Skarga kasacyjna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, dotycząca błędnej kwalifikacji przychodów z najmu jako działalności gospodarczej, jest bezzasadna. Przy umowie najmu, gdzie najem nie ma cech zorganizowanej działalności, przychody nie są kwalifikowane jako działalność gospodarcza.

Rekompensata z tytułu zamrożenia cen gazu, zgodnie z prawem energetycznym i ustawą o ochronie odbiorców gazu, nie stanowi dotacji, subwencji ani dopłaty podlegającej VAT zgodnie z art. 29a ust. 1 u.p.t.u., i w konsekwencji, nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Wyrok NSA z dnia 19 marca 2025 r. oddalający skargę kasacyjną spółki w B., potwierdza brak przesłanek do wznowienia postępowania. Wyrok TSUE w sprawie C-189/18 nie ma decydującego wpływu na kontrolowaną decyzję podatkową, a ocena legalności postępowania podatkowego przez organy jest prawidłową.

Naturalny proces spływu lub też przesiąkania (infiltracji) wody wykorzystywanej do prowadzenia działalności gospodarczej, sam w sobie nie może wyznaczać granic i obszaru „zajęcia” gruntów na działalność gospodarczą w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 9 u.p.o.l.

Dla celów zwolnienia podatkowego art. 21 ust. 1 pkt 131 updof wymaga nabycia przez podatnika własności nieruchomości; samo zamieszkiwanie w budynku należącym do małżonka nie spełnia ustawowych wymogów tego zwolnienia.

W przypadku art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, przesłanki "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" nie obligują organu do umorzenia zaległości podatkowej, co oznacza uznaniowy charakter takiej decyzji, a sąd administracyjny nie może narzucać organowi decyzji w tym zakresie.

Sąd, odbierając skargę kasacyjną, podtrzymał decyzję o odmowie uchylenia poprzedniej decyzji podatkowej. Sformułowano tezę, że procedura powołań na wniosek nowej KRS nie narusza zasady bezstronności czy niezawisłości konwencjonowanej ani unijnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przepisy dotyczące rachunków VAT, jako przepisy szczególne, nie ulegają modyfikacji na skutek ogłoszenia upadłości podatnika. Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę syndyka masy upadłości domagającego się środków z rachunku VAT, z uwagi na istniejące zaległości podatkowe.

Dobrowolne umorzenie udziałów wspólnika w spółce kapitałowej, także bez wynagrodzenia, mieści się w pojęciu transakcji kontrolowanej na gruncie art. 11a ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT i podlega regulacjom o cenach transferowych.

Sukcesja uniwersalna obejmuje prawo do kontynuacji wyboru formy opodatkowania podjętego przez spadkodawcę na podstawie art. 9a ust. 2 w zw. z art. 30c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako prawo majątkowe przechodzące na spadkobiercę.

Sukcesja praw i obowiązków podatkowych, o której mowa w art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej, obejmuje także wybór sposobu opodatkowania dokonany przez spadkodawcę. Po jego śmierci, spadkobierca nabywa prawo do kontynuowania wybranego sposobu opodatkowania, nie jest wymagane złożenie oświadczenia w terminach określonych w art. 9a ust. 2 u.p.d.o.f.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, iż nie spełniała ona formalnych przesłanek do jej uwzględnienia, a zarzuty nie odpowiadały wymogom prawnym dotyczącym kasacji, co wykluczało możliwość merytorycznej oceny wyroku sądu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że firma audytorska naruszyła przepisy o biegłych rewidentach oraz rozporządzenia unijne, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej przez Polską Agencję Nadzoru Audytowego. Zaskarżenie decyzji zostało uznane za niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego było instrumentem zawieszenia przedawnienia, co skutkuje uznaniem jego bezskuteczności w kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego potwierdza brak podstaw do wznowienia postępowania na podstawie wyroku TSUE C-189/18, uznając, że nie miał on wpływu na ostateczną decyzję wymiarową.

Środki pieniężne uznane wstępnie za darowiznę wymagają pełnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych przez organ podatkowy przed kwalifikacją prawnopodatkową; decyzja organu o umorzeniu postępowania była przedwczesna.

Decyzja o zabezpieczeniu na majątku podatnika, wydana na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej, nie stanowi decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, a zatem podlega weryfikacji według trybów określonych w art. 253 Ordynacji podatkowej.

Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych nie może zostać uchylona lub zmieniona w trybie art. 253 § 1 Ordynacji podatkowej, jeśli nie wystąpią nadzwyczajne przesłanki wynikające z ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.

WSA, wydając wyrok oddalający skargę, naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się do zarzutów kasacyjnych i uzasadnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co uzasadniało uchylenie wyroku przez NSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W postępowaniu o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy nie jest wymagane przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego, a skarga kasacyjna nieskutecznie podważająca art. 22 § 2a O.p. jest nieuprawniona; oddalono skargę kasacyjną D.B.

Nadpłata podatku powstała wskutek uchylenia decyzji organu podatkowego powinna być oprocentowana od dnia jej powstania, co wynika z faktu, że organ przyczynił się do jej powstania. Uchylenie decyzji potwierdza błędną kwalifikację przychodów.

Wyrok NSA, sygn. akt zrzeka się uchylenia decyzji ostatecznej o VAT wskazując, że wyrok TSUE C-189/18 nie wpływa na treść decyzji ostatecznej w sprawie wznowienia na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 O.p.

W przypadku transakcji leasingu zwrotnego, gdy następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, występują dwie odrębne czynności podlegające opodatkowaniu VAT: dostawa towarów przez leasingobiorcę oraz świadczenie usług przez leasingodawcę, z wyłączeniem zastosowania zwolnienia z podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.

Skarga kasacyjna wniesiona przez K.Z. podlega oddaleniu, gdyż sąd prawidłowo potwierdził brak rzeczywistości gospodarczej kwestionowanych transakcji oraz ich nieznaczenie dla obrotu podatkowego; zarzuty skargi nie znalazły potwierdzenia w stanie faktycznym.