Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadną decyzję sądu pierwszej instancji w zakresie konieczności dokładnego wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności sprawy i wymaga od organów podatkowych zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, kluczowego dla ustalenia indywidualnego wpisu nieruchomości do rejestru zabytków i zastosowania ewentualnego zwolnienia podatkowego.

Organ podatkowy nie może zaniechać dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i jest zobowiązany do uwzględnienia wszystkich istotnych dokumentów, w tym stanowisk organów ochrony zabytków, przy ustalaniu prawa do zwolnienia podatkowego. Niespójności w dokumentacji muszą być wyjaśnione.

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego skutkuje obowiązkowym zawieszeniem postępowania podatkowego według art. 201 § 1 pkt 7 o.p., co wyklucza swobodę organu w decydowaniu o jego dalszym prowadzeniu, mając na celu zapewnienie jednorodności procedur i trwałości decyzji.

Faktura wystawiona przez podmiot formalnie istniejący, lecz niewykonujący faktycznie udokumentowanych nią usług lub dostaw na rzecz nabywcy, nie stanowi podstawy do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u.; zastosowanie znajduje art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. Świadome uczestnictwo podatnika w takim procederze uzasadnia również ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego

Wystawienie faktur przez podmiot nieprowadzący rzeczywistej działalności gospodarczej, a stwarzający pozory obrotu, uniemożliwia skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., bez względu na świadomość podatnika o fikcyjnej naturze transakcji.

Podstawą opodatkowania budowli w podatku od nieruchomości, w braku odpisów amortyzacyjnych, jest wartość rynkowa. Ocena operatu szacunkowego, będąca kluczowym dowodem, polega na formalnym badaniu jego kompletności, a nie na merytorycznej analizie przez sąd administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał operat szacunkowy za prawidłowy dowód określający wartość opodatkowania nieruchomości przy braku danych z ewidencji środków trwałych. Skarga kasacyjna została oddalona, a ustalenia pierwszej instancji zaakceptowane.

Skoro profile aluminiowe pozostawały niezmontowane i stanowiły jedynie kształtowniki, ich klasyfikacja pod kod TARIC 7610 90 90 10 była zgodna z ogólnymi regułami klasyfikacji taryfowej i zasadnie obłożona cłem antydumpingowym na poziomie 22,1%.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że importowane przez "S." S.A. profile aluminiowe nie stanowią konstrukcji, ani ich części, wykluczając ich zakwalifikowanie do kodu TARIC 7610 909090. Skarga kasacyjna została oddalona, a kwalifikacja celna 7610 909010, wraz z określeniem należności celnych i podatku, ze stawką cła 22,1%, została uznana za prawidłową.

Sąd uznał, że klasyfikacja taryfowa towarów przygotowanych z aluminium według wskazań organu skarbowego do kodu TARIC 7604 29 90 90 była prawidłowa, a zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów materialnych i proceduralnych były niezasadne.

Skarga kasacyjna jest oddalona, gdy zarzuty nie wskazują na uchybienia w zakresie przepisów prawa materialnego lub procesowego, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego aktu administracyjnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na brak naruszenia procedur dowodowych oraz prawidłową klasyfikację budynków jako niemieszkalnych przez organy podatkowe; brak podstaw do uchylenia decyzji ze względu na proceduralne uchybienia bez istotnego wpływu na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną dotyczącą odmowy odliczenia podatku naliczonego, uznając brak dowodów na związek zakwestionowanych wydatków z działalnością opodatkowaną Skarżącego, co uzasadnia stanowisko organu podatkowego i sądów administracyjnych.

Spółka uczestnicząca w oszustwie karuzelowym, wiedząc o fikcyjności transakcji, nie może skutecznie powoływać się na dobrą wiarę. Udział w tego rodzaju procederze uniemożliwia korzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego oraz rodzi obowiązek zapłaty podatku jako podatku niezgodnego z rzeczywistymi zdarzeniami gospodarczymi.

Dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania, zawiadomienie w trybie art. 70c o.p. musi być doręczone pełnomocnikowi podatnika. Doręczenie zawiadomienia bezpośrednio podatnikowi z pominięciem pełnomocnika jest niewystarczające i nie prowadzi do zawieszenia biegu tego terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż organ odwoławczy nie wykazał przesłanek do zastosowania art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, przez co decyzja o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia była nieuzasadniona. Sąd administracyjny uznał, że braki dowodowe mogły być usunięte w ramach postępowania odwoławczego.

Podatnikowi należy odmówić prawa do odliczenia VAT, jeżeli z obiektywnych okoliczności wynika, że wiedział lub powinien był wiedzieć o uczestnictwie w transakcjach związanych z oszustwem karuzelowym, nawet gdy nie odtworzono pełnego, „domkniętego” łańcucha obrotu. Wadliwość zawiadomień z art. 70c O.p. pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, jeżeli bieg przedawnienia został skutecznie zawieszony z

Jeżeli organ podatkowy, stosując art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie wykaże w decyzji, że wszczęte krótko przed przedawnieniem postępowanie karnoskarbowe miało rzeczywisty, a nie instrumentalny charakter, nie dochodzi do skutecznego zawieszenia biegu przedawnienia. Po przedawnieniu zobowiązania sąd powinien uchylić decyzje i umorzyć postępowanie podatkowe, a nie umożliwiać organowi ponownego

Podatnik uczestniczący jako bufor lub broker w łańcuchu transakcji stanowiącym oszustwo karuzelowe, który wiedział albo przy zachowaniu należytej staranności powinien był wiedzieć o oszukańczym celu obrotu, nie działa w zakresie tych czynności jako podatnik prowadzący rzeczywistą działalność gospodarczą. Nie przysługuje mu zatem prawo do odliczenia podatku naliczonego, niezależnie od faktycznego obrotu

Zapłacona kara umowna, która minimalizuje większe straty i ma związek przyczynowy z ochroną źródła przychodów, może stanowić koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w postępowaniu interpretacyjnym, organy podatkowe nie są uprawnione do oceny konstytucyjności przepisów prawa podatkowego, a interpretacje indywidualne muszą opierać się wyłącznie na literalnej wykładni obowiązujących przepisów.

Brak dochowania należytej staranności kupieckiej przez podatnika może prowadzić do zakwestionowania prawa do odliczenia VAT naliczonego, gdy towarzyszyło to oszustwu podatkowemu. Formalne procedury weryfikacyjne nie zwalniają z odpowiedzialności, jeśli nie zapewniają rzeczywistej kontroli transakcji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że A. sp. z o.o. sp. k. nie dochowała należytej staranności kupieckiej i uczestniczyła w oszukańczym łańcuchu dostaw, co wyklucza prawo do odliczenia VAT oraz zastosowania stawki 0% przy WDT.

Skarga kasacyjna L.J. na wyrok WSA w Warszawie oddalona; Skarżąca nie spełniła przesłanek zameldowania i zamieszkania w odziedziczonym lokalu, nie kwalifikując się do ulgi mieszkaniowej z art. 16 u.p.s.d.