Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości powinno uwzględniać różnice w wysokości pomieszczeń spowodowane trwałymi elementami konstrukcyjnymi, a ich ocena wymaga pełnego postępowania dowodowego. Organ podatkowy winien dokładnie zbadać wpływ tych elementów na powierzchnię użytkową.

Z chwilą uchwalenia przez radę gminy uchwały na podstawie art. 17 ust. 5 u.p.o.l., wcześniejsze regulacje wojewody tracą moc prawną i nie mogą zostać przywrócone wskutek stwierdzenia nieważności nowych uchwał gminy, co wyklucza stosowanie przepisów wycofanych z obrotu prawnego.

Wyrok TSUE w sprawie Glencore (C-189/18) nie stanowi podstawy wznowienia postępowania podatkowego, gdy kontrolne organy podatkowe działają w zgodzie z zasadami procesowymi polskiego prawa podatkowego, zapewniając stronie prawa do obrony. Skarga kasacyjna M. sp. z o.o. niezasadna.

Skarga kasacyjna musi precyzyjnie wskazywać naruszone przepisy oraz ich wpływ na wynik sprawy; brak precyzji skutkuje oddaleniem skargi i utrzymaniem w mocy orzeczenia sądu wojewódzkiego.

Nieujawnienie przez podatników niektórych budynków w informacji podatkowej nie stanowi "nowej okoliczności faktycznej" uzasadniającej wznowienie postępowania zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż organ podatkowy miał dostęp do danych ewidencyjnych już w postępowaniu zwykłym.

Podatnik, który uczestniczył w transakcjach mających charakter oszustwa podatkowego, nie dochowując należytej staranności kupieckiej, nawet jeśli świadomie nie planował wyłudzenia VAT, traci prawo do odliczenia podatku naliczonego. Decyzje organów podatkowych są prawidłowe, gdy ich ustalenia wskazują na istnienie takiego oszustwa.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, chcąc uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, powinien wykazać, że w okresie pełnienia funkcji nie zaistniały podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, przy czym brak wiedzy o kondycji finansowej spółki nie zwalnia go z odpowiedzialności.

Oprocentowanie nadpłaty, o którym mowa w art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stanowi formę rekompensaty za pozbawienie podatnika możliwości dysponowania własnymi środkami finansowymi wskutek wydania przez organ podatkowy błędnej decyzji.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie nałożenia kary porządkowej przez organ podatkowy jest uzasadnione, gdyż naruszenia proceduralne nie miały wpływu na treść decyzji. Organ działał w granicach uprawnień, a żądania organu mieściły się w ramach czynności sprawdzających.

Ciężar dowodu w zakresie przesłanek egzoneracyjnych, tj. wykazania złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, braku winy w jego niezgłoszeniu lub wskazania mienia spółki pozwalającego na zaspokojenie zaległości podatkowych, spoczywa na członku zarządu spółki, a nie na organie podatkowym.

Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jeśli egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna, ponosi odpowiedzialność solidarną za zaległości podatkowe tejże spółki, jeśli nie wykaże koniecznych przesłanek uwalniających jak brak winy w niezgłoszeniu wniosku o jej upadłość.

Opodatkowanie nieruchomości najwyższymi stawkami podatku jest uzasadnione, jeśli znajduje się ona w posiadaniu przedsiębiorcy i potencjalnie może służyć działalności gospodarczej, niezależnie od czasowych ograniczeń prowadzenia takiej działalności.

Oprocentowanie nadpłaty, o którym mowa w art. 78 § 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stanowi formę rekompensaty za pozbawienie podatnika możliwości dysponowania własnymi środkami finansowymi wskutek wydania przez organ podatkowy błędnej decyzji.

Brak winy, o jakim mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p., ma charakter obiektywny i może być skutecznie powoływany jedynie wówczas, gdy członek zarządu rzeczywiście nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a stan ten wynikał z przyczyn od niego niezależnych.

Grunty pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy mogą być opodatkowane jako związane z działalnością gospodarczą, jeśli istnieje potencjalna możliwość ich wykorzystania do tej działalności, niezależnie od faktycznego ich użytkowania.

Nieruchomość pozostająca we współposiadaniu dewelopera nie traci charakteru opodatkowanego budynku pomimo czasowego braku dachu, jeżeli remont ma na celu kontynuację działań gospodarczych. Obiekty związane z remontami deweloperskimi podlegają opodatkowaniu w ramach prowadzonej działalności, nawet w przypadku tymczasowego braku generacji zysków.

1. W świetle wyroku TSUE z 27.02.2025 r., C-277/24 (ECLI:EU:C:2025:130) uniemożliwienie skutecznego podważenia przez osobę trzecią (byłego członka zarządu spółki) w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 116 § 1 ustawy z 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) w sprawie jego odpowiedzialności jako członka zarządu, ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych dokonanych

O związaniu nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych decyduje faktyczne lub potencjalne jej wykorzystanie do prowadzenia tej działalności, a nie samo posiadanie jej przez przedsiębiorcę.

Decyzje o solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłego prezesa zarządu spółki zostały prawidłowo uchylone przez WSA z uwagi na naruszenie przepisów dotyczących właściwości miejscowej organu podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że oddalenie skargi kasacyjnej jest uzasadnione w przypadku, gdy skarga nie spełnia ustawowych wymogów i nie wpływa na istotę sprawy, a wyrok sądu pierwszej instancji został zgodnie z wytycznymi wcześniejszego orzecznictwa administracyjnego, zobowiązując organ do ponownego rozpatrzenia sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając za niezasadne zarzuty instrumentalnego wszczęcia postępowania karnoskarbowego, przez co zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu do dnia przedłożenia wniosku o ulgę płatniczą.

Grunty posiadane przez przedsiębiorcę, nawet po zlikwidowanej linii kolejowej, mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą, jeśli istnieje potencjalna możliwość ich wykorzystania gospodarczo.

Grunty po zlikwidowanej linii kolejowej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegają wyższej stawce podatku od nieruchomości jako związane z działalnością gospodarczą, gdy istnieje możliwość ich potencjalnego wykorzystania w celach gospodarczych, niezależnie od faktycznego sposobu użytkowania.

Rekompensata otrzymywana przez spółkę za prawidłowo realizowane usługi publicznego transportu zbiorowego nie może być uznana za podstawę opodatkowania VAT, ponieważ nie wpływa bezpośrednio na cenę świadczonej usługi, gdyż jej celem jest pokrycie kosztów funkcjonowania spółki, a nie obniżenie ceny usługi.