W postępowaniu o wznowienie nie występuje przesłanka pozbawienia strony możliwości działania, gdy jest ona reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, a brak działań wynika z decyzji strony. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter wiążący dla organów podatkowych przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości; skutki prawne wynikające ze zmiany tych danych powstają dopiero od momentu ich ujawnienia w ewidencji, niezależnie od wcześniejszych zmian faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości.

Dla stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa nie jest konieczna ocena jej skutków społecznych lub gospodarczych; wystarczające jest stwierdzenie oczywistej sprzeczności z obowiązującym przepisem prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA w Szczecinie, stwierdzając że decyzje nieostateczne, mimo braku trwałości, wywołują skutki prawne, które organ musi uwzględniać, z uwagi na domniemanie ich mocy obowiązującej. Organ odwoławczy działał zgodnie z prawem, respektując obowiązki wynikające z doręczonej decyzji.

Organ podatkowy może opierać swoje rozstrzygnięcie na decyzjach wprowadzonych do obrotu prawnego przez doręczenie, nawet gdy są one nieostateczne, o ile nie zostały wyeliminowane z tego obrotu w przewidzianym trybie.

Stwierdza się, że decyzja Prezydenta Miasta S. wygaszająca wcześniejszą decyzję podatkową wydana na podstawie art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest sprzeczna z prawem. Wadliwa interpretacja prowadząca do jej wydania skutkuje rażącym naruszeniem prawa, wymagającym uchylenia tej decyzji.

Przedstawione przez Gminę przedsięwzięcie stanowi nadużycie prawa, uzasadniając decyzję o odmowie wydania interpretacji indywidualnej, w kontekście uzyskania nienależnej korzyści podatkowej zgodnie z art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że zwolnienie z podatku od nieruchomości z tytułu infrastruktury kolejowej, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wymaga faktycznego udostępniania infrastruktury przewoźnikom kolejowym, co nie zostało spełnione przez skarżącą Spółkę.

Nieruchomości, które są w posiadaniu przedsiębiorcy oraz są faktycznie lub potencjalnie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu stawkami przewidzianymi dla takich nieruchomości, niezależnie od ich fizycznego wykorzystania do tej działalności.

W przypadku bliskości daty przedawnienia zobowiązania podatkowego, organy podatkowe mają obowiązek wykazać brak instrumentalności w wszczęciu postępowania karnego skarbowego, aby zachować konstytucyjne standardy zaufania do organów administracji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie podatkowej nie może być przywrócony termin do wniesienia odwołania, jeśli podatnik nie uprawdopodobnił braku własnej winy w jego uchybieniu. Przesyłki doręczone pod właściwym adresem i pokwitowane przez osobę uznaną za upoważnioną uznaje się za skutecznie doręczone, niezależnie od ewentualnych chorób czy zaniedbań ze strony podatnika.

Interpretacja indywidualna jest nieważna, gdyż organ podatkowy nie uwzględnił aspektu zobowiązaniowego ani pełnego uzasadnienia dla zakwestionowania stanowiska skarżącego, w tym niewłaściwego zrozumienia charakteru prawnego porozumienia.

Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które nie spełnia wymogów art. 141 § 4 P.p.s.a., narusza standardy postępowania sądowego i uzasadnia uchylenie wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji.

Związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest pojęciem szerszym od pojęcia zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej i nie wymaga faktycznego wykorzystywania nieruchomości do tej działalności.

Podatnicy ubiegający się o zwolnienie z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. muszą wykazać, że infrastruktura kolejowa jest faktycznie udostępniana przewoźnikom kolejowym. Brak dostatecznego dowodu na takie udostępnienie wyklucza prawo do zwolnienia.

Złożenie wniosku o uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną nie uprawnia spółki do stosowania stawek podatku od nieruchomości dla gruntów pozostałych przed wydaniem ostatecznej decyzji organu administracyjnego potwierdzającej zakończenie prac.

Grunty poeksploatacyjne, nawet częściowo niewykorzystywane, mogą zachować związek z działalnością gospodarczą, jeśli pozostają składnikiem majątku przedsiębiorstwa, podlegając opodatkowaniu według stawek dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Grunty, budynki i budowle nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej oraz nie są faktycznie udostępniane przewoźnikom kolejowym nie podlegają zwolnieniu podatkowemu zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn nie obliguje do złożenia zeznania podatkowego, nie stosuje się 5-letniego przedawnienia. Odnowiony obowiązek podatkowy nie obejmuje obowiązku złożenia zeznania, co wyklucza zastosowanie art. 68 § 2 pkt 1 o.p.

NSA uchyla wyrok WSA, oddala skargę podatnika i stwierdza, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego przerwało bieg przedawnienia podatkowego, niezależnie od późniejszego uniewinnienia w postępowaniu karnym.

Powstanie obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d., związane z uprawomocnieniem się orzeczenia sądowego, odnowuje termin biegu przedawnienia na wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, czyniąc ten termin trzyletnim, licząc od końca roku uprawomocnienia orzeczenia.

Wznowienie postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. nie jest możliwe, gdy brak należytej reprezentacji nie zostanie dowiedziony, a okoliczności faktyczne podawane jako podstawy wznowienia były znane przed zakończeniem postępowania sądowego.

Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak podstaw do wznowienia postępowania, uznając za bezzasadne zarzuty dotyczące nienależytej reprezentacji Skarżącej oraz nieistnienia nowych okoliczności lub dowodów wpływających na wynik orzeczenia sądu administracyjnego.

W sytuacji, gdy organy podatkowe wykazały brak należytej staranności podatnika w weryfikacji transakcji, które stały się częścią oszustwa podatkowego, zasadne jest odmówienie prawa do odliczenia podatku naliczonego zgodnie z art. 88 ust. 3a u.p.t.u.