Przepisy dotyczące raportowania schematów podatkowych mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnych, gdyż mają charakter materialnoprawny wpływający na obowiązki podatkowe i sytuację prawną podatnika.

NSA uznaje, że wypłata gwarancyjna może stanowić koszt uzyskania przychodów, gdyż nie jest wydatkiem na spłatę zobowiązań w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b) ustawy o CIT, lecz elementem oferty handlowej mającym na celu generowanie przychodów.

Postanowienie administracyjne wydane, lecz nie doręczone skutecznie, jest aktem wiążącym; brak skutecznego doręczenia nie uprawnia do jego zmiany lub uwzględnienia późniejszych dowodów (art. 212 i 219 O.p.).

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego miało rzeczywisty cel ścigania przestępstw skarbowych, a nie wyłącznie zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Odsetki płacone w związku z umową pożyczki zawartej uprzednio z podmiotem innym niż bank, której wierzytelność została przeniesiona na bank, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku u źródła na podstawie art. 11 ust. 3 lit. d Konwencji polsko-fińskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie nadpłaty PDOF było uzasadnione przez niewłaściwe odniesienie się organu do kwestii oprocentowania zwróconej kwoty.

Podatnik składając wniosek w trybie art. 22 § 2a O.p. inicjuje postępowanie, w którym musi uprawdopodobnić, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego za dany rok podatkowy.

Roszczenie o odszkodowanie, które nie jest jeszcze pewne i nie zostało przyznane w chwili otwarcia spadku, nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

Wypłata zaliczek na poczet zysków komplementariuszom spółki komandytowej w trakcie roku podatkowego nie skutkuje obowiązkiem poboru zryczałtowanego podatku dochodowego przez spółkę, jako płatnika, z uwagi na brak ustawowej podstawy prawnej do takiego poboru przed zakończeniem roku podatkowego.

Niepodniesienie zarzutu naruszenia art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej dotyczącej ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy, jako niezasadnej, z uwagi na brak przesłanek warunkujących takie ograniczenie.

„Rażące naruszenie prawa” w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. oznacza kwalifikowaną wadliwość polegającą na oczywistej sprzeczności rozstrzygnięcia z przepisem prawa materialnego, a nie jedynie wadliwość oceny dowodów.

Zwrot zwolnienia z podatku od nieruchomości, wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie przyznaje selektywnej korzyści, a tym samym nie narusza art. 107 ust. 1 TFUE jako niedozwolona pomoc publiczna.

Zgodnie z art. 22 ust. 6d i art. 19 u.p.d.o.f., koszty uzyskania przychodu oraz wysokość przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości są ściśle określone, a zapłata na rzecz poprzedniego właściciela roszczeń nie jest kosztem uzyskania przychodu ani kosztem odpłatnego zbycia.

Praca na statku badawczo-pomiarowym nie kwalifikuje się jako 'transport międzynarodowy', co wyłącza możliwość zastosowania ulgi abolicyjnej i odpowiednich przepisów Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania, przy jednoczesnym braku przesłanek do ograniczenia poboru zaliczek na PIT.

Dochody polskiego rezydenta podatkowego uzyskane z pracy na jednostkach morskich eksploatowanych do celów wiertniczych, a niewykonywanych w transporcie międzynarodowym, podlegają opodatkowaniu w Polsce; brak zastosowania mechanizmów unikania podwójnego opodatkowania oraz ulgi abolicyjnej.

Skarga kasacyjna G.S. na decyzję Regionalnej Izby Obrachunkowej o nieważności uchwały podatkowej Rady Gminy została oddalona; doręczenie uchwały i procedury były zgodne z prawem, a zmiana stawek podatku nieruchomości musi mieć przepisy przejściowe.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek na udział w zysku w trakcie roku obrotowego, a obowiązki płatnika aktualizują się dopiero po zakończeniu roku podatkowego, co wynika z art. 41 ust. 4e oraz art. 30a ust. 6a u.p.d.o.f.

Określona w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. przesłanka stwierdzenia nieważności występuje wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z przepisem prawa.

Stacje ładowania pojazdów, ze względu na ich fizyczne powiązanie z budowlanym fundamentem, nie stanowią wolnostojących urządzeń technicznych, a zatem nie mogą być uznane za budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Zwolnienie podatkowe z art. 21 ust. 1 pkt 131 updof nie przysługuje, jeśli nabyty grunt brak planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Przepisy wymagają ścisłej wykładni jako wyjątek od opodatkowania.

Podatnik nie może skorzystać z ulgi mieszkaniowej przewidzianej w art. 21 ust. 1 pkt 131 updof, gdy brak jest planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy potwierdzających przeznaczenie gruntu na cele mieszkaniowe.

Sąd oddala skargę kasacyjną, uznając, że skarżący nie spełnił przesłanek z art. 22 § 2a o.p. dotyczących uprawdopodobnienia wysokiej niewspółmierności zaliczek na podatek dochodowy. Decyzja organu oparta na przyjętej wykładni prawa była prawidłowa.

Płatnikowi przysługuje wynagrodzenie jedynie z tytułu terminowego wpłacania podatków pobranych na rzecz budżetu państwa, nie zaś wyłącznie z tytułu pobrania tych podatków.

Stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie stanowi budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż definicja budowli w tej ustawie ma charakter autonomiczny, a przepisy prawa podatkowego nie mogą być interpretowane per analogiam na niekorzyść podatnika.