Dywidenda wypłacana przez transparentną spółkę jawną, przy bezpośrednim posiadaniu udziałów przez podatnika, spełnia przesłanki do zwolnienia z podatku dochodowego na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o CIT.

Zwolnienie z podatku u źródła na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wymaga od płatnika weryfikacji rzeczywistego właściciela dywidendy; wymagana jest jedynie należyta staranność.

Podatnik, występując z wnioskiem o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy, musi uprawdopodobnić niewspółmierność zaliczek w stosunku do przewidywanego podatku; niewykazanie tej okoliczności nie uzasadnia zmiany decyzji organu administracyjnego dotyczącej zaliczek.

Sąd podtrzymał wykładnię definitywnie wyłączającą z amortyzacji podatkowej budynki mieszkalne w nowym reżimie prawnym, uznając jednocześnie, że zakres ochrony praw nabytych został należycie uregulowany przepisami przejściowymi w art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej.

Przepisy art. 22c pkt 2 updof oraz art. 71 ustawy zmieniającej, wprowadzające modyfikacje zasad amortyzacji budynków mieszkalnych, są zgodne z Konstytucją RP, a skarga kasacyjna dotycząca ich konstytucyjności nie znalazła usprawiedliwienia w świetle rygorystycznych kryteriów proceduralnych oraz wykładni językowej i systemowej.

Użyty w wyroku TSUE z 27 lutego 2025 r., C-277/24 (ECLI:EU:C:2025:130) zwrot: „może skutecznie podważyć ustalenia faktyczne i kwalifikacje prawne dokonane przez organ podatkowy w ramach pierwszego postępowania” oznacza, że kwestionując wysokość długu podatkowego spółki, w ramach postępowania z art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), były członek

Wypłata zaliczek na poczet zysku wspólników spółki komandytowej w trakcie roku podatkowego nie stanowi faktycznego przychodu do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym, a obowiązek podatkowy powstaje dopiero po ustaleniu ostatecznej wysokości zysku po zakończeniu roku podatkowego.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając brak podstaw do uznania faktur za rzetelne dokumenty potwierdzające faktyczne zdarzenia gospodarcze, a tym samym wykluczenia ich jako kosztów uzyskania przychodu, obciążając Skarżącego dowodem wykazania rzeczywistego wykonania usług.

Faktury, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie mogą stanowić podstawy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów. Decyzje organów podatkowych oraz rozstrzygnięcia sądowe potwierdzające ich fikcyjność są prawidłowe i oddalenie skargi kasacyjnej jest zasadne.

Wyroki TSUE nie stanowią podstawy wznowienia postępowania, jeśli nie wpływają istotnie na treść decyzji ostatecznych. Postępowanie wznowieniowe nie służy merytorycznemu rozpatrzeniu sprawy, ale weryfikacji przesłanek wznowienia. Dostęp do akt sprawy zapewniony prawem spełnia wymogi obrony.

W sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych dochody uzyskane z projektów finansowanych ze środków europejskich podlegają przepisom updof, w szczególności art. 21 i 23, nawet jeśli są wolne od podatku dochodowego.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż brak podstaw formalnych do jej uwzględnienia; prawomocne było nieprzyznanie ulgi abolicyjnej, z racji niedopełnienia warunków umowy międzynarodowej z Singapurem.

Przepis art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej jasno wyznacza granicę czasową stosowania poprzednich zasad amortyzacji nieruchomości, ustanawiając ją na koniec 2022 r. Zmiana ta, wsparta przepisami przejściowymi, jest zgodna z zasadą ochrony interesów w toku.

Podatnicy mogą zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od lokali mieszkalnych nabytych przed 1 stycznia 2022 jedynie do końca 2022 roku. Ustawa zmieniająca nie narusza ochrony praw nabytych, przewidując okres przejściowy, którego wykładnia językowa jest decydująca.

Przepisy dotyczące raportowania schematów podatkowych, mające charakter materialnoprawny, mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej ze względu na ich związek z obowiązkami informacyjnymi i stosunkami prawnopodatkowymi.

Zakończenie procesu rekultywacji gruntów musi być formalnie uznane decyzją administracyjną, aby zmienić ich status w kontekście podatku od nieruchomości, a tymczasem grunty te pozostają związane z działalnością gospodarczą.

Czas urlopu i usprawiedliwionej nieobecności wlicza się do ogólnego czasu pracy w działalności badawczo-rozwojowej, tym samym wynagrodzenia te stanowią koszty kwalifikowane na podstawie art. 18d ust. 2 pkt 1 i 1a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Odpowiedzialność byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki nie zachodzi, gdy postępowanie restrukturyzacyjne zostało otwarte we właściwym czasie, zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej.

Zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie może być uznane za instrumentalne, gdy zebrany materiał dowodowy wskazuje na realne działania mające na celu wykrycie przestępstw skarbowych. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego w takich okolicznościach uzasadnia zawieszenie biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Dochody z pracy najemnej na statku wiertniczym bez wykonywania transportu międzynarodowego, zgodnie z polskim prawem podatkowym, podlegają opodatkowaniu w miejscu zamieszkania podatnika. Ulga abolicyjna oraz metody unikania podwójnego opodatkowania nie mają zastosowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że unieważnienie NIP może być wdrożone zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony, o ile nie jest wyraźnie wykluczone przez przepisy, podkreślając zagwarantowane konstytucyjnie prawo dostępu do sądu.

O związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej nie decyduje wyłącznie ich posiadanie przez przedsiębiorcę, ale także faktyczne lub potencjalne wykorzystanie w działalności gospodarczej.

Powierzchnia użytkowa budynku obejmuje ciągi komunikacyjne, które nie są ograniczone ścianami; definicję art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. należy interpretować systemowo, co potwierdza możliwość opodatkowania takich powierzchni podatkiem od nieruchomości.

Powierzchnia ciągów komunikacyjnych, jako część kondygnacji budynku, stanowi powierzchnię użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nawet gdy nie jest ograniczona ścianami, o ile jest wykorzystywana funkcjonalnie i zgodnie z przeznaczeniem budynku.