Postępowanie wznowieniowe nie prowadzi do naruszenia zasad przedawnienia; uprawnienia proceduralne są istotne dla funkcji gwarantowania zobowiązań zgodnych z prawem unijnym, a zasad dotyczących VAT w zakresie WNT należy przestrzegać.

Brak formalny wniosku o zwrot akcyzy, wynikający z nieosiągalności dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy, nie może sam w sobie być podstawą do jego nierozpatrzenia, szczególnie gdy podmiot nie dysponuje narzędziami do ich uzyskania, a regulacje krajowe i unijne wskazują na możliwość jego uzupełnienia.

Wniosek o zwrot podatku akcyzowego nie może być pozostawiony bez rozpatrzenia wyłącznie z przyczyn formalnych, jeśli istnieją przeszkody prawne uniemożliwiające uzyskanie wymaganych dokumentów lub jeśli organ nie rozstrzygnął jednoznacznie materialnego prawa do zwrotu akcyzy.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej następuje jedynie wówczas, gdy wszczęcie postępowania karnego skarbowego ma rzeczywisty związek z niewykonaniem danego zobowiązania podatkowego i służy realizacji celów tego postępowania.

Czynności organu podatkowego, w tym zawiadomienie o zawieszeniu terminu przedawnienia, muszą być wykonane przez właściwy organ, aby wywrzeć skutek prawny przerwania przedawnienia. Niespełnienie tej przesłanki powoduje, że zaległość podatkowa nie może być dochodzona po upływie okresu przedawnienia.

Podmiot uczestniczący świadomie w „karuzeli podatkowej”, nie dokonuje rzeczywistej działalności gospodarczej, co wyklucza jego prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nierzetelnych faktur. Wszczęcie postępowania karnego w toku zawiesza termin przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej jest zasadne, gdy podatnik nie posiada majątku zabezpieczającego zaległości, niezależnie od kwestii przedawnienia zobowiązań.

O braku woli realizowania celów postępowania karnego skarbowego, a tym samym o sztucznym wykorzystaniu instrumentu z tego postępowania do przedłużenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, może świadczyć brak realnej aktywności organów postępowania przygotowawczego po wszczęciu takiego postępowania.

Decyzja organu podatkowego nie naruszała przepisów postępowania; brak podstaw do twierdzenia, iż przedawnienie nastąpiło z naruszeniem procedury, a oszustwo karuzelowe uzasadniało zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

Przesłanka wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. zostaje spełniona jedynie wówczas, gdy strona nie brała udziału w postępowaniu oraz brak jest jej winy w tym zaniechaniu; obejmuje to zarówno winę umyślną, jak i nieumyślną.

Organ podatkowy, rozpatrując wniosek o interpretację indywidualną, może dokonywać samodzielnej oceny przedstawionego stanu faktycznego w kontekście przepisów podatkowych, a jego stanowisko podlega merytorycznej ocenie, nie wyłącznie formalnej.

Zasada należytej staranności, której nie dochowało A. sp. z o.o., uzasadnia negację prawa do odliczenia VAT, gdy wystawca faktur nie wykonał faktycznie opisanych na nich usług. Skuteczne zawieszenie przedawnienia nastąpiło z momentem zawiadomienia podatnika o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym, co legalnie przerwało bieg terminu przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny, potwierdzając wcześniejsze rozstrzygnięcie, uznał prawidłowość odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego przez A. sp. z o.o. z faktur wystawionych przez nieprawidłowego wystawcę, z uwagi na brak dochowania należytej staranności i uczestnictwo w transakcjach służących oszustwu podatkowemu.

Sprzedaż działek letniskowych przez osobę nieprowadzącą systematycznej, profesjonalnej działalności związanej z obrotem nieruchomościami nie spełnia przesłanek działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, a tym samym nie uzasadnia uznania tej osoby za podatnika VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, że D. sp. z o.o. była świadomie zaangażowana w oszustwo podatkowe polegające na wystawianiu faktur VAT bez rzeczywistych transakcji gospodarczych, co obliguje do zapłaty nienależnego podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Faktura, która nie odzwierciedla rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie może stanowić podstawy do uznania wykazanej w niej kwoty za przychód z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, musi wynikać z rzeczywistej transakcji gospodarczej i być prawidłowo udokumentowany. Faktura nierzetelna, nieodzwierciedlająca faktycznej operacji, nie stanowi dowodu poniesienia kosztu podatkowego.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeśli egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, a członek zarządu nie wykaże okoliczności zwalniających go z tej odpowiedzialności, takich jak istnienie majątku pozwalającego na zaspokojenie zobowiązań w znacznej części (art. 116 § 1 o.p.).

Podatkowi od dochodów z dywidend zagranicznych przysługuje odliczenie w Polsce w wysokości zapłaconego podatku za granicą, zgodnie z granicą określoną w art. 30a ust. 9 ustawy PIT, tj. do 19%, niezależnie od przepisów umowy międzynarodowej.

Nieuprawdopodobnienie braku winy przez pełnomocnika w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania skutkuje odmową przywrócenia tego terminu, a obowiązkiem pełnomocnika jest regularne logowanie się na platformę ePUAP i przeglądanie dokumentów, co stanowi przejaw należytej staranności.

Doręczenie decyzji podatkowej za pomocą platformy ePUAP jest skuteczne, jeśli spełnione są wymogi art. 152a O.p., a upływ terminu na wniesienie odwołania w takich okolicznościach stanowi przesłankę obiektywną.

Dwuletnie ograniczenie terminu na korektę podatku od towarów i usług, w świetle wyroku TSUE C-335/19, nie może ograniczać realizacji prawa do ulgi na złe długi, jeśli krajowe regulacje okazały się sprzeczne z prawem Unii.

Postanowienie o przedstawieniu zarzutów w postępowaniu karnoskarbowym spełnia przesłanki skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Zastosowanie przez organ przepisów dotyczących zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z zarzutami przestępstw skarbowych wiążących się z niewykonaniem tego zobowiązania było prawidłowe i nie nosiło cech instrumentalnego wykorzystania przepisów Ordynacji podatkowej.