporcie międzynarodowym.

W razie nieuprawdopodobnienia przesłanki eksploatacji przez przedsiębiorstwo singapurskie statków w transporcie międzynarodowym, brak podstaw do ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy oraz do zastosowania ulgi abolicyjnej wobec marynarza będącego rezydentem Polski.

Nieprawidłowe było przyznanie prawa do odliczenia podatku VAT spółce X z faktur dokumentujących nabycie mieszanki cukrowej, gdyż rzeczywisty towar stanowił cukier. Organy podatkowe stosownie wypełniły zalecenia sądu, a sąd I instancji dokonał właściwej oceny ich działań zgodnie z prawem i stanem faktycznym.

Decyzji nieostatecznej można nadać rygor natychmiastowej wykonalności, gdy uprawdopodobnione jest prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania, a termin przedawnienia jest krótszy niż 3 miesiące. Decyzja Sądu pierwszej instancji mimo częściowych błędów w uzasadnieniu pozostaje zgodna z prawem.

Wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 nie stanowi wystarczającej przesłanki wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 O.p., jeżeli nie wpływa istotnie na rozstrzygnięcie decyzji ostatecznej w systemie polskim.

Zaksięgowanie kosztów na podstawie faktur VAT wystawionych przez podmioty niebiorące faktycznie udziału w realizacji usług budowlanych pozbawia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie tych faktur, jeżeli materiał dowodowy potwierdza ich wadliwość merytoryczną.

Podatnik nie wykazał przesłanek wymaganych do uznania pracy na statku za działalność w transporcie międzynarodowym, a decyzja administracyjna o rozliczeniu podatku dochodowego za 2019 r. była zgodna z prawem.

Dochód uzyskany przez wspólnika spółki komandytowej z tytułu zmniejszenia jego udziału w zyskach spółki na rzecz innego wspólnika stanowi przychód z innych źródeł, a nie przychód z kapitałów pieniężnych, jako że nie doszło do odpłatnego zbycia całości praw i obowiązków wspólnika w spółce komandytowej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą odmowy ograniczenia poboru zaliczek na PIT, uznając, że skarga nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, w tym niedostatecznego uprawdopodobnienia przesłanki eksploatacji statku w transporcie międzynarodowym.

Wszczęcie postępowania karno-skarbowego jedynie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego stanowi jego nadużycie i jest niemające podstaw prawnych. W takiej sytuacji termin przedawnienia nie ulega zawieszeniu, a zobowiązanie podatkowe ulega przedawnieniu.

Podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia VAT wykazanego w fakturach, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji, a służą jedynie pozorowaniu legalnego obrotu, jeżeli nie działał w dobrej wierze.

Zwrot kosztów używania prywatnego samochodu i zakwaterowania dla pracowników stanowi przychód z pracy podlegający opodatkowaniu, a na płatniku ciąży obowiązek naliczania zaliczek na podatek dochodowy.

NSA potwierdził, że ograniczenie odpisów amortyzacyjnych w spółkach nieruchomościowych odnosi się wyłącznie do aktywów obciążających wynik finansowy zgodnie z ustawą o rachunkowości; przepisy nie znajdują zastosowania w przypadku aktywów bilansowanych jako nieruchomości inwestycyjne.

Wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r. (C-189/18) nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego w polskim porządku prawnym, gdyż jego istotne zasady nie znajdują zastosowania w różnym stanie prawnym i faktycznym innych systemów prawnych, w tym polskim.